Twee weken later.

Tom POV.

Ik loop naar de peuterspeelzaal om de jongste kinderen op te halen. "Kan ik u even spreken?" Vraagt de leidster en ik knik even.

"Wat is er aan de hand?" Vraag ik.

"Dina lijkt een motorische achterstand te hebben. Hebben jullie daar thuis nooit iets van gemerkt?" Vraagt ze.

"Eerlijk gezegd niet. Ze lijkt alles gewoon te kunnen zoals we met de andere kinderen ook hebben meegemaakt," zeg ik.

"Misschien voelt ze zich hier ongemakkelijk, dat wij het verkeerd zien, maar voor ons lijkt het zo. Misschien een idee om thuis in de gaten te houden of jullie echt niks zien," stelt ze voor en ik knik even.

"Natuurlijk, geen probleem," zeg ik en ik kijk even naar Dina. "Kom eens hier lieverd," zeg ik waarna ze naar mij toe komt gelopen en ik zet haar bij mij op schoot en ze legt zich gelijk tegen mij aan. "Ben je moe lieverd?" Vraag ik en ze knikt waarna ik haar een kusje geef. "We houden het in de gaten," zeg ik dan tegen de leidster en ik knik waarna ik ook Geerdina en de tweeling mee naar huis neem.



Eenmaal thuis kijk ik even naar Dina, maar nog steeds kan ik niks raar ontdekken. We hebben toch al een paar kinderen zien opgroeien en ik zie werkelijk niks wat afwijkt.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Misschien voelt ze zich idd ongemakkelijk

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen