'Charly!' in de verte hoor ik mijn naam. Ik wil terugroepen, mijn ogen openen en op staan. Maar mijn lichaam doet niets meer. 'Call an ambulance!' hoor ik een bekende stem zeggen en twee armen tillen me van de vloer. 'Charly. I'm here. Don't be scared. The ambulance is on it's way'. Het is George die me geruststeld. 'I think they drugged her.' Donna haar stem klinkt paniekerig. George is stil, maar houdt me nog steeds stevig vast. Als ik sirenes hoor, val ik weer weg.

Het is een piepend geluid dat me weer wakker krijgt. Met moeite open ik mijn ogen. 'Charly!' de stem van mijn moeder klinkt. 'Je bent wakker!' Ik knipper een paar keer met mijn ogen en pers een glimlach op mijn gezicht. 'Mam' zeg ik zacht, maar mijn stem klinkt nog schor. Ze heeft tranen in haar ogen en strijkt met maar hand over mijn hoofd. 'Wat is er gebeurd?' Mijn moeder gaat zitten en pakt mijn hand. 'Iemand had iets in je drankje gedaan.' ik denk terug aan de pub en aan Donna. 'Is Donna ok?' 'Ja, met haar is alles goed. Als George er niet was geweest... Hij heeft je gered...' tranen rollen over haar wangen. 'Hij was daar?' 'Hij heeft je naar buiten getild en op de brancard gelegd. Hij is niet van je zijde geweken tot wij er waren.' ik ben stil. Onder de indruk van wat mijn moeder zegt. 'Voel je je al wat beter? Ik knik. 'Mooi.'
Een dokter komt niet veel later binnen en vertelt me dat ik over een paar uur naar huis mag. 'The testresults are looking good.' mijn moeder haalt opgelucht adem. Als de dokter mijn kamer weer heeft verlaten, richt ze zich tot me. 'Je kunt me nu niet meer wijs maken dat er niets speelt tussen jou en George.' ik slik. 'Wat bedoel je?' vraag ik zo onschuldig mogelijk. 'Hij was zo bezorgd om je. Voor ik je kamer in ging, heb ik hem even bekeken vanachter het glas. Hij hield je hand vast. De blik die hij in zijn ogen had, zegt me genoeg. Jullie zijn geen vrienden. Jullie zijn verliefd.' ik zwijg. Ze heeft zelf haar vragen al beantwoord en ik heb er niets aan toe te voegen. 'Mam.' zeg ik dan kort. 'Ja?' 'Ik weet niet wat het is, maar kun je het stil houden?' 'Waarom?' 'Omdat ik niet in de problemen wil komen.' Ze knikt.

Een paar uur later lig ik thuis in mijn eigen bed en heb ik eindelijk de kans om George een berichtje te sturen. 'Thank you George. I'm home now. You can come by any time you want. My mom adores you even more than before, because you saved me.' Nog geen minuut later krijg ik al antwoord. 'Is everything okay? Do you need anything? I'm glad you're home!' Ik glimlach als ik de woorden lees en word tegelijk warm van binnen. 'I'm doing fine. Don't worry, mom wouldn't let me go home if she wasn't sure I'm doing okay. Sorry about our date...'
Ik leg mijn telefoon weg en kruip verder onder de dekens. Steeds meer begin ik te geloven dat een relatie met George zou kunnen werken. Die gedachte laat me glimlachen. Het kan me vrij weinig schelen wat mijn familie er van vindt, de mening van mijn collega's is belangrijker. Vooral die van Claire. Ik wil net zo veel kansen krijgen als dat ik nu doe, maar niet meer omdat ik een relatie met de coureur zou hebben. Ik zucht en druk mijn negatieve gedachten opzij. 'Charly!' mijn moeder roept vanaf onder aan de trap. 'Ja?' ze is even stil. 'Je hebt bezoek. Is dat goed?' Ik frons. Wie komt er nu nog op bezoek? Op een doordeweekse dag na acht uur? 'Ja.' antwoord ik kort en ga iets rechtop zitten. Een zachte klop klinkt op mijn deur waarna hij opent. Mijn hart maakt een sprongetje als ik een gezicht voorzichtig langs de deur zie verschijnen. 'George!?' Hij glimlacht en stapt mijn kamer in. 'What are you doing here!?' hij houdt zijn vinger voor zijn mond om me duidelijk te maken dat ik zachtjes moet doen. 'Your dad doesn't know.' legt hij uit. Ik frons, maar houd me stil. 'I wanted to make up for our canceled date.' hij houdt een witte zak omhoog. 'I hope you're hungry, because I brought good from the restaurant where I wanted to take you.' Ik glimlach en knik. 'I'm starving, but you shouldn't have...' hij haalt zijn schouders op. 'I wanted to. Hij trekt netjes zijn schoenen uit en komt naast me op het bed zitten met het tasje. 'It smells so good.' geef ik toe en open het tasje om er in te kunnen kijken. George lacht. 'I know. I have great taste.' Zijn stem klinkt ietwat arrogant, maar dat maakt me niets uit. 'Thank you.' zeg ik zacht. 'For what?' 'Being there when I needed you.' hij knikt. 'I'm always nearby.' ik schiet in de lach. 'That's actually a bit creepy, but again... Thank you.' ik geef een kus op zijn wang en ik zie hoe hij rood kleurt als ik hem los laat. 'Let's eat' zegt hij snel en pakt het eten uit. In twee kleine ronde bakjes zit soep, dat verbazingwekkend nog steeds gloeiend heet is. Hij geeft me een lepel en opent het bakje. Vervolgens is er nog een pasta en een crème brûlée als nagerecht. Mijn buik staat dan ook op ontploffen als George alles opruimt. 'George?' hij kijkt op. 'Yes?' 'We need to talk.' zeg ik. Zijn blik veranderd. 'About what? Did I do something wrong?' ik schud mijn hoofd. 'We need to talk about us.' 'Us?' ik knik. George neemt tegenover me plaats. 'What about us?' hij kijkt onzeker, maar ik kan een lichte twinkeling in zijn ogen ontdekken. Is dit de blik waar mijn moeder het over had? 'Well... If we're going to get more serious... Aleix told me to talk with Claire about it.' hij laat de woorden op zich in werken en vraagt dan: 'Do you want to be more serious?' ik knik. 'I think so. I mean... I can't stop thinking about you... And the last race weekends were... Amazing.' George grijnst. 'Well then. Charly? Do you want to be my girlfriend?'

Reacties (1)

  • Vamos

    Zeg ja alsjeblieft! Love it!

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen