Tom POV.

Dezelfde dag nog mogen Mart en ik al naar huis, maar dat voelt voor mij niet goed. Het voelt niet okay om Martinus hier achter te moeten laten, wetende dat hij hier nog in ieder geval een week zal zijn en vanaf dan zullen ze het dag voor dat bekijken. "Martinus wordt goed verzorgd en we gaan regelmatig bij hem langs," zegt Bill tegen mij en ik knik langzaam.

"Het komt goed met Martinus, toch?" Vraag ik.

"Natuurlijk schat. Ik ben daar 100% zeker van," zegt Bill en ik knik waarna we toch naar huis vertrekken.



Wanneer we eenmaal thuis zijn lopen we naar binnen en gelijk begint Mart te huilen. "Ach jochie toch, kom eens even hier," zeg ik en ik til hem op. "Het is allemaal even wennen he. Als we die deur zo openen zullen jouw zussen waarschijnlijk nogal wat lawaai gaan maken, maar daar hoef je niet bang voor te zijn, ze zijn dan gewoon enthousiast dat ze een broertje hebben, of nee, twee broertjes," zeg ik, ook al zullen ze Martinus pas iets later ontmoeten, maar alles op z'n tijd.

"Kan de deur open?" Vraagt BIll dan en ik knik waarna Bill de deur opent en gelijk komen de meiden naar die deur toe gerend, zoals verwacht met veel kabaal en Martk begint weer te huilen.

"Je went er wel aan," zeg ik zachtjes, terwijl ik hem probeer te troosten, want dat gaat voor, daarna kan ik hem wel aan zijn zussen tonen.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Hahaha dat word wennen idd
    De andere kleine man mag ook snel
    Mee naar huis

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen