ALESSIO CANDELAS


The only certainty in life is death.

De volgende dag was het voor iedereen vroeg opstaan. Alessio vond het niet erg. Hij wist wat er die dag zou komen, en zo waren ze het moeilijkste stuk voorbij voor de hitte zou komen. De meeste toeristen uit zijn groep hadden er zin in gelukkig, en na een lange busrit kwam de groep aan bij het gebied waar ze zouden wandelen. Ondanks dat Alessio de enige was die getraind was op dit soort wandelingen vlotte het aardig. Soms moest Alessio even iemand helpen om een stap te maken of had iemand wat bemoedigende woorden nodig, maar de groep kwam zo goed als ongeschonden aan op de eindlocatie. De meeste mensen gingen meteen rondom het kampvuur zitten, vast van plan om voorlopig geen stap meer te verzetten. Een enkeling klaagde over de blaren die zeker ontstaan waren.
Toen de groep geïnstalleerd was, liep Alessio een stukje weg van de groep om even in rust te genieten van het uitzicht en de natuur. De plek waar hij de toeristen had neergezet was een plek waar niet veel verkeerd kon gaan.
Hij was duidelijk niet de enige die de drukte even ontsnapt was, want toen hij aan kwam lopen, stond Mark er al. De jongeman was foto’s van het uitzicht aan het maken. “Prachtig is het hier, hè?” zei Alessio terwijl hij op gepaste afstand naast Mark ging staan. Hij staarde naar het uitzicht. “Ik kom hier altijd graag. Maar als je een echt uitzicht wil zien, moet je nog een stukje hoger zijn.” Hij gebaarde naar de top. “Daar is het pas echt prachtig. Ik ga daar altijd graag naartoe als ik mijn gedachten moet ordenen. Daar heb je echt het gevoel de enige persoon op aarde te zijn.”

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen