Er stond een typefoutje in het vorige hoofdstuk. Ontspannen ipv Ontsnappen :')
Inmiddels aangepast!

Veel leesplezier!

Het vliegtuig is geland. Sander heeft de hele reis op zijn telefoon getypt en komt nu in beweging. De grote man die eerder naast me stond maakt mijn riem los en tilt me aan mijn arm omhoog en sleurt me mee het vliegtuig uit. Ik zucht. 'Het is niet dat ik nu ergens heen kan. Dus je mag wel wat normaler doen.' mompel ik. De man kijkt me kort aan, maar zegt niets. Sander loopt voor ons uit naar een auto en stapt in. De man zet me aan de andere kant van Sander en doet mijn gordel om. De man stapt voorin en start de auto.

Ik herken de omgeving. We zijn net buiten Amsterdam. Ik zit in een of ander crappy hotel. De eigenaren kennen Sander dus stellen geen vragen terwijl ik naar binnen wordt gewerkt. De kamer is klein. Er staat een eenpersoonsbed, een tafeltje en een stoel. Ik ben op de stoel gezet en er aan vast gebonden. Sander is al een tijdje weg dus ik ben alleen in de kamer. Roepen, schreeuwen of iets daar tussen in heeft geen zin.
Ik hoor gerammel aan de deur voordat deze geopend wordt. Het is de grote man. In zijn handen heeft hij een fles water en iets wat lijkt op brood. Hij loopt naar me toe in stilte, maakt het touw om mijn handen los en geeft me het flesje water. Ik pak het aan en neem een paar slokken. Ik zou hem willen bedanken, maar aangezien ik een soort van ontvoerd ben, vertik ik het. De man neemt het flesje weer van me af en heeft het broodje. Mijn maag draait zich om. Door alles wat er gebeurd is, heb ik absoluut geen honger. Ik kijk naar de man. Hij lijkt ongeduldig. Een ader op zijn voorhoofd is iets verdikt waardoor hij opvalt. Met lange tanden eet ik het broodje op. Nog voordat ik mijn mond leeg heb, worden mijn handen weer vast gebonden. Tegenstribbelen doe ik ook nu niet. Ik heb geen idee wat Sander van plan is. Waarschijnlijk heeft hij een of ander gestoord plan. Als Lando maar door heeft dat ik niet vrijwillig ben weg gegaan. Mijn hart breekt. Wat zou hij hebben gedacht toen ik ineens weg was. Als hij maar niet denkt dat ik hem heb verlaten. De grote man loopt de kamer weer uit en ik hoor hoe hij de deur op slot doet. Hoe ga ik hier uit komen?

Pov Lola:

Ik loop van het werk naar huis als mijn telefoon over gaat. Een onbekend nummer verschijnt op mijn scherm.
'Hallo?' het is even stil aan de lijn. Als ik een tweede keer hallo zeg, wordt er gereageerd.
'Hi. Lando.' klinkt het kort.
'Hi! How are you?' vraag ik enthousiast, maar Lando is duidelijk niet in de stemming om gezellig te kletsen.
'I'm sorry. Sarah is gone. I don't know where she is, she just left without her stuff or phone. I don't think she left on purpose. Something feels off.'
Mijn adem stokt in mijn keel. Shit!
'Wait what? That doesn't sound like her.'
'I know. I keep thinking that I did something wrong. But I actually can't think of anything that would upset her that much.'
'I don't think you did something. Was she acting weird before she disappeard?'
Het is even stil.
'She got flowers.'
'What kind?'
'Pink roses.'
Kut. Het is hem. Hij heeft haar meegenomen.
'Lando. I need you to call the police. I'll call her mom.'
'Lola, what are you saying?'
'Sander had her.'
'Ok. I'll call them. Please let me know if you hear something from her.'
'I will.'
We hangen op. Meteen klik ik het nummer aan van Sarah haar moeder. Maar iets in mij zegt dat ik haar niet moet bellen. Ik klik het weg. Als ik Sander zou zijn, wat zou ik dan doen?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen