"Jade, ik- Het spijt me," weet ik uiteindelijk uit te brengen. Het is niet genoeg. Ik weet niet eens waar ik mijn excuses voor aanbiedt. De lijst is veel te lang geworden. "Ik heb het gisteravond uit de hand laten lopen, en vandaag weer, en dat verdiende je niet. Je verdient dit allemaal niet, want je bent cool en slim en stoer en de wereld mag je niet missen. Want als er iemand is die echt een verschil had kunnen maken, die voor verandering had kunnen zorgen, dan ben jij dat wel. Als jij hier uitgekomen was-" Ik slik, als ik een volwassen versie van het meisje voor me zie, die in een oogverblindende outfit aanschuift bij een talkshow om zich hard te maken voor gelijke rechten en meer respect binnen de samenleving, en zich uitspreekt tegen de Hongerspelen en de armoede in de lagere districten. Het is Jade, in al haar harde eerlijkheid en charisma, zoals ze had moeten kunnen worden. In plaats daarvan ligt ze stervend op de grond. Ik schud mijn hoofd. "Als ik niet-” Als ik niet zomaar naar buiten gerend was, zonder plan. Als ik de Beroeps niet uitgedaagd had. Als ik niet zo stom en impulsief geweest was, had Jade nog geleefd. “Het spijt me.” Mijn hese stem piept en gaat over op een gesmoorde snik, terwijl ik ruw mijn ogen af probeer te vegen. Ik meen wat ik zeg. Het brengt het meisje niet terug bij bewustzijn.

Even blijf ik zitten, terwijl ik probeer mijn ademhaling weer onder controle te krijgen, maar als dat me maar half lukt, pak ik Jades hand weer vast. “Ik heb het verpest tot nu toe. Ik heb meer naar mijn impulsen geluisterd dan naar jullie, en dat heeft ons hier gebracht. Maar ik beloof dat ik mijn best zal doen om beter na te denken, beter te luisteren vanaf nu, voor wat het waard is. Ik beloof dat ik dit niet zal vergeten. Ik beloof dat als ik hier ooit uit kom, ik ervoor zal zorgen dat niemand dit- dat niemand jou ooit nog vergeet, zelfs als ik het van de daken moet schreeuwen tot iedereen denkt dat ik ben doorgedraaid. Ik beloof dat niemand je naam zal vergeten. En ik beloof dat-” Een schor geluid, dat half stand houdt tussen een lach en een snik verlaat mijn lippen, “- dat ik het meest afgrijselijke paar hoge hakken zoek dat ik kan vinden, en dan ga ik er niet alleen een stuk op lopen, maar erop dansen, en het gaat er ongelooflijk stom uitzien, en ik ga waarschijnlijk vallen, dus ik hoop dat je kijkt.” Ik laat mijn hoofd hangen en haal diep adem, op zoek naar een klein beetje kracht en zuurstof om nog door te gaan. Ik ben nog niet klaar. “Ik beloof je dat ik iets van mijn leven zal maken, als ik uit deze arena kom,” fluister ik uiteindelijk, zachtjes herhalend wat ik aan Day gevraagd heb. “Dat ik zal proberen om iets goeds voor de wereld te doen en om gelukkig te zijn. Zodat jij- Zodat dit niet voor niets geweest is.” Geen van de tributen wiens naam ik op de muur schreef zullen voor helemaal niets gestorven zijn. En zeker zij niet. Zachtjes knijp ik in Jades hand. “Bedankt voor alles, tijger. Je mag uitrusten nu. Je bent bijna thuis.”

Mijn hand trilt nog steeds als ik die van haar loslaat, mijn wangen droog wrijf en de injectienaald oppak. Ik kijk om, op zoek naar Day, en vind vrijwel meteen zijn angstige groene ogen, waarmee hij me even aarzelend aankijkt, voor hij op me af stapt en naast me neerknielt. Ik verstijf als ik zijn vingers op mijn schouder voel, maar hoewel mijn instinct schreeuwt dat hij te dicht bij mijn achilleshiel komt en dat ik hem weg zou moeten duwen, schuif ik enkel een klein stukje opzij. Het is Day maar - geen Beroeps, geen monster in de mist. Enkel een jongen die op mijn schouder leunt, omdat hij op dit moment nog kwetsbaarder is dan ik me voel.

Al snel laat hij me weer los, om tegenover me te gaan zitten en voorzichtig Jades hand vast te pakken. "Het zal zo minder pijn doen,” zegt hij zachtjes tegen haar. In zijn handen lijken haar vingers ineens klein en kwetsbaar, ook al weet ik hoe sterk ze zijn - ze zijn bedekt met schrammen, kleine sneetjes en vuil onder haar nagels om dat te bewijzen. “Je hebt zo dapper gevochten, maar..." Day slikt moeizaam als zijn stem wegsterft en laat zijn hoofd hangen. "De pijn is zo voorbij."

Ada, die samen met een zachtjes snikkende Amelia op een paar meter afstand blijft staan en vanaf daar naar haar teamgenote kijkt, schudt haar hoofd. "Ze verdiende zoveel beter," zegt ze. Haar stem is instabieler dan ik ooit bij haar gehoord heb, maar als ik opkijk om haar aan te kijken, laat ze haar hoofd hangen.

Ik kijk naar de naald in mijn bevende handen en vergeet voor even alles om me heen. Ik krijg maar één kans. Mijn handen mogen nu niet trillen. Vergeet Panem, mijn thuisdistrict en mijn vader en zijn oordelende blik, vergeet de Hongerspelen en de arena en het verdriet in Days ogen. Ik werp nog één blik op het meisje en strijk een pluk haar uit haar gezicht, donker gekleurd met haar bloed. "Je hebt genoeg gevochten. We brengen je naar huis." Het allerlaatste stukje, voordat alles over is. Terwijl ik de mouw van haar shirt opstroop, buig ik naar voren en fluister nog één keer mijn excuses voor alles wat ik wel en niet gedaan heb. "Het spijt me."

Als ik de lege spuit naast me neerleg, lijkt de hele wereld te zwijgen. Voor even is er niets dan stilte en respect voor een gevallen strijder, terwijl haar ademhaling langzaam meer en meer kalmeert. Uiteindelijk kijk ik op naar Day, die met tranen in zijn ogen zich vastklampt aan haar hand alsof het kanon zal gaan zodra hij loslaat. "We kunnen niets meer voor haar doen,” zeg ik zacht, hoewel het alsnog door de stilte galmt. “Je kunt beter naar je eigen wonden gaan kijken."

Nog even klampt hij zich aan haar vast, maar dan legt hij haar hand voorzichtig op haar buik en knikt naar me, voor hij opstaat en wegloopt. Ik slaak een zucht zodra hij weg is, berg de spuit dan op en pak het flesje jodium uit de EHBO-kist om mijn eigen advies op te volgen. Het prikkende gevoel is een welkome afleiding - althans, de eerste paar seconden. Zodra ik eenmaal afgeleid ben, echter, is het vooral pijnlijk en vervelend.

Een hele effectieve afleiding is het ook niet, want mijn blik blijft naar het meisje afdwalen. Ik blijf haar vertragende hartslag controleren, tot ik merk dat haar ademhaling oppervlakkig wordt. Snel draai ik me om naar de rest van de groep, die verderop tussen de wortels zit, en wenk hen. "Haar ademhaling wordt vlakker," zeg ik zachtjes als ze zich bij me voegen. "Het is bijna voorbij nu."

Day doet zijn mond open om iets te zeggen, maar er komen geen woorden uit. Met betraande ogen knielt hij naast me neer, zijn blik strak op het meisje gericht. Als ik troostend over zijn rug wrijf, krimpt hij een beetje ineen - ook hij heeft vandaag zijn wonden opgelopen - maar legt dan zijn hand op mijn arm. Op het moment dat ik zijn rug loslaat en mijn hand voorzichtig op de zijne leg, slaakt Jade een laatste zucht. Ze ademt niet meer in.

Het kanon is oorverdovend. Hoewel ze allemaal luid waren en een galmende stilte achterlieten, voelt deze vele malen erger. Als het geluid wegsterft, is ook het zachte geluid van Jades ademhaling voorgoed verdwenen, en is de wind gaan liggen. Het hoort niet zo stil te zijn. Het klopt niet.

Ik heb in mijn leven slechts één begrafenis meegemaakt: die van mijn moeder. Maar ik weet dat die niet veel verschilde van de andere begrafenissen, die veel te gebruikelijk waren in ons district. Het regende die dag voortdurend, wat niet heel vaak voorkomt in ons district, maar het gerommel van het water was meer dan welkom. Het was druk geweest - een gedachte die nu vreemd aanvoelt. Het waren voornamelijk vrienden en familieleden van mijn moeder, die liever niets te maken hadden met de rest van ons vervloekte gezin. De meeste van de mensen die ik die dag zag, heb ik daarna nooit meer gesproken. Toch kan ik me hun stemmen herinneren. Niet individueel, maar allemaal samen, als een triest, mompelend koor, een onverstaanbaar achtergrondruis. Ik had het geluid verwelkomt, samen met de regen. Het lawaai maakte het moeilijker om mama's stem te missen.

Er werd gezongen en geneuried. Het was een liedje waarvan ik de tekst nooit geleerd had, maar de melodie kende iedereen. Het weerklonk bijna dagelijks over de velden. Want als iedereen gestopt was met zingen, afscheid nam en terug naar huis ging, weerklonk het lied nog steeds in het gefluit van de spotgaaien door het district, tot het langzaam op andere muziek over ging. Als je het hoorde terwijl je in de velden en boomgaarden aan het werk was, zong je mee, zodat het lied zo lang mogelijk door de lucht zou klinken. Zodat het afscheid nog ietsje langer kon duren.

Temidden van alle stilte, neurie ik voor Jade. Het is hakkelend, niet altijd perfect op toon en af en toe piept mijn stem, als ik mijn snikken probeer te smoren. Het maakt niet uit. Als ik maar iets kan doen om de stilte te doorbreken, om het zachte geluid van haar ademhaling en haar warme stem niet te hoeven missen.

Al snel valt er een tweede stem in, en als ik opkijk, zie ik Ada met glimmende wangen en gesloten ogen met me mee neuriën, zekerder over de noten dan ik. Naast me klampt Day zich stevig aan mijn hand vast, terwijl hij zijn hoofd laat hangen en in stilte de tranen over zijn wangen laat stromen. Zachtjes knijp ik terug in zijn hand, terwijl ik iets dichter naar hem toe kruip, op zoek naar een heel klein beetje warmte en veiligheid, en hopend dat ik dat voor hem kan zijn. De laatste noten van het liedje neuriet Day zachtjes met me mee. En dan wordt het weer stil.

Het hoort niet stil te worden. Het lied hoort overgenomen te worden door duizenden kleine vogels en door alle andere mensen in de omgeving. Het hoort nog een hele tijd na te klinken, soms zelfs uren, en dan geleidelijk op te gaan in de muziek van het leven. Het hoort niet zo abrupt te eindigen, veel te vroeg. Dat verdient Jade niet.

"Wat doen we nu?" vraag ik maar, in een wanhopige poging de stilte te doorbreken. Zeg dan iets, alsjeblieft. Laat het niet stil blijven.

Day slikt even, maar haalt dan diep adem in een poging zichzelf te kalmeren. Heel veel helpt het niet. De jongen trilt nog steeds. "Ik wil nog..." begint hij, maar zijn stem sterft al snel weer weg en hij haalt zijn schouders op. Vervolgens laat hij mijn handen los om die van Jade gevouwen op haar buik neer te leggen. Even aarzelt hij, maar dan schuift hij haar handen zachtjes aan de kant en gespt haar messenriem los, die hij naast zich in het gras laat vallen. "Sorry, Jade. Ik-" Day schudt zwakjes zijn hoofd, terwijl hij haar handen opnieuw goed legt en in zijn zak rommelt. Een seconde later tovert hij een kleine, houten lelie tevoorschijn, die hij in haar handen legt. Voorzichtig vouwt hij haar vingers om het houtsnijwerkje heen. Ondanks de korte tijd die Day gehad heeft om het werkje te maken, lijkt het sprekend op de lelie die Jade zelf gemaakt had tijdens de interviews. Het is perfect.

"Hier." Amelia, die tot nu op afstand gebleven was, stapt naar voren en overhandigt Day een boeketje van grashalmen, kleine bloemetjes en bloesems. Hoewel ze onze blikken ontwijkt, kan ik zien dat haar ogen rood zijn.

Ik knik bemoedigend naar haar, terwijl Day het boeket in Jades handen steekt. Van zijn glimlach ontbreekt ieder spoor. Snel richt ik mijn blik weer op Jade en strijk zachtjes over de rug van haar hand. "Wacht op ons, tijger, oké?" fluister ik haar toe. Hoewel ik er liever niet aan wil denken, weet ik heel goed dat misschien geen kwestie van dagen is voordat we ons bij haar voegen. Er is maar één winnaar. Met nog meer dan de helft van de tributen over, zijn de kansen niet bepaald in ons voordeel. Misschien is dit afscheid slechts voor een paar uur. Wie weet ben ik de volgende van ons.

Net als ik dreig meegesleurd te worden in de storm van mijn angstige gedachten, zie ik hoe Day zijn mond opent en weer sluit, zonder dat er woorden uit zijn keel komen. Opnieuw springen er tranen in zijn ogen. We hebben nog altijd niet genoeg gezegd. Het gaat nooit echt genoeg zijn. Maar Day kan het nu niet.

Ik moet het doen. Ik haal diep adem en sluit mijn ogen, en als ik ze weer open, kijk ik voor het eerst sinds het kanon echt naar haar gezicht. Met haar gesloten ogen en gekalmeerd uitdrukking, is het net alsof ze slaapt, vredig. Het voelt niet meer echt als Jade. Toch praat ik tegen haar. "Jade, je was de coolste meid die ik ooit ontmoet heb. Je was slim en sterk en eerlijk en een betere klimmer dan ik en-" Ik schud mijn hoofd en zwijg even, op zoek naar lucht en de juiste woorden, maar als ik uiteindelijk op adem kom, weet ik nog altijd niet echt wat ik moet zeggen. Mijn hoofd is te vol, te hectisch en chaotisch. Maar nog niet alles is gezegd, en dus praat ik verder. "Je had zoveel beter verdiend. Je had zoveel meer kunnen worden. De wereld gaat je missen. Wij-" Mijn stem hapert en ik laat mijn schouders hangen. "Ik ga je missen."

Day werpt me een dankbare blik toe met zijn glimmende, groene ogen en snift een keer, voor hij zachtje Jade's voorhoofd aanraakt. "Dank je wel voor alles, Jade," zegt hij zacht. "Ik... zou willen dat we meer tijd hadden gehad-" Met trillende handen wrijft hij door zijn ogen, maar hoewel alles aan hem, van zijn stem tot aan zijn houding, eruit ziet en klinkt alsof het ieder moment kan breken. Maar ook Day praat verder. Het is nog niet genoeg. "Maar ik ben dankbaar voor de tijd die we gehad hebben. Ik ga je missen." Zijn stem breekt als de jongen in zicht snikken uitbarst en zijn hoofd in zijn knieën begraaft. Het is nog steeds niet genoeg. Maar deze keer lukt het ook mij niet meer om iets te zeggen.

Ik sla zachtjes een arm om Days schouders, waarmee ik hem voorzichtig een stukje van Jades levenloze lichaam af leidt. Er is niets dat ik kan doen om de jongen te troosten. Dat weet ik best. En toch schreeuwt iets in mij om het te proberen.

Als ik de hovercraft hoor, wil ik me nog één keer omdraaien, om te zien hoe het meisje wordt weggetild. Maar het idee van de metalen klauw die zich om haar heen sluit en haar als een lappenpop optilt is al onmenselijk genoeg. Dat is is niet hoe Jade is. Dat is niet het laatste wat ik van haar wil zien. Dat is niet hoe ik me haar wil herinneren.

En dus luister ik naar Days raspende ademhaling, terwijl ik zachtjes over zijn rug wrijf, en hem stevig vasthoud, zodat ook ik niet val. En ik kijk niet achterom.

Reacties (2)

  • Duendes

    die in een oogverblindende outfit aanschuift bij een talkshow om zich hard te maken voor gelijke rechten en meer respect binnen de samenleving, en zich uitspreekt tegen de Hongerspelen en de armoede in de lagere districten. Het is Jade, in al haar harde eerlijkheid en charisma, zoals ze had moeten kunnen worden.

    Holyshit ik hou van de gedachte aan een volwassen Jade maar het maakt me also heel sad want ze is like zo freaking cool en Powerful en verdient zoveel meer en zoveel beter maar
    In plaats daarvan ligt ze stervend op de grond.

    Dan wordt het dit en shit

    “- dat ik het meest afgrijselijke paar hoge hakken zoek dat ik kan vinden, en dan ga ik er niet alleen een stuk op lopen, maar erop dansen, en het gaat er ongelooflijk stom uitzien, en ik ga waarschijnlijk vallen, dus ik hoop dat je kijkt.”

    Dit is zo freaking precious man awh gosh wat ongelofelijk cute en wat stom want dat maakt het nog meer om te huilen

    Ik heb in mijn leven slechts één begrafenis meegemaakt: die van mijn moeder.

    Ik hou echt van dit stukje backstory want like dit is iets wat ik soms al helemaal weer vergeet, maar het is natuurlijk ook echt een groot ding gosh en also daarbij de iets van de begrafenis gebruiken van 11 maakt het echt heel sterk NICE ik vind het idee ook zo mooi van zo'n semi simpel afscheidslied dat door de vogels wordt overgenomen awh en Ada die hier ook bij valt en meezingt is adorable

    Het hoort niet stil te worden. Het lied hoort overgenomen te worden door duizenden kleine vogels en door alle andere mensen in de omgeving. Het hoort nog een hele tijd na te klinken, soms zelfs uren, en dan geleidelijk op te gaan in de muziek van het leven.

    Ik hou van dit stuk idk het is heel mooi en de woorden zijn idk het is precies goed ofzo en ik het voor me zien en de muziek bijna horen en het is heel fijn

    Ik moet het doen.

    Chris is een schat awh want hij heeft zelf ook zoveel stress en emoties en angst maar als hij ziet hoe het voor Day nu teveel is dan is hij echt meteen van 'ik zal dit doen' en dat is zo lief

    Zijn stem breekt als de jongen in zicht snikken uitbarst en zijn hoofd in zijn knieën begraaft.

    Ik ga oprecht mee huilen man dit hoofdstuk is zo intens en echt heel erg goed geschreven damn heel nice en knap gedaan shit

    En ik kijk niet achterom.

    Dit is een hele hele sterke eindzin waar ik zelf echt nooit aan had gedacht en ik vind het zo nice woah goed gedaan love it

    5 dagen geleden
    • Samanthablaze

      Jep, als Jade het overleefd had, had ze echt wel iets van haar leven gemaakt en dat moet Panem nu missen
      Die belofte moest Chris nog nakomen dus laat hij nu maar even weten dat hij het niet vergeten is
      Chris focust heel erg op zijn vader maar dat komt ook voor een groot deel omdat zijn moeder er niet meer is. En omdat die begrafenissen daar zo werken, is het heel lastig voor hen om in stilte afscheid te nemen, en dus valt Ada natuurlijk ook wel bij. Die kent dit waarschijnlijk nog een stuk beter dan Chris
      Awh thanks schat
      Chris had een ingewikkelde relatie met Jade, maar hij weet dat Day haar echt als een vriendin zag en dat het voor hem nog veel erger is, maar dag hij ook wel afscheid wil nemen dus dan helpt hij maar waar kan
      Thanks <3

      5 dagen geleden
  • Megaeraaa

    Wow heftig. Ik ben nu aan het huilen
    Jade verdiende echt zo veel beter

    Ik was te lui om 10 reacties te schrijven maar ik heb dus eindelijk alles ingehaald. Ik weet niet of het aan mij ligt, maar de afgelopen hoofdstukken hadden enorm veel emotie en actie. Zo gaat Chris er echt nog aan onderdoor. En zelfs Day blijft niet meer kalm en optimistisch. Hun groepje wordt precies uit elkaar gedreven

    5 dagen geleden
    • Samanthablaze

      Oh yeah er was veel pijn en verdriet enzo. Dat was het idee. Hongerspelen enzo
      En ikr, het is bijna alsof de Spelen ervoor proberen te zorgen dat iedereen miserabel is. En het is erg effectief. Chris heeft een slechte tijd en Jade nog meer

      5 dagen geleden
    • Megaeraaa

      Het was pas toen Chris dacht dat Say dood was dat ik besefte dat het niet gewoon een gezellig uitstapje is, maar dat 23 van de personages ook echt dood gaan

      5 dagen geleden
    • Samanthablaze

      Oh absoluut, dat is het idee(A)pijn en verdriet

      5 dagen geleden
    • Megaeraaa

      Gezellig

      2 dagen geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen