ALESSIO CANDELAS


The only certainty in life is death.

Na het avondeten begon de groep zich wat te verspreiden. Sommige mensen trokken zich terug op hun kamer, anderen besloten te kijken wat het nachtleven hier te bieden had (niet heel veel wist Alessio, maar een enkele club zou voldoende moeten zijn), en een groep sloot aan bij het kampvuur. Alessio was een van degenen die aansloten bij het kampvuur. Hij hield van de manier waarop het vuur scheen, de geur van rook, het geluid van knappend hout. De groep was net iets te groot om echt de magie van een kampvuur te kunnen vatten, maar het was gezellig.
Alessio had een tijdje zitten praten met een paar medewerkers, maar toen deze besloten hun bed in te duiken omdat ze de ochtend erna het ontbijt moesten klaarzetten, ging Alessio op een andere plek zitten. Naast Mark was nog ruimte over geweest, dus dat was waar hij ging zitten. Een keuze waar hij onmiddellijk spijt van had, aangezien de meiden aan de andere kant hun kans leken te willen grijpen. En hoewel Alessio zeker lang leve de lol en je leeft maar één keer was, wist zelfs hij dat hij beter niet het bed in kon duiken met achttienjarige klanten.
Maar hij lachte met ze mee, maakte een plagerige opmerking terug en liet zelfs toe dat ze zijn spieren voelden. Mark verliet het kampvuur niet lang daarna. Alessio bleef nog even bij de meiden zitten, terwijl langzaam maar zeker meer mensen Marks voorbeeld volgden en hun bed opzochten. Uiteindelijk nam Alessio ook afscheid van de groep. Een van de meiden leek mee te willen gaan en hem niet helemaal juist gelezen te hebben, maar dat kapte Alessio met een glimlach en een opmerking af. Die nacht lag enkel hij in zijn bed.
De volgende ochtend was Alessio niet aanwezig bij het ontbijt. In plaats van zich in de ontbijtzaal te begeven, had hij het team van het hotel opgezocht en zat samen met hen in de personeelsruimte te eten. Ondertussen vlogen de grappen en de anekdotes in het Spaans rond.
Pas toen het tijd was voor het eerste uitstapje liet Alessio zijn gezicht zien. Pedro, de chauffeur, had inmiddels de bus klaargezet. Een ouder koppel was tegen hem aan het praten, en Pedro stond er met een stalen gezicht te knikken alsof hij het met hen eens was. Alessio wist dat Pedro geen woord Engels sprak.
Met een paar woorden redde hij Pedro uit het gesprek en terwijl Pedro de spullen voor de lunch begon in te pakken, controleerde Alessio wie er allemaal aanwezig waren. Niet iedereen was er al, waardoor Alessio een rondje langs de huisjes begon te maken om iedereen te laten weten dat ze zo wilde vertrekken.
Hij klopte aan. “Mark? Ben je bijna klaar? We willen bijna vertrekken.”

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen