De tranen die in zijn ogen kwamen veegde Mark weg. Hoewel hij geen honger had, maakte zijn maag het hem duidelijk. In zijn koelkast lag er nog een koffiebeker die hij had gekocht voor hij vertrok. Wat eerst op een gewone miskoop leek kwam gelukkig toch van pas. Terwijl hij ervan dronk dacht Mark aan wat er een paar uur geleden is gebeurd. Hij ging steeds meer terug in de tijd denkend aan hoe Alessio en hij voor de eerste keer met elkaar spraken. Hoe Alessio grapjes maakte tijdens het gidsen. Hoe hij hem had verdedigd in het restaurant. Hoe hij altijd vriendelijk was naar hem toe. Toen ze op de berg waren helemaal alleen voelde het zo heerlijk aan. Mark kon nu wel op zijn hoofd slaan. Waarom had hij geen ja gezegd tegen zijn voorstel en moest hij zo nodig een selfie maken. Ineens werd er op de deur geklopt. "Uhm ja.." zei hij, maar zijn stem had hem al verraden dat het juist omgekeerd was. Als Alessio toch had aangedrongen om open te maken deed Mark dat. Hij ontweek echter zijn blik en ging op zijn bed liggen. "Sorry, het was echt een ongeluk.." mompelde hij. Toch wist Alessio hoe hij de gespannen sfeer kon oplossen. Met iedere minuut dat verstreek kwam Mark ook uit zijn schulp. Ze babbelden de hele avond over hun reizen en over koken. Toen het al rond elf uur was stond Alessio op om te vertrekken. "Oh ga je nu al weg?" zei Mark plagend en ging even over Alessio zijn haar. "Wil je niet bij mij blijven?". Hij was zelf verast over hoe hij dit durfde te zeggen. Mochten ze alcohol gedronken hebben zou dat alles verklaren. Maar er was geen drank, alleen Alessio, Mark en hun gesprekken.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen