ALESSIO CANDELAS


The only certainty in life is death.

Waarom Alessio Mark vertelde dat hij altijd graag zijn gedachten ordende op de top van de berg wist hij niet. Het was persoonlijke informatie die niet elke toerist hoefde te weten. En toch deelde hij het.
Mark was waarschijnlijk moe van de klim, want hij ging niet mee naar de top. “Misschien kan ik je de top later deze vakantie nog een keer laten zien?” stelde Alessio hem voor. Hij wist zelf niet eens waarom hij die privétour voorstelde.
Om de implicatie dat Pedro en hij een relatie hadden, moest Alessio lachen. “Pedro is gewoon mijn vriend en heel gelukkig getrouwd met zijn prachtige vrouw,” antwoordde hij lachend. Mark moest eens weten in wat voor (zeer kledingloze) omstandigheden Pedro en hij elkaar hadden leren kennen. Na hun nacht samen waren ze erachter gekomen dat ze op vriendschappelijke basis wel een klik hadden, iets wat ze geen van beide verwacht hadden toen ze het bed ingedoken waren voor een nacht betekenisloze seks. Ze waren als vrienden met elkaar blijven omgaan, hadden erna geen seks meer gehad en kort erna had Pedro zijn vrouw ontmoet. Alessio was de getuige op de bruiloft geweest. Pedro’s vrouw vond het verhaal van de ontmoeting van Pedro en Alessio hilarisch, waardoor er een ‘competitie’ tussen Alessio en haar ontstaan was waarin ze beide probeerden Pedro te overtuigen dat zij toch echt de beste match waren. Pedro koos afhankelijk van wat hem geboden werd voor een van beide (om vervolgens zijn vrouw een kus te geven en stiekem toe te fluisteren dat hij natuurlijk altijd voor haar zou kiezen. Alessio deed altijd alsof hij ‘zwaar beledigd was dat de liefde van zijn leven voor een ander koos’. Wat kon hij zeggen? Ze hadden rare humor met zijn drieën).
Op Marks verzoek maakten ze samen een selfie. Alessio ging ervan uit dat Mark niet de laatste met dat verzoek zou worden. Iedereen wilde altijd vakantiefoto’s van de gids zodat ze die aan al hun vrienden konden laten zien, net zoals ze zouden doen met die ene bijzondere boom die ze tegengekomen waren, alsof de gids ook een bezienswaardigheid was geweest.
Maar voor Mark ging Alessio wel graag op de foto. Waarom wist hij niet, maar er was iets aan de jongeman wat maakte dat Alessio hem mocht en graag dingen voor hem wilde doen. Net op het moment dat de foto gemaakt werd, raakte Marks hand Alessio’s kruis. Was het een ander geweest, waas Alessio ervan overtuigd geweest dat het expres was geweest. Maar het was Mark, die sneller dan het licht wegliep, waardoor het geen opzet kon zijn geweest. De woorden ‘je hoeft geen foto als excuus te gebruiken hoor’ die hij plagend had willen zeggen, stierven weg op zijn lippen. Mark zou dat niet kunnen hebben en hoewel de situatie dan raar was, wilde hij het niet ongemakkelijker maken dan het al was.
De hele middag verder kreeg Alessio geen oogcontact met Mark, al probeerde hij het wel.
Bij het hotel aangekomen verdween Mark en ook bij het eten was hij niet aanwezig. Natuurlijk was dat zijn goedrecht, maar Alessio’s onderbuikgevoel vertelde hem dat het niet klopte. Meestal had dat onderbuikgevoel gelijk, waardoor Alessio Marks kamer opzocht.
Hij klopte op de deur. “Mark? Is alles goed daar?” Het was zijn taak als gids om ervoor te zorgen dat het goed ging bij iedereen, maar in dit geval wilde Alessio als persoon ook graag weten of het goed met Mark ging.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen