Tom POV.

Wanneer Tymen eindelijk stopt met huilen zucht ik opgelucht en ik meet gelijk z'n temperatuur op. "Gezakt, de kinderparacetamol doet z'n werk," zeg ik met een glimlach en ik streel over Tymen z'n wangetje.

Wanneer hij na een tijdje in slaap is gevallen leg ik hem in de box, zodat we hem makkelijk in de gaten kunnen houden, waarna ik naar Shelley toeloop.

"We kunnen nu wel samen spelen," zeg ik tegen haar.

"Hoeft niet meer," zegt Shelley en ze kijkt mij boos aan.

"Lieverd, jij wilt toch ook niet dat er iets met je broertje gebeurt omdat wij hem niet de juiste zorg geven," zeg ik.

"Ja, maar je had het beloofd," zegt Shelley.

"Ik weet het, maar ik kon niet weten dat Tymen ziek zou worden," zeg ik, want ik ben niet helderziend en de keer daarvoor dat ik Tymen zag was er nog niks aan de hand.

"Okay, we gaan samen spelen, maar dan wel met mijn barbies," zegt Shelley.

"We gaan wel bijna eten lieverd," zeg ik.

"Dan spelen we daarna verder. Bill doet Gretha en Tymen wel naar bed," zegt Shelley dan waarna ik maar knik, want dan is Shelley ook wel blij.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Hahaha ze is me er 1 die meid

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen