Annie POV.

Eenmaal in het ziekenhuis word ik naar een kamer gebracht en ik kijk even om mij heen. "Robbie, kom hier," zeg ik en hij kijkt mij even aan.

"Ga je niet tegen mij schreeuwen dat het mijn schuld is dat je nu pijn hebt?" Vraagt Robbie verward.

"Nee gekkie, ik kom uit een sterke familie," zeg ik waarna ik z'n hand vastpak. "Ik kan wel wat pijn verdragen," zeg ik en Robbie glimlacht naar mij.



Een complete dag later is Emanuel eindelijk geboren. "Dat was een zware bevalling," zegt Robbie, die er moe uitziet, maar dat snap ik wel, want hij heeft niet meer geslapen. Zelfs ik heb nog meer kunnen slapen, tussendoor, totdat ik eindelijk mocht gaan persen.

"Maar het was het meer dan waard," zeg ik zachtjes, terwijl ik mijn zoontje dicht tegen mij aanhoud.

"Dat wel, Emanuel is nu al een knap mannetje," zegt Robbie en ik glimlach even.

"Hoor je dat lieverd, als we jouw papa moeten geloven moet je de jongens en meiden straks bij jou wegslaan," zeg ik en Robbie lacht even, terwijl ik blijf genieten van mijn kleine man.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Wow echt zwaar
    Maar de kleine is er gelukkig !

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen