Twee dagen later.

Sam POV.

Vandaag ga ik wel naar Lance toe. Ik heb het Tom wel verteld, omdat hij niet vergaat van de stress wanneer ik bij Lance ben. Op deze manier weet in ieder geval iemand mij nog te vinden. Bill kunnen we die stress beter niet geven, want daar wordt hij niet gelukkig van, en ik wil natuurlijk wel dat mijn twin gelukkig kan zijn.

"Je doet voorzichtig he," zegt Tom en ik knik.

"Dat beloof ik Tom. Als ik voel dat er iets niet klopt ben ik weg, ja?" Stel ik voor en Tom knikt.

"Daar kan ik mee leven," zegt hij en hij geeft mij een knuffel. "Hoe laat ben je thuis?" Vraagt Tom.

"Ik blijf maar een uurtje denk ik. Als het langer wordt zal ik een bericht sturen," zeg ik, voordat Tom zich toch zorgen gaat maken.



Wanneer ik bij Lance ben aangekomen krijg ik gelijk een knuffel. "Fijn dat je er bent," zegt hij en ik knik even waarna hij aan mijn buik voelt.

"Er is nog niks te voelen hoor," zeg ik.

"Het is het idee," zegt Lance zachtjes en ik kijk naar de brede glimlach op zijn gezicht. Dit kan toch niet allemaal gespeeld zijn? Of ben ik nu naïef?

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Grrr
    Heb nog steeds geen goed gevoel

    2 weken geleden
    • syllie1992

      We zullen wat en of Lance deze keer ook verkeerde bedoelingen heeft:)

      2 weken geleden
    • Luckey

      Ben benieuwd

      2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen