Na de lunch ben ik blijkbaar inslaap gevallen, aangezien ik wakker schrik van Busther die opeens naast mij staat. Ik wrijf in mijn ogen en kijk naar de klok die boven de deur hangt.
Het halfuur is inderdaad al voorbij. “In de benen.” Zegt Busther opgewekt. Moeizaam sta ik op. “Wat is de bedoeling?”
“Ik hoop dat je muzikaal bent, of een snelle leerling, want je gaat zo een instrument bespelen.” Zegt hij. “Oké. Welk instrument, en wat voor muziek?”
“Dat hoor je zo wel. Het doel van deze oefening is dat wij kunnen kijken waar je talenten liggen. Eén van je talenten is natuurlijk hardlopen en aanwijzingen correct opvolgen. Maar wie weet welke talenten nog meer schuilgaan.”
“Het enige dat ik kan spelen is de Vlooienmars op piano.” Zeg ik een beetje zuur. “Meer kreeg de muziekdocent op school er niet in.”
“Nogmaals, dan hoop ik dat je een snelle leerling bent, want dat is niet de opdracht. Je krijgt voor deze opdracht geen minpunten.” Zegt hij geruststellend.
Opgelucht adem ik uit. “Dat scheelt dan wel weer.”
“Daarentegen is punten verdienen dan wel weer lastig. En onthoud dat je minstens 105 punten vandaag moet halen. Volg mij nu.” Met die woorden loopt hij de deur uit.
Aangezien ik hier niet op was bedacht moet ik even een klein sprintje trekken om weer naast hem te komen lopen. “Waar gaan we dan naartoe?” “Dat zie je wel als we er zijn.”
Na vijf minuten komen we aan bij een laag gebouwtje. Op de deur staat ‘Muziekcentrum Luno’. Busther blijft voor de deur staan. “Hier krijg je twee uur de tijd om instrumenten te leren bespelen. Na die twee uur moet je een stuk kunnen spelen voor de beoordelaar.”
Vol verbazing vraag ik aan Busther of hij meent dat ik maar twee uur de tijd heb om een instrument te leren en daarna gelijk een goed stuk op te voeren.
“Ja, dat verwachten we van je. Dus begin maar snel. Van belang is nog om te weten dat ik deze opdracht niet beoordeel maar, een muziek docent. Veel succes.”
Dan sta ik opeens in mijn eentje voor een deur waar ik niet van weet wat erachter te vinden is. Uit beleefdheid klop ik op de deur, maar er komt geen reactie. Dan duw ik de deur maar open en stap naar binnen. Als ik binnenkom zie ik één grote ruimte met verschillende instrumenten. Er staan een piano, een drumstel, verschillende soorten gitaren, een viool, en nog meer instrumenten, maar een van de meest opvallende instrumenten is voor mij de kazoo. Gefascineerd loop ik naar de plank waar het instrument op ligt. Als ik hem oppak om hem van dichterbij te kunnen bekijken hoor ik een melodieuze stem achter mij, “Ach ja, de kazoo, toch altijd nog een bijzonder instrument.” Van schrik laat ik hem uit mijn handen vallen, maar ik weet hem nog net op te vangen voor het instrumentje de grond zou raken. “Oh Aurora, je hoeft niet te schrikken van mij.” Als ik mij omdraai zie ik een vrouw van rond mijn leeftijd vlak achter mij staan. “Ben jij mijn begeleider hier?” Als ik het meisje nog wat beter bekijk zie ik dat ze erg knap is, met haar lichtbruine krullende haar, blauwe ogen en haar gracieuze lichaam. Ik ben bang dat het nog een uitdaging gaat worden om mij de komende twee uur te concentreren. Ik heb nooit zo naar vrouwen gekeken, maar dit meisje is wel echt heel knap.
“Ja, ik ben je begeleider. Verbaast dat je?” “Eigenlijk wel. Ik had een man in pak verwacht of een oud vrouwtje, maar niet een knappe jonge mijt.” Als ik dat gezegd heb krijg ik een rood hoofd van schaamte. Gelukkig kan ze er om lachen. “Ja, helaas is dat toch het stoffige karakter dat het beroep van muziekdocent heeft.”
Ik vraag aan haar, “Hoe heet je?” “Sappho.” Antwoord ze.
“Oh net zoals een van de Muzen uit de Griekse mythologie. Dat had ik kunnen verwachten.” Ik denk bij mijzelf, ben ik nu opeens aan het flirten, ik heb nog nooit de behoefte gehad om met iemand te flirten, en ik had niet verwacht dat mijn eerste keer met een meisje zou zijn.
Sappho leunt tegen de piano, “oh, waarom had je dat kunnen verwachten?” Vraagt ze met een uitdagend lachje om haar mond.
“nou, aangezien je muzikaal bent, en een goede zangstem hebt.” zeg ik goed verstaanbaar. ”En omdat je superknap bent, net als elke godin.” Zeg ik er heel zacht achteraan.
Als ze het gehoord heeft, dan weet ze dat goed te verbergen. “Kom laten wij gaan kijken welk instrument voor jou geschikt gaat zijn.” Ze pakt mij bij mijn arm. Als we huid-op-huidcontact hebben gaat er een tinteling over mijn hele lichaam.

Reacties (1)

  • ZainaSwift

    ”En omdat je superknap bent, net als elke godin.”

    Zou ik nooit durven zeggen.

    2 weken geleden
    • Deparnieux

      Ze zei het ook niet voor niks heel zachtjes hè. en ik zou het zelf ook nooit durven zeggen, maar daarom is het ook een verhaal en daar kan je je personage alles laten zeggen. Dat is het leuke Van schrijven.

      2 weken geleden
    • Deparnieux

      En krijg ik niet eens een kudo van je? ;p

      2 weken geleden
    • ZainaSwift

      Tuurlijk krijg je die 😊

      1 week geleden
    • Deparnieux

      Bedankt 🤗

      1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen