'Can I walk you to your car?' George loopt naast me op de gang. 'Uhm... Why?' vraag ik ietwat achterdochtig. 'I think we have something to talk about.' Ik kijk bedenkelijk. 'Is that something we should talk about here?' George schudt zijn hoofd. 'Probably not.' Ik knik. 'But you can still walk me to my car if you want to.' Hij heeft vandaag laten zien dat hij daadwerkelijk aardig kan zijn. 'Thank you.' Met onze pasjes klokken we uit zodat ze deur naar buiten open gaat. Mijn vader staat al te wachten bij de auto en zwaait als hij me ziet. 'That's my dad.' George knikt. 'Yes, Bob. I know him.' Als we dichter bij de auto zijn groeten de mannen elkaar. 'How are you doing George?' 'I'm good thank you.' Ze praten kort even met elkaar als mijn vader ineens een geniaal idee krijgt. 'George. Would you like to join us at diner? I think my wife and son would love to see you after such long time.' Mijn ogen spuwen vuur. 'Wat doe je?' vraag ik hem in het Nederlands, maar hij negeert me. 'I would like that yes. Still the same adress?' Mijn vader knikt. 'We eat at seven. I'll ask my wife to add a plate.'
'See you at seven.' Ik kijk van mijn vader naar George en weer terug. Het moment waar ik net getuige van ben, had ik dolgraag niet meegemaakt. In de auto kijk ik boos naar mijn vader. 'Waarom heb je hem uitgenodigd?' vraag ik verontwaardigd. 'We kennen hem al zo lang. Wat is het probleem? Je moeder zal het vast leuk vinden.' Ik zucht. 'Ik zal haar wel bellen.'
Mijn vader heeft gelijk... Mijn moeder vindt het geweldig dat George uitgenodigd is en ze maakt het eten dat hij voorheen zo lekker vond toen hij regelmatig bij ons at. Rob is eveneens blij om George weer eens te kunnen spreken. Als ik me heb omgekleed loop ik naar beneden en gaat de bel. 'Ik doe wel open!' roep ik en versnel mijn pas naar de deur. Als ik de deur open zie ik George staan. 'Come in.' zeg ik kort. 'Good to see you too.' mompelt hij. 'Why did you say yes?' vraag ik hem. 'I was being polite. And I wanted to catch up with Rob.' Ik knik. 'Sure. As long as you don't say anything about what happened.' Hij knikt. 'Ofcourse.' Ik loop voor George aan naar mijn familie. Rob staat op als hij George ziet. 'Good to see you.' Ze geven elkaar een hand en een knuffel. 'Yes, you too. I've heard you joined McLaren. Good for you!' Rob lacht. 'Yes. I have.' De mannen praten verder als ik naar de keuken loop om mijn moeder te helpen. 'Alles goed Charly?' Mijn moeder kijkt bezorgd. 'Natuurlijk, waarom zou er iets mis zijn?' Mijn moeder zet het gerecht op het aanrecht. 'Ik weet het niet. Je bent niet echt blij dat George hier is.' Ik haal mijn schouders op. 'Ik zie hem al zo vaak... Ik wilde gewoon wat tijd doorbrengen met jullie zonder dat ik word herinnert aan het werk.' Mijn moeder knikt. 'Begrijpelijk. Maar we kennen hem al zo lang. Dus wees een beetje lief voor hem. Rob is erg blij om even bij te praten.' 'Natuurlijk. Ik ben altijd lief.' Mijn moeder kijkt even over haar bril naar me, maar zegt niets. Ik zet de borden klaar op de eettafel en als mijn moeder het gerecht er bij zet, geeft ze een seintje richting de woonkamer. Ik pak een paar biertjes uit de koelkast en loop naar de tafel toe. Iedereen zit al aan tafel als ik ga zitten. George zit schuin tegenover me. Tijdens het eten, valt het me op dat hij af en toe even naar me kijkt. Als ik hem zie kijken, kijkt hij snel weer een andere kant op. Het is in tegenstelling tot mijn verwachting erg gezellig aan tafel. Mijn moeder geniet zichtbaar van het gezelschap en is een goede gastvrouw. 'We should invite you more often.' zegt ze en ruimt de borden af. George lacht verlegen. 'Thank you for diner.' Ik sta op en help mijn moeder.
Na het dessert is het tijd voor George om weer te vertrekken. Ik loop met hem mee naar de deur. 'Is now a good moment to talk?' vraagt hij me en raakt kort mijn hand aan. 'I don't know.' twijfelend of het een goed idee is, stap ik met hem naar buiten. Op het bankje voor het huis nemen we beide plaats. 'I... I don't know what to say.' George friemelt met zijn handen. 'Me neither.' George lacht verlegen. 'I meant what I said. I really like you.' Ik knik. 'I know.' 'But?' 'But... You're the one that could ruin my carreer.' geef ik toe. 'Do you like me too?' George negeert mijn opmerking. 'I... I don't know. You've been a total jackass to me.' Hij knikt. 'I know, I'm sorry.' Het is stil tussen ons. Ik weeg de opties af die ik heb om dit niet ongemakkelijker te maken dan het al is. 'Can we be friends?' vraag ik wat onzeker. George is stil. 'If that's what you want?'
'I don't know what I want George. You need to focus on your racing season and I need to focus on my internship. We can't use any distractions.' probeer ik zowel hem als mijzelf te overtuigen. 'I don't know if I can be just friends with you Charly.'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen