Foto bij 22

Ik voel hoe Liz van mij af getrokken word en hoe ik tegen een groot en sterke torso word aangedrukt. Liz slaat een geschokte kreet, maar word gerustgesteld door een agent. "Rustig maar, hij is een prima kerel. Kennen ze elkaar?"
Zodra ik de bekende cologne ruik kijk ik op, mijn ogen vol angst. Harry zijn ogen staren terug in de mijne, bezorgd. Ze zijn helder en het groen is fris, hoe kan iemand met zulke prachtige ogen zo bitter van binnen zijn?

"Ze is mijn nichtje, ik wist dat ze hier aan het winkelen was, sorry dat ik jullie stoor Christoffer." "Geen probleem, ik zou het zelfde gedaan hebben. Ik weet genoeg van deze dames, ga maar met je neef mee, hij zorgt dat jullie veilig thuis komen." De agent knikt met een vriendelijk gezicht naar mij en lijkt blij dat Harry er is.
Ik voel hoe ik word mee genomen, hoe de sterke armen om mijn lichaam mij de winkel uit weten te krijgen. Pas op de hoek van de straat stopt hij, ik hoor hoe hij tegen Liz snauwt dat ze naar huis moet, ik hoor hoe er een ruzie ontstaat, omdat Liz niet van plan is mij alleen te laten. "Ze is verdomme voor de eerste keer in een paar maanden buiten en jij duikt op, hoe dan?!" "Dat is godverdomme jouw zaak niet, ik hoef mijzelf niet te verantwoorden aan iemand zoals jij. Nu opsodemieteren." Harry zijn stem is zo zacht en zo dreigend dat ik zie hoeveel moeite het Liz kost om ertegen in te gaan, dus ik besluit de keuze voor haar te maken.
Mijn stem is trillend, hees en slaat steeds over en ik moet een paar keer hoesten voor ik er een goed stemgeluid uit krijg.
"Ga maar Liz, er kan niks ergers gebeuren dan er al is gebeurd." De arm om mij heen lijkt mijn ribben te willen breken na die zin, maar hij weet zich in te houden. Mijn trillende hand pakt die van Liz en knijpt even in de hare. "Het komt goed, echt." Ze knikt, "ik bel je als ik thuis ben."

Harry lijkt iets te ontspannen als Liz wegloopt, blijkbaar blij dat we alleen zijn. "Kom, de auto staat hier even verder," zijn stem is zacht en nu onder volledige controle. Hij leid mij dit keer naar een zwarte Jeep, die onfatsoenlijk geparkeerd staat, maar door het kaartje van de FBI er blijkbaar toestemming voor heeft. Hij helpt mijn, nog steeds, shakende lichaam in de auto en zet mij vast met de veiligheidsriem.
Ik zie hoe hij de autodeur dichtklapt en omloopt, de andere deur opentrekt en naast mij komt zitten. Hij zwijgt even en kijkt de donkerte in, ik schrik zo erg van zijn plotselinge beweging dat ik een kreetje slaak en in elkaar krimp. Harry is in een snelle draai naar mij toe gaan zitten, zodat hij mij recht aan kan kijken, verder doet hij niks en bekijkt mij alleen maar.
Mijn onderlip trilt en ik richt mijn focus op het heen en weer bungelende kruisje aan zijn nek, die over zijn shirt bungelt.
"Ik- fuck- het spijt me Eloise. Ik weet dat dat je waarschijnlijk helemaal niks kan boeien, maar hij spijt mij zo fucking erg." Zijn woorden dringen tot mij door, niet goed wetende waarvoor hij zijn excuus probeert te maken. Mijn onderlip trilt nog meer dan hij al deed en mijn handen shaken op mijn schoot, bang wat hij gaat doen.

"Ga- ga je mij opnieuw proberen te vermoorden? Wanneer ga ik dood?" Ik kijk hem nog steeds niet aan, ik durf het niet en kan het mijzelf niet opbrengen het te doen.
"Wat?" Ik hoor de verbazing in zijn stem, hij is totaal verward. "Dood?" Er lijkt iets in mij te knappen, doet hij nu net alsof hij gek is? Hij was de gene die mij om zeep probeerde te helpen, mijn leven was prima tot dat hij kwam. Mijn handen klikken de riem los en ik schuif met veel kracht dichter naar hem toe, waarna ik hem een harde stomp met mijn vuist geef, recht in zijn maag. Een tikje verbaasd ben ik over mijzelf, maar het voelt zo verdomd goed. Een kleine 'oef', verlaat Harry zijn lippen.
"Ja dood!" Schreeuw ik naar hem toe, een hard geluid voor in deze ruimte. Opnieuw een vuist in zijn maag. "Jij wilde mij dood hebben, of weet je dat soms niet meer?" Nu kijk ik hem pas aan, ik zie dat hij zijn emoties met veel macht onder controle probeert te krijgen.
"Moet ik je er soms aan herinneren wat je gedaan hebt? Je hebt mij een overdosis gegeven, je wilde mij vermoorden terwijl jij stoned was! Je hebt gezegd dat jij mij nooit zou vermoorden, maar dat ik dat zelf wilde doen als je klaar met mij was. Moest dit een soort mislukte poging zijn dan? Want je hebt verdomme gelijk gekregen, ik wil dood! Met elke stap die ik zet, elke ademhaling ben ik bang dat jij opduikt. En hier ben je dan, hoe flik je dat trouwens, je jatte net nog sieraden uit een winkel en nu ben je de fucking FBI? Geloof het zelf!" Mijn geschreeuw heeft geen controle over wat ik er allemaal uit flap en ik hou pas op met slaan en stompen als Harry mijn vuisten pakt.

"Fuck, ja ik weet het oké! Ik heb het verpest, ik heb jouw waarschijnlijk een mega trauma laten oplopen en ik weet hoe kut dat kan zijn, maar je wilt niet dood. Je bent gewoon mega bang, dat verstikkende gevoel wat je voelt is angst. Want als je dood wil had je anders gehandeld, dan was het je perfecte kans om tijdens die overval jezelf de dood in te werken. Maar je raakte in paniek en je was bang, maar je wilde niet dood. Ook ik wilde je godverdomme niet dood, idioot! Ik was mijzelf niet toen ik dat deed, ik weet dat dat geen excuus is. Maar wat jij niet weet is dat ik elke dag gekeken hebt hoe je eraan toe was, in het ziekenhuis en soms bij je thuis. Ik liet checken dat je veilig was, bij je ouders. Ik heb gecheckt waar je was vanmorgen en je zat op de fucking bank, zoals je dat de afgelopen 2 maanden gedaan hebt. Hoe kon ik weten dat jij precies in die winkel was? Als ik wist dat jij in London was had ik het nooit gedaan, nooit!"

Mijn ogen worden nog groter dan ze al waren, "je hield mij in de gaten? Al die tijdlijn? Jij creep!"
"Ja, want ik moest weten of je oké was! Want ik geef verdomme om je, ik heb geen oog dicht gedaan de laatste tijd, want ik voelde mij fucking schuldig!" Zijn woorden raken mij niet zoals het zou moeten, het enige wat ik denk is dat hij mij al deze weken in de gaten hield.
"Als je om iemand geeft, probeer je die gene niet steeds de dood in te helpen!" Ik gil nu haast, terwijl ik aan mijn eigen haar trek. "Dat weet ik zelf ook wel! Dat is mijn fucking probleem, ik wist niet dat ik ook maar echt een haar om je gaf, niet echt, pas tot het moment dat ik wist dat ik het verkloot had! Ik heb je weken niet 'echt' kunnen zien of horen praten, godver, ik mis je!" Schreeuwt Harry nu terug, door deze woorden hap ik naar adem. Harry zijn ogen groeien groot en hij lijkt zelf ook niet te geloven wat hij zei. Maar ze terug nemen heeft geen zin, we weten allebei heel goed dat hij ze meent.
Zijn blik veranderd van schok naar afschuw, hij kijkt mij aan alsof ik iets smerigs ben. Hij gaat goed zitten, doet zijn gordel om en start de auto. Terwijl hij diep en snel adem aan het halen is, hij lijkt van streek.


Ik weet hoe deze rit gaan verlopen, in stilte, terwijl hij waarschijnlijk alleen maar bozer wordt op mij of op zichzelf.
Ik ben verbaasd als hij een andere weg inslaat als normaal, hij brengt mij eigenlijk altijd bij hem thuis of bij Liz, maar nu gaan we de compleet andere richting op.
"Waar breng je mij heen?" Stilte
"Harry?" Stilte...
"Harry Styles! Waar breng je mij heen? Ik wil weten waar je mij heen brengt." Ik verhef mijn stem en ik zie dat hij hard in zijn stuur knijpt. "Ik breng je naar je ouders, de enige plek op de fucking wereld waar jij veilig blijkt te zijn en ver uit mijn buurt bent. Dat lijkt mij in ieder geval een goed idee, wij zijn een verschrikkelijk duo. Ik kan je niet als mijn fucking medicijn blijven gebruiken, jij kan geen toevlucht bij mij zoeken."
Mijn mond valt open van verbazing, "pardon?! Toevlucht? Ik gebruik je helemaal niet als toevlucht en ik heb geen idee waar je het over hebt, als je het hebt over je medicijn gebruik. Als je een junkie bent, kun je dat ook gewoon toegeven."

Ik schrik als hij opeens de auto aan de kant van de weg zet en zich met kracht naar mij toedraait. Terwijl mijn lichaam nog van voor naar achteren klapt door de snelheid waarmee de auto stopt. "Dit is waarom ik niet praat tijdens het rijden, fucking hell zeg! Ik ben geen junkie, dat bedoelde ik niet. Denk verdomme na, het is een stuk rijden naar je ouders, ik laat je daar met rust en je hebt een prima leven. Je zet weer een voet in London en op een of andere walgelijke manier vinden wij elkaar weer."
Zijn borst gaat wild op en neer, ik zie hoe diep hij adem haalt.
"Maar... maar.." Ik weet eigenlijk helemaal niet wat ik wil zeggen en voel hoe ik hem beteuterd aankijk. Ben ik teleurgesteld dat hij mij nu uit zijn leven wil vegen? Want daar moet ik blij om zijn. De persoon die ik een paar uur gelden was, had daar heel wat voor over gehad. Maar de persoon nu, naast hem in de auto, is daar niet zo zeker van. Alsof ik geen controle heb over het feit dat ik mij vrij bij hem voel, hoe dwingend en een controle freak hij ook is.
Ik probeer mijn angst, woede en frustraties weer voor de geest te halen. Ik zie de angstaanjagende beelden, de ziekenhuisbedden, Harry zijn geschifte gezicht toen hij zo kwaad en stoned was, de wapens en de bevelende manier van doen, allemaal voor mij te halen. Ik snap het allemaal wel, echt, maar het gevoel gaat niet weg. Want ik hoor zijn stem door mijn hoofd razen, 'ik mis je.' Ik zie voor mij hoe hij mij beschermde voor Florian en ik zie nog genoeg, wat hem juist lief maakt.

"Vind je mij walgelijk? Of gemeen?" Ik kijk Harry dit keer niet aan, ik kan het niet opbrengen.
"Wat? Nee!" Zijn stem zit vol beschuldiging, alsof het een idiote vraag is. "Waarom zeg je dat? En waarom discuseer ik eigenlijk met je? Het heeft allemaal totaal geen nut! Godverdomme, fucking kutzooi, het is allemaal te veel. Je snapt het niet, je bent soms gewoon zo dom!"

Ik zie zijn gezicht vertrekken, ik zie dat er iets niet klopt en hoe hij in gevecht lijkt met zichzelf. "Allemaal fucking te veel." De vloeken die uit zijn mond komen ben ik wel gewend, maar het is de manier waarop. Hij lijkt lastig adem te krijgen, hij lijkt niet genoeg zuurstof naar binnen te krijgen om de woorden vol kracht, zoals normaal, eruit te krijgen. "Harry? Harry, wat is er met je, kan je geen adem halen?" Mijn vingers raken zijn been aan, voorzichtig om zijn aandacht te trekken, maar hij duwt ze ruw opzij.
Zijn handen gaan naar het deskbord kastje en hij haalt er 1 klein pufje uit, waarna hij zichzelf van mij weg draait en ik hoor hem inhaleren. Ik hoor de puf en ik zie aan zijn rug hoe diep hij inademd en zijn adem vast houdt.

Het lijkt allemaal te veel, al deze samenhangende informatie. Zijn boosheid, zijn dubbelleven, zijn verachting en tegelijkertijd bezorgdheid jegens mij. Ik snap er allemaal geen moer meer van. En dan kan ik mijzelf wel voor mijn kop slaan, maar ik begin weer te huilen terwijl ik mijzelf verdedig. Ik negeer zijn benauwdheid, netzoals hij mijn bezorgdheid negeerde
"Je hebt het zelf gezegd, de vorige keer dat we samen waren, toen zei je dat ik gemeen ben en nu net, nu net zei je dat je het walgelijk vind dat wij elkaar tegen komen. Ik vind het walgelijk dat jij een winkel beroofd en later als FBI komt aanzetten en ik vind je gemeen als jij mij de schuld probeert te geven van dingen wat mijn schuld niet is. Wees gewoon eens eerlijk, wees open." Ik snik deze woorden tegen Harry zijn rug die zich nu langzaam terug draait.
Hij haalt zijn autostoel met een ratelend geluid naar achteren, waarna hij mijn riem los klikt en op zijn schoot klopt. "Kom, zit, met je gezicht naar mij toe. Doe dat met het kleine beetje vertrouwen wat je nog hebt. Met het vertrouwen waarmee je met mij mee bent gegaan vanavond en het vertrouwen dat je hebt, omdat je nog steeds bij mij bent en niet totaal meer in paniek bent." Snikkend kijkt ik hem door mijn betraande ogen aan, ik neem zijn woorden in mij op en besef dat ik inderdaad, een heel minuscuul klein beetje vertrouwen in deze man heb. Er is niet veel van over,maar genoeg om nu bij hem te zijn. Dus ik doe wat hij zegt, ik klim erg onhandig op zijn schoot. Mijn gezicht gebogen en mijn handen tegen mijn buik gedrukt.
Ik krimp ineen als zijn handen weerskanten van mijn gezicht pakken en hij de tranen weg strijkt met zijn vingers, waarna hij mijn hoofd optilt en we elkaar aankijken.
Dan drukt hij zijn lippen op de mijne.


Holy Shit, hij kust mij! Wat moet ik nu doen?

De kus is nat door mijn tranen, maar erg zacht. Elke keer als hij mij kuste dan was hij ruw en lustig, maar nu, nu niet. Hij is voorzichtig, ik voel aan zijn gespannen lichaam dat hij zich inhoud. Ik duw hem niet van mij af, een stem in mijn hoofd schreeuwt dat ik dat wel moet doen. Dat ik weer precies de zelfde rollen coaster in ga zo, dat het stom is, dat hij gevaarlijk is, dat ik doodsbang voor hem ben. Maar waarom voelt dit dan toch zo goed? Waarom zijn de beste kussen die ik ooit gehad heb, met hem?

Je bent een idioot, compleet gestoord. Weet je nog dat je doodsangst voor hem heb gehad? Of was dat niet voor hem?

Mijn gespannen lichaam ontspant na iedere zachte kus die hij op mijn lippen drukt, ik stop met huilen tot ik mijn lichaam tegen de zijne durf te laten leunen.
Het lijkt alsof hij hierdoor meer zelfvertrouwen krijgt, want één van zijn handen glijd om mijn nek en duwt mij nog dichter tegen hem aan. Langzaam verlaten mijn handen de plek rond mijn buik en ik glij met mijn handen over zijn sterke en brede borstkas. Ik glij van onder naar boven met mijn handen en pak uiteindelijk zijn nek vast. Onze kus word harder en ik hoor hoe dieper Harry aan het ademen is.
Even verstijf ik als hij zijn tong over mijn onderlip laat glijden, maar dan open ik heel voorzichtig mijn mond. De laatste keer dat ik met mijn tong over zijn onderlip ging, had ik het verpest en nu is hij blijkbaar over zijn eigen grens gegaan. Ik voel hoe zijn warme en zachte tong naar binnen gaat, hij draait een rondje om de mijne en tikt er pesterig tegen aan, alsof hij mij uitnodigt te bewegen. Dan draai ik met hem mee, ik duw instinctief mijn heupen iets te hard tegen zijn lichaam aan. Want ik probeer met alle macht dichter bij hem te komen, maar blijkbaar denkt Harry het zelfde. Zijn handen verlaten mijn gezicht en nek en met een harde duw, weet hij mij nog dichter bij hem te krijgen.
Ik verbaas mijzelf over de kus, ik verbaas mij over het feit dat hij ten eerste nog niet verbroken is en ook dat het niet nat is, dat ik niet mijn adem hoef in te houden of de smaak smerig vind die aan zijn tong zit. Nogmaals... het is de beste kus ooit. Ik voel het bloed naar mijn wangen stijgen nu ik weet hoe ik hier zit, dat zijn handen op mijn billen rusten en ik mijn handen ondertussen bezitterig in zijn haren genesteld heb.

Er trekt een teleurgesteld gevoel door mij heen, als hij zich uiteindelijk terug trekt. Maar de tevreden en arrogante grijns om zijn lippen maakt het goed, want hij is erg tevreden met zichzelf of met de situatie en ik vind het beide helemaal prima. Ik leun tegen hem aan, met mijn hoofd in zijn nek. Terwijl nu in de stilte de vele vragen weer door mijn hoofd vliegen en ik ze op mijn lippen voel branden.
"Harry?" Ik hoor aan mijn stem hoe zacht en een tikje angstig mijn stem is. "Zeg het eens Eloise." In tegenstelling tot mijn stem, is die van Harry juist een beetje zakelijk en serieus. Ik duw mijzelf van hem af, zodat ik hem aan kan kijken. "Mag ik je iets vragen?" Er ontstaat een grijns op zijn gezicht en met een opgetrokken wenkbrauw antwoord hij mij plagerig. "Dat doe je al."
"Ik ben weken bang voor je geweest, omdat je mij de laatste keer zo misbruikt heb. Maar nu wil ik weten waarom je teleurgesteld word als je naar mij kijkt, en ja, voor je het vraagt, ik weer nog precies wat je allemaal tegen mij gezegd hebt." Zijn wenkbrauwen buigen naar elkaar toe, zodat er een boze frons ontstaat. "Waarom kun jij niet gewoon genieten van de momenten die wij hebben?" Zijn stem is nu zwaar geïrriteerd, maar ik besluit daar niet voor te buigen.
"Omdat jij de gene bent, die mij dood wilde hebben. Ik wil weten waarom, welke zieke gedachten er achter zit, ik wil weten of ik het ieder moment nog kan verwachten als jij één van je mood-swings krijgt."
"Nee, jouw vermoorden heeft geen enkel nut. Waarom ik je probeerde te vermoorden? Dat gaat je geen fuck aan! Die twee zwakke pogingen? De twee pogingen waar ik mijn best niet deed en toch op het moment zelf terug krabbelde? Omdat ik diep van binnen weet dat jij los staat van mijn problemen en het niet eerlijk is, daarom heb ik je verdomme iedere keer weer gered."
Ik hap naar adem door zijn antwoord, die deze keer oprecht lijken. Ik open mijn mond meerdere keren, maar kan niks uitbrengen.
"Elke keer als ik je wil kussen, doe ik dit uit medelijden voor jouw, want laten we even eerlijk zijn. Je verlangt naar contact, maar niemand wil het je geven."

Ik vroeg je niks over een kus, zak.

Het gevoel alsof hij mij een trap in mijn buik geeft, komt aardig overeen met het gevoel wat ik nu voel. Ik klim van hem af en doe mijn gordel om, "wel. Ik ben blij dat ik niet langer een probleem voor je vorm. Je moest mij duidelijk nog even een klap in mijn gezicht geven, met die laatste woorden van je. Heb geen medelijden voor mij, dat heb ik van jou niet nodig. Breng mij nu naar huis, ik ben moe en het is al heel laat. Ik heb dus ook geen energie over voor je mood swings, want je bent mega slecht in je gevoelens uiten. Je doet mij denken aan het plukken van de blaadjes van een madeliefje, 'ik ga haar vermoorden, nee toch niet. Ik wil haar kussen, nee toch niet. Ik ben boos, nee toch niet.' Jou problemen Harry, heb je waarschijnlijk op jezelf neer gehaald, met je arrogante doen en laten. Ik snap heel goed dat mensen een hekel aan je hebben, want daar is niks voor nodig!"
Harry kijkt mij overrompeld aan, verrast door mijn toon en kilheid. "Best, wat jij wilt. Maar waag het niet zulke conclusies over mij te trekken, als je van niks weet." Ik trek mijn wenkbrauwen omhoog en bal mijn handen tot vuisten, "het is jouw schuld dat ik van niks weet. Jij verteld mij niks en jij hebt zelf een mega muur om jezelf heen gebouwt."

Hij start de auto en rijd hard weg, ik hoor de bamden door draaien. Terwijl hij besluit mij te negeren en zijn frustraties uit op het rijden. Woedend kijkt hij voor zich uit, terwijl hij ongekend hard over de straat rijd. Ik ben blij als Harry de auto de straat van mijn ouders instuurt, waar hij een huis voor die van mijn ouders stopt. Voor ik goed en wel kan uitstappen is Harry uitgestapt en heeft de deur al open gerukt. Voor ik ook maar iets kan doen, duwt hij met, nog steeds zijn woedende blik, zijn lippen op de mijne. Als hij mij daarna los laat, kijk ik hem schamper aan. "Weer medelijden met mij? Ik zei al, dat hoeft niet."
Harry stapt opzij, zodat ik mijzelf de auto kan laten uitglijden. "Geen medelijden dit keer, maar woede." Ik kijk naar hem op, "wat?" Hij begind te lachen, "gebruik die fucking hersens van je."

O dus vind je mij nu weer dom?

Woest loop ik richting de deur, hoe kan hij zo stom doen en zo achterlijk?

Maar dan plots bevries ik. Opeens klinken de woorden die hij eerder deze avond tegen mij gezegd heeft omhoog, de woorden die ik was vergeten. Hij geeft om me, hij miste mij. Hij kuste mij niet uit medelijden, daar is niks van waar. Hij probeerde zijn eigen woorden in zijn boosheid om te draaien, zoals zo vaak, kwaad op zichzelf en mij. Dat is wat jij doet, hij verdraait alles. Hij is bang om zichzelf te zijn, bang om een eerlijk antwoord te geven en boven al, bang om zijn gevoelens bloot te stellen. Langzaam draai ik mijzelf om, terwijl ik zie dat Harry al in de auto zit en hij nu waarschijnlijk naar mij kijkt.
Voor ik mijzelf kan tegen houden ren ik om de auto heen en trek zijn deur open, "als jij ooit nog zegt dat je mij kust om medelijden doe ik je wat." Hij kijkt op mij neer met een arrogante blik, hij zit tenslotte hoog in de auto en hij is lang.
"Waarom wilde ik je dan kussen?" Zijn stem is minachtend, het is duidelijk dat hij niks wil toegeven.
"Omdat je of, jezelf schuldig voelde tegenover mij, of omdat je mij miste." Ik zet mijn handen in mijn heupen en ik stap naar achter als Harry de auto opnieuw uitkomt, "best, wat jij wilt." Zijn vingers krullen om mijn kin en hij trekt mij zachtjes dichtbij. "Leef je leven, doe het goed alsjeblieft. Ga naar de psychiater, hoe erg je het ook vind, ze kan je helpen. Ik vind wel een andere weg naar een oplossing voor mijn probleem. Vaarwel Honey." Hij drukt zijn lippen nogmaals op de mijne, dit keer met kracht en dan draait hij zich om. Harry stapt in de auto en start hem, mij op de straat achterlatend als hij wegrijd.

Reacties (1)

  • Mariet1994

    snel verder want deze harry is zo(yeah)

    2 dagen geleden
    • bels

      Dankjewel voor je reactie, super leuk(H)

      Ik ga zeker snel verder, want deze Harry is zeker(yeah)

      2 dagen geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen