Zodra er op de deur werd geklopt begon het hele circus weer opnieuw. Vanaf dat moment waanden we ons in een soort perfect huis, met perfecte status. Ik werd in de hoek van de eetzaal in positie gezet. De hofdame haastte zich naar de deur en opende deze met een gracieus gebaar.
'Meneer Brekker, kan ik uw jas aan nemen?' Het was een naam die mij uiteraard bekend voor kwam. Kaz Brekker, een crimineel. Even beet ik op mijn lip, afwachtend wat het doel van zijn bezoek hier zou zijn. De hofdame leidde meneer Brekker naar de eetzaal en wees hem zijn plaats aan. Mijn Meester was ook de zaal in gelopen en keek even keurend naar de tafel. Ik klemde mijn kaken op elkaar en bleef mijn blik op de grond richten. Er kwam gelukkig geen commentaar.

'Meneer Brekker, wat fijn dat u kon komen.' Kaz zat echter achterover in zijn stoel, terwijl zijn rechterhand op zijn wandelstok leunde. Meester liet zich daar echter niet door uit het veld slaan.
'Ik begreep dat u meer informatie wilde over de Grisha boeien?' Nu schoot mijn hoofd omhoog. Vol ongeloof keek ik naar de twee mannen aan de tafel. Wat moest Kaz Brekker met magnetische Grisha boeien?
Kaz merkte mijn reactie, ik kon het zien. Hij hield zijn gelaat echter moeiteloos in plooi en knikte.
Meester keek me nu aan en wenkte me naar de tafel. Aarzelend kwam ik dichterbij. Wat ging er gebeuren? Er was iets wat ik niet wist. Meester rolde met zijn ogen.
'Nu graag.' Ik versnelde mijn passen tot ik naast Meester stond. Hij was uit de stoel opgestaan en pakte mijn pols vast om de armband te tonen.
'Volledig Grisha staal, aangepast door een insider om de magnetische energie om te draaien waardoor men ervan verzekerd is dat de Grisha niet in staat is de krachten te gebruiken.' Hij liet me los en duwde me in daarbij richting Kaz. Meester pakte me in mijn nek vast en duwde me naar beneden, zodat ik gedwongen werd te knielen voor Kaz. 
Paniek stroomde mijn lichaam binnen. Wat was er aan de hand? Kaz ging rechtop zitten, maar ontweek het oogcontact met mij. 
Meester gooide een kleine afstandsbediening op de tafel. 'Ik heb er nog wat aanpassingen aan laten doen. Deze specifieke Grisha... Heeft nog wat opvoeding nodig. De aanpassing kan daar wel eens aan bijdragen. Waarom bekijk je het niet eens?' Er klonk een grijns in de stem van mijn Meester. Mijn ogen volgden de handelingen van Kaz terwijl hij het kastje oppakte, en van mij naar mijn Meester keek.
'Wat is dit?' hij klonk vol afgunst. Op het kleine kastje waren wel geteld twee knopjes. Een groene en een rode.
'Gewoon op de groene knop drukken meneer Brekker. Niet op de rode, dan kan het wel eens gaan waaien.' Hij lachte binnensmonds. Mijn ogen werden groot. Waaien? Lag mijn vrijheid letterlijk in de handen van de man tegenover mij? Kaz keek me aan, nu bewust. En ik zag iets in zijn ogen. Stond hij aan mijn kant? Was dat nog mogelijk?
Zijn vinger zweefde boven de groene knop. Meester kon blijkbaar niet wachten, en drukte de knop in.

Pijn. Een grote stroomschok flitste door mijn lichaam, door mijn polsen. Uit reactie was ik opgesprongen, maar deze reactie was al verwacht, want voor ik ook maar verder kon bewegen had Meester mijn haar gepakt en me terug op mijn knieeën gedrukt. Kaz had dezelfde geschrokken reactie.
'Nou, dat werkt wel. Ik zou het bijna nog een keer willen zien.' Hij pakte het kastje nog een keer op en draaide het zo dat mijn Meester en ik het niet konden zien. Plots begon ik te twijfelen. Ging hij me nu gewoon nog een keer schokken? Of ging hij me echt losmaken? Waarom zou hij dat doen? Grisha hadden over het algemeen geen positief imago. Zeker hier in Kerch niet.
'Klaar?' Kaz keek me indringend aan. Storm vloeide in mijn binnenste. Dát was zeker klaar, het enige wat ik nodig had was....
KLIK! De boeien schoten open. 
'Wat doe jij n-!' Mijn Meester kreeg niet eens de mogelijkheid zijn zin af te maken. Ik pakte mijn handen vast, riep de storm op, draaide me om zodat ik Meester aan keek... En blies hem de ruimte door. Ik blies hem regelrecht met zijn rug tegen de muur. Met een plof viel hij op de grond. Een krachtige stormwind verzamelde zich rondom mij, terwijl ik me omdraaide naar Kaz. Hij stond wijdbeens, een beetje door zijn knieën om niet te vallen, met één hand zijn hoed vast houdend. Zijn andere hand had hij omhoog, met het kastje wat mij zo had gekleineerd. Ik richtte de storm erop en trok het uit zijn hand.
'Het is oké!' riep Kaz boven het geraas van mijn storm uit. 'Ik ben hier om je te helpen.'
'Waarom zou je mij kunnen helpen?' Schreeuwde ik terug. En wat zou er dan tegen over staan? En waarmee dacht hij mij te kunnen helpen.
Kaz glimlachte alleen maar. 'Ik weet dat je dit niet kunt stoppen.'


Reacties (1)

  • ZainaSwift

    Er kwam gelukkig geen commentaar.

    Gelukkig maar, anders zou ik hier iemand eens willen slaan.

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen