Bill POV.

Wanneer het een normale tijd is probeer ik Karin te bellen, maar ik krijg geen gehoor. Dit is raar, want ik weet dat Karin haar telefoon nooit uit zou zetten voor het geval er iets met Connie zou gebeuren.

"Heb je mama gesproken?" Vraagt Connie dan ineens.

"Sorry lieverd, nog niet. Ik doe mijn best," zeg ik tegen haar, want meer dan mijn best doen kan ik ook niet.

"Oh," zegt Connie verdrietig waarna ik naar Tom kijk. "Ik ga naar boven," zegt Connie waarna ze verdrietig naar boven loop.

"Connie, spelen!" Roept Gerdine, maar Connie reageert niet.

"Ik ga wel, blijf jij bij Gerdine," zeg ik tegen Tom en hij knikt even waarna ik naar boven loop, waar ik Connie tegen de muur zie zitten terwijl de tranen over d'r wangen lopen. "Hey, kom eens hier," zeg ik en ik zet mij naast Connie op de grond en leg mijn arm om haar heen.

"Mama mij niet meer willen," snikt ze.

"Dat is niet waar. Ze houdt van je," zeg ik zachtjes.

"Niet meer," snikt Connie en ik streel over d'r ruggetje. Ik vind het ook raar, maar het is te vroeg om ons zorgen te gaan maken, toch?

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Ahw vind dit zielig
    Terwijl karin veel om der geeft en anders om ook

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen