ALESSIO CANDELAS


The only certainty in life is death.

De lege stoel bleef niet lang leeg. Nog voor alle bestellingen geserveerd waren, schoof uitgerekend Mark bij de tafel aan. Hij zag er niet uit alsof hij er graag bij wilde zitten, net zomin als hij die middag met Alessio had willen praten. Alessio had het idee dat de jongeman hem na de aanvaring met de meiden (Kathy en Nila heetten ze had hij inmiddels geleerd) graag vermeed. Kon Alessio hem echt ongelijk geven in zijn tegenzin? Hij zat nu aan tafel met de gids die hij wilde vermijden, de meiden met wie hij al een aanvaring had gehad en iemand die geen Engels sprak. Er zouden leukere tafels zijn waarschijnlijk.
De begroeting van Kathy was allesbehalve vriendelijk te noemen, maar toch wist Mark een vriendelijke toon te houden terwijl hij antwoordde. Het sierde hem. Pedro fluisterde Alessio inmiddels toe dat die meiden echt gek van hem waren, of zich gek gingen gedragen. Alessio mocht er niet op reageren, zelfs al wilde hij zijn vriend al te graag antwoorden of erom lachen. Maar hij moest professioneel doen.
“Is dat oude vrouwtje je oma Alessio?” vroeg Mark hem. Alessio had niet eens tijd om te reageren voor Nila erop sprong.
“Nu nog mooier! Hij schold hem een paar uur geleden uit voor pedofiel en nu ineens zijn alle plooien gladgestreken!” Hoewel Pedro’s Engels gebrekkig was, leek hij een basis te hebben opgevat, aan zijn blik te zien. Natuurlijk was het aan Alessio om de boel te sussen voor alles zou klappen.
“Later, Pedro,” zei hij tegen zijn vriend. “Laat dit aan mij over.” Hij legde een arm op Pedro’s onderarm om de man te kalmeren. Kleine aanrakingen waren altijd hun taal geweest en hoewel anderen hen soms raar aankeken hoeveel ze elkaar aanraakten, paste het bij wie ze waren.
“Nila, ik had je beloofd het op te lossen, nietwaar? Kan je mij dan ook de kans geven om het te regelen?” Hij kon geen van beide partijen gelijk geven, want dan zou de andere partij zeker een klacht gaan indienen. En toch moest hij iedereen tevreden houden. Alessio was er nog niet zeker van of hij na deze ronde nogmaals als gids zou willen dienen.
“Ik heb het erover gehad met Mark-” Technisch gezien was het geen leugen, al waren het maar twee zinnen geweest zonder inhoud. “- en heb het daarmee afgesloten. Ik waardeer je bezorgdheid over me, maar ik heb het al geregeld.” Hij lachte hartelijk, om de sfeer een beetje te doorbreken. “Hoewel Pedro hier het misschien zou ontkennen, kan ik soms voor mezelf zorgen.” Een woel door Pedro’s haren, een grap om de lucht te klaren.
“En om je vraag te beantwoorden, Mark: Nee, Ana is niet mijn oma. Ze is een oude bekende die ik tijdens mijn reizen ontmoet heb.” Hij had weinig hoop dat de lucht daadwerkelijk geklaard was aan de tafel.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen