. . .


Raine was een verschrikkelijke kok.
      Toen hij nog in Santo Padre woonde, at hij meestal gewoon mee in het clubhuis. Na de verhuizing kookte een van zijn zussen meestal en als hij echt zelf ergens voor moest zorgen, liet hij het vaak bezorgen of pikte hij onderweg wat op.
      Juice was daarentegen iemand die erg op zijn voeding lette en het liefst vers en gezond at, waardoor Raine vanavond wel iets op tafel wilde zette wat zijn vriend beviel. Skye had een recept voor hem uitgeschreven van een ovenschotel waar Juice gek op was. Er zat een shitload aan ingrediënten in, wat hem deed vermoeden dat Skye expres dit gerecht had uitgekozen zodat hij zijn aandacht erbij moest houden. Het was een lief gebaar – en een strategie die ze vast ook vaak bij Juice toepaste – en hij kon het stiekem ook wel gebruiken.
      Hoewel hij het fijn vond om even niet in Oakland te zijn, dwaalden zijn gedachten daar wel geregeld naar af. Het was dan wel een achterbakse actie van Esai was geweest, maar het voelde alsof de hele club hem in de rug gestoken had. Dat was niet eerlijk – Marcus had juist direct sancties tegen zijn zoon getroffen en Phantom had de dreigementen van Esai aan zijn laars gelapt om hem te kunnen helpen.
      Raine was hem een excuses verschuldigd. Hij was zó pissig geweest dat hij meteen was weggestormd, nadat hij flink wat rake klappen had uitgedeeld en de jongen niet eens een klap terug had gegeven.
      En Esai…
      Wat moest hij daar nou mee? Het liep al een tijd niet lekker tussen hen, maar de laatste tijd had hij juist het gevoel gehad dat ze weer dichter naar elkaar toe groeiden. Daardoor kwam de klap extra hard aan. Hun vriendschap was hiermee over, en het was zo abrupt, zo onverwacht, dat het echt píjn deed. Alleen al aan hem denken zorgde ervoor dat zijn handen zich tot vuisten balden. Hoe kon hij ooit teruggaan naar de club en doen alsof er niets aan de hand was? Ja – Esai had nu net zo’n merkteken als hij en als hij wilde, mocht hij de jongen aftuigen in de ring. Maar veranderde dat ook maar íéts aan het feit dat hij zich verraden voelde, dat er een vriendschap kapot was, dat zijn vertrouwen gebroken was?
      ‘Het is tijd om de saus te maken.’
      Skye’s stem haalde hem uit zijn gedachten. Ze glimlachte meewarig naar hem.
      Hij zuchtte en volgde haar geschreven instructies op. Ze stelde geen vragen, dat had ze eerder vandaag al gedaan, waardoor hij zijn aandacht op het eten gericht hield en niet weer verstrikt raakte in gedachten die vandaag al honderd keer naar de voorgrond waren gedrongen.
      ‘Heb je er weleens over gedacht om psycholoog te worden?’ vroeg hij met een flauwe grijns. ‘Je kunt goed omgaan met mensen die een hoop aan hun hoofd hebben.’
      Ze glimlachte. ‘Ik help graag mensen, maar ik weet niet of het echt iets voor mij is om de hele dag op een stoel te zitten en naar andermans sores te luisteren. Ik doe liever iets actiefs. Maar misschien is creatief therapeut nog wel wat voor mij. Mensen helpen bij hun gevoelens en gedachten stil te laten staan door iets creatiefs te doen.’
      ‘Dat lijkt me inderdaad wel wat voor jou. Zeker omdat het zo moeilijk is om een baan te vinden in de richting waarvoor je bent opgeleid.’
      ‘Het probleem is alleen dat ik moet werken om de huur te betalen. Zeker als Juice straks weg is, dan krijg ik de volle mep.’
      ‘Als Juice weg is?’ vroeg Raine verdwaasd. Waarom wist hij daar niets van? ‘Waarheen?’
      Skye trok een wenkbrauw op. ‘Is dat een serieuze vraag?’
      Raine voelde zich onrustig worden. Wanneer had Juice dan bedacht dat hij wilde verhuizen? En waarom had hij hem dat dan niet gezegd?
      Skye schoot in de lach. ‘Wauw. Je bent niet zo snugger als ik dacht. Denk je niet dat hij een leukere roommate kan bedenken dan ik?’
      ‘Nee…?’ Skye leek hem de ideale huisgenoot – en hij wist dat Juice dat ook vond.
      ‘Nou ik wel. Als je na de hal loopt en daar naar rechts kijkt, weet je wie ik bedoel.’
      Het duurde een paar tellen voor hij zich herinnerde dat daar een spiegel hing. En dat Skye dus hem bedoelde. Raine voelde de warmte naar zijn wangen trekken. Ze hadden er weleens wat over gegrapt, maar zeker na de breuk had het gevoeld als iets wat nog ver in de toekomst lag of iets wat Juice misschien wel helemaal niet meer zou willen.
      ‘Denk je dat hij dat echt wil?’ mompelde hij.
      Skye trok haar wenkbrauwen op. ‘Hij stapt voor jou uit de club, idioot. Wat denk je zelf?’ Ze mompelde iets onverstaanbaars tegen zichzelf en gaf hem toen weer een zetje richting de pannen. ‘Zorg nou eerst maar dat je fatsoenlijk kunt koken, anders blijft ie hier misschien inderdaad wel.’ Ze stak plagerig haar tong naar hem uit en liep toen naar Sasha, die aan tafel zat te kleuren.

Raine hoorde de voordeur dichtgaan. Gauw ruimde hij het aanrecht nog een beetje op, wetend dat rommel zijn vriend onrustig maakte. Hoewel hij zelfs in het begin van hun relatie nooit echt iets als zenuwen had ervaren, voelden zijn benen nu week. Juice zou echt niet op hem afknappen vanwege een aangebrande ovenschotel, maar weer samen zijn voelde nog zo surreëel dat hij bang was dat het om het minste weer fout kon gaan.
      ‘Hmm… ruikt goed,’ zei Juice zodra hij de woonkamer binnenstapte. ‘Iemand heeft zich uitgesloofd vandaag.’ Zijn warme blik ontmoette die van Raine en zijn mondhoeken krulden omhoog.
      ‘Ik niet hoor,’ antwoordde Raine met een uitgestreken gezicht. ‘Sasha wilde eens zandtaarten bakken.’
      Grinnikend stapte Juice op hem toe en liet zijn armen om zijn middel glijden. ‘Uh-uh. Sinds wanneer ruiken die naar gehakt?’
      Voor Raine kon antwoorden, bracht Juice zijn lippen naar die van hem. Het eten was meteen vergeten. Hij opende zijn mond en liet zijn vriend binnen. Een vuur ontbrandde in zijn binnenste toen hun tongen elkaar vonden.
      ‘Hé!’ klonk een verontwaardigde stem van de keukentafel. ‘Waarom gaan jullie elkaar opeten? Dat vind ik niet leuk hoor!’
      Raine draaide zijn hoofd op zij en slikte zijn lach in. Sasha klom van haar stoel af en stapte met grote ogen op hen af. ‘Waarom doen jullie dat? Ome Juice is eindelijk weer terug hoor. Hij mag niet weer weg!’ Verongelijkt sloeg ze haar armen over elkaar. ‘Straks gaan we eten!’ Ze wees naar de oven, waar het tijdklokje nog zeven minuten liet zien.
      ‘Sorry Sas,’ grinnikte Juice. ‘Maar ik heb zóóó hard gewerkt, ik kan wel een olifant op. Al zie jij er ook wel smakelijk uit!’ Hij maakte een kietelende beweging met zijn vingers en stapte op het kleine meisje af, die gillend wegstoof.
      Met een vertederde glimlach keek Raine toe hoe zijn vriend haar met trage stappen achtervolgde. Het vuurtje dat aangewakkerd was zodra Juice de kamer was binnengestapt, laaide nog hoger op en verbrandde de akelige gedachten die hem de rest van de dag hadden lastiggevallen.
      Na een minuut of vijf met Sasha te hebben gestoeid, tilde Juice het meisje op en zette haar in de kinderstoel. Raine en Skye hadden intussen de tafel al gedekt. Toen de timer afging, haalde Raine de ovenschotel uit het apparaat en zette die op de tafel neer, naast de salade.
      Juice kwam naast hem zitten. ‘Je hebt zelfs m’n lievelingsgerecht gemaakt, hm? Heb je wat goed te maken? Met iets te veel nanny’s geflirt bij de speeltuin?’
      ‘Ik niet,’ antwoordde Raine grinnikend terwijl hij eten voor Sasha opschepte. ‘Skye daarentegen…’
      Een beetje ongemakkelijk beantwoordde Skye zijn blik. Het was een uitdrukking die hij nog niet eerder op haar gezicht had gezien. De ontmoeting leek haar nog steeds dwars te zitten. Wat had ze hem niet verteld? Het moest meer zijn dan een slecht voorgevoel alleen – dat ze zou ze nu wel van zich af geschud hebben.
      ‘Oh?’ Vragend keek Juice zijn beste vriendin aan.
      ‘Later,’ zei ze alleen en haar blik flitste naar Sasha.
      Nu voelde Raine ook ongemak opkomen. Wat had het met Sasha te maken? Het was toch niet een of andere viezerik die daar naar kleine kinderen had zitten kijken?
      ‘Ik heb met Jax gesproken,’ zei Juice.
      Hoewel het speeltuinverhaal nog in zijn hoofd zat en Raine niet iemand was die gesprekken makkelijk uitstelde, trok ook dit onderwerp zijn aandacht.
      ‘Over de mogelijkheid van een onafhankelijke hacker. Ik heb toestemming om met haar te praten en hij zal het met de anderen bespreken.’
      ‘Awesome,’ grijnsde Skye. ‘Ik zal haar straks wel even bellen.’
      Ze zette er vaart achter – iets wat Raine stiekem wel waardeerde. Inmiddels was hij op een punt aanbeland dat hij wilde dat ze zo snel mogelijk hun clubs verlieten, voordat er weer dingen konden misgaan.
      ‘Ze weten ook dat we weer samen zijn,’ vervolgde Juice tegen hem. ‘Blijkbaar keek ik met een iets te grote glimlach naar die foto die je me stuurde.’
      Raine keek hem verrast aan. Ze hadden er nog niet over gesproken wat hen het verstandigst leek, maar hij was blij dat hij het niet opnieuw hoefden te verbergen. Daar was hij nu wel klaar mee. ‘Reageerden ze goed?’
      Juice haalde zijn schouders op. ‘Ze vonden Esai in ieder geval een lul, dus ik verwacht niet dat ze mij hetzelfde gaan flikken.’
      ‘Gelukkig maar,’ bromde Raine – want hij wenste dat gevoel van verraad zijn vriend écht niet toe.

Ze hadden Sasha in het campingbedje neergelegd dat ze in de buurt tweedehands op de kop hadden getikt. Hoewel Raine het niet meer dan logisch vond om zijn peetdochter op zijn kamer te laten slapen, wilde Sasha maar wat graag bij Skye op de kamer en daar had hij uiteindelijk ook niets op tegen. Sterker nog – dat leverde hem misschien tóch nog wat romantiek op, vannacht.
      Met een kop koffie zaten ze op de bank.
      ‘Wat was er nou met die gast in de speeltuin?’ vroeg Raine. Het liet hem toch niet helemaal los.
      Skye zuchtte. ‘Ik had me voorgenomen om er verder niets over te zeggen – het is maar een onderbuikgevoel en je hebt al zoveel aan je hoofd. Maar stel je voor dat er wél wat gebeurd – ik wil niet weten hoe schuldig ik me zou voelen als ik dan niets gezegd had.’
      ‘Nou?’ drong Raine aan. Er zat een vervelende spanning in zijn maag en hij wenste dat ze gewoon vertelde wat ze op d’r lever had.
      ‘Nou, die man… stelde vragen over jou. Heel subtiel hoor – of je in de problemen zat. En ik zag zijn blik naar Sasha afdwalen – hij zei dat hij ons samen had gezien, hoewel ze al een hele tijd in de speeltuin bezig was. En misschien ben ik wel paranoia, maar… ik kreeg er gewoon geen goed gevoel bij. Straks was het een van die gasten door wie je pa ontvoerd was. Of weet ik veel – de kinderbescherming ofzo.’
      ‘De kinderbescherming bij een speeltuin?’
      ‘Weet ik veel?’ Ze zuchtte en haalde een hand door haar paarse haren. ‘Het was waarschijnlijk niks. Maar ik ben toch blij dat ik het heb gezegd.’
      ‘Weet je zijn naam?’ vroeg Juice. Zijn stem had een donkere ondertoon – en dat was damn sexy.
      ‘Timothy. Zijn achternaam weet ik niet.’
      ‘Ik zal eens kijken of ik hem kan vinden. Als hij wat in zijn schild voerde, komen we daar wel achter.’
      Raine liet zijn hand naar die van zijn vriend glijden. ‘Denk je dat ik me zorgen moet maken om de kinderbescherming?’ vroeg hij zacht. Hij had er nooit bij stilgestaan. Wat als een van de buren hem gerapporteerd had omdat hij zo agressief was geweest? Hij zou nooit een vinger heffen naar zijn zusje of zijn nichtje – maar wiens woord vonden ze betrouwbaarder? Dat van een nette burger – of dat van een crimineel?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen