Mark was zo bezig met het maken van foto's dat hij niet merkte dat Alessio naast hem stond. Hij schrok even als hij hem hoorde, maar lachtte even terug. "Nou, het is inderdaad een mooi uitzicht." Als Alessio wees naar de top volgde Mark zijn vinger. Hij zou het misschien wel doen, maar hij was al bekaf van het klimmen. "Dank je, maar ik denk dat ik genoeg foto's heb. Straks weet ik niet wat te kiezen." Grapte hij. De heren gingen in gesprek. Alessio bleek een ervaren klimmer te zijn. Mark luisterde naar zijn verhalen alsof hij een spannend luisterboek was. "Klimt jouw vriendje Pedro ook graag?" Flapte hij plots uit. Als Alessio hem uitlegt dat Pedro een gewone vriend is kon Mark zijn glimlach niet tegenhouden. Waarom eigenlijk? Maakte het uit dat hij vrijgezel is of niet? "Ik heb een sefie met churros, met de zee en met het logo van het hotel. Maar niet met de gids."lachte hij. "Zin om er een te maken?" Gelukkig zei Alessio ja, anders was dat heel ongemakkelijk geweest. Ze gingen dicht bij elkaar staan om de foto te trekken. Te dicht.. Mark zijn hand kwam per ongeluk tegen de kruis van Alessio. Net op het moment dat de camera had afgeteld en een foto trok liep Mark meteen naar beneden. "Waarom ben ik zo genant altijd.." dacht hij. De groep was ondertussen ruzie aan het maken over het laatste worstje. Ze merkten Mark zijn terugkeer niet eens op. Achter hem kwam Alessio en ze gingen met de groep terug naar beneden om het busje in te stappen. Terug in het hotel had hij totaal geen honger, zelfs al had hij sinds 14 uur niks gegeten. Hij ging meteen naar zijn kamer en pakte zijn telefoon. Hij keek naar de foto's die hij had gemaakt. Tot hij de laatste foto zag. Een totaal onherkenbare Alessio en een stukje Mark. Hij voelde de tranen prikken in zijn ogen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen