Toni POV.

Ik zit op mijn kamer terwijl de tranen over mijn wangen stromen. Ik had niet verwacht dat ik het zo moeilijk zou vinden om afstand tot mijn zoons te moeten bewaren. Ik wil ook niet dat Jack boos op mij is, dus accepteer ik het maar gewoon, maar het doet wel pijn. Ook al zijn hij en ik geen koppel, we hebben de jongens toch samen gemaakt.

Wanneer ineens mijn telefoon gaat, twijfel ik of ik op moet nemen, maar uiteindelijk doe ik het toch. "Met Toni," zeg ik zachtjes.

"Hoi Toni, met Jack hier," zegt Jack en gelijk schiet ik overeind.

"Zijn de jongens okay?" Vraag ik gelijk.

"Huh? Waarom zouden ze niet okay zijn?" Vraagt Jack verward, waarna ik mij weer rustig neerzet.

"Het doet er niet toe," zeg ik zachtjes.

"Okay. Wil je binnenkort eens langskomen voor de jongens?" Vraagt Jack.

"Vandaag?" Vraag ik hoopvol.

"Ik dacht eerder volgende week," zegt Jack.

"Oh." En opnieuw verlaat een snik mijn mond.

"Of morgen?" zegt Jack dan.

"Morgen is goed," zeg ik dan zachtjes.

"Ik stuur je wel vast foto's van ze. Tot morgen," zegt Jack waarna hij ophangt en tien minuten later komen de foto's binnen. Het is nu al duidelijk te zien dat ze gegroeid zijn en opnieuw verlaat een waterval mijn ogen. Ik mis al veel te veel van de jongens. Ik hoop dat, dat morgen kan veranderen, dat ik het überhaupt ga durven om die verandering ook daadwerkelijk te eisen.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Arme toni !!

    2 weken geleden
    • syllie1992

      Ja, ik heb ook met die arme jongen te doen:(

      2 weken geleden
    • Luckey

      Ja!! Hij mag nu tenminste langskomen!

      2 weken geleden
    • syllie1992

      Dat wel inderdaad:)

      2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen