Bill POV.

Wanneer ik bij mijn moeder ben aangekomen druk ik op de bel, maar de deur wordt niet opengedaan. Ik blijf maar aanbellen, maar nog steeds gaat de deur niet open en ik zucht even. Ik ga dan toch maar weer naar huis.

"Dat was snel," zegt Tom.

"Ja, mijn moeder deed de deur niet open. Dat heeft jouw vader veroorzaakt," zeg ik toch wat kwaad.

"Ik kan er niks aan doen he," zegt Tom.

"Dat weet ik ook wel, maar het is hoe mijn moeder is. Als ze verdriet heeft wordt ze onbereikbaar," zeg ik met een zucht.

"En dan weet ze nog steeds niet dat het om een man gaat en dat er een kind komt," zegt Tom en ik zucht opnieuw.

"Vooral dat laatste gaat mijn moeder breken," zeg ik zachtjes en Tom slaat z'n armen om mij heen.

"Het spijt me," zegt hij.

"Het is okay. Uiteindelijk komt het wel weer goed, hoop ik," zeg ik zachtjes. Mijn moeder zal het uiteindelijk wel verwerken, ook al vind ik het toch zonde van hun huwelijk.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Het is moeilijk maar komt goed
    De jongens kunnen er nu toch niet veel aan doen

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen