Bill POV.

Ik zit inmiddels al vijf uur naast Clay z'n bed. "Hoe lang duurt het nog?" Vraagt Clay vol pijn.

"Vast niet lang meer," zeg ik tegen hem, althans dat hoop ik voor hem, want ik weet hoe zwaar het kan zijn.



Nog eens drie uur later mag Clay eindelijk persen, waarna hij ook echt alles geeft. "Je doet het geweldig Clay," zeg ik tegen hem, want ik vind dat hij moet horen dat hij op de goede weg is.

"Dank je Bill," zegt hij hijgend, waarna hij alweer mag persen, totdat er gehuil door de ruimte galmt.

"Een meisje," zegt de verloskundige dan en ik hoor Clay opgelucht zuchten, waarna hij het meisje op z'n buik krijgt.

"Hoi Kirsten," zegt Clay zachtjes en ik glimlach even.

"Mooie naam Clay," zeg ik en hij glimlacht even naar mij.

"Voor een meisje heb ik al maanden iets in mijn hoofd, voor een jongetje niet echt," zegt Clay.

"Je wou ook liever een meisje, niet?" Vraag ik en Clay knikt even.

"Hoe groot is de kans dat een meisje de evenbeeld wordt van de man die ik hoop nooit meer te zien?" Vraagt Clay en ook al zal Kirsten vast wel wat dingen van die man weg hebben, bij een meisje zal het waarschijnlijk wel minder opvallen, daarin heeft hij wel een punt.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Hihi
    Dat is sowieso afwachten
    En ben blij dat die meteen bind

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen