Een aantal maanden later.

Tom POV.

Het heeft toch iets langer geduurd dan ik had gedacht, maar vandaag kunnen we weer terug naar huis. "Tim, gaat het," Vraag ik en hij knikt even, maar hij blijft moeilijk kijken. "Als er wat is moet je het wel zeggen," zeg ik.

"Dat doe ik ook," zegt hij en ik knik even waarna we naar de auto gaan.

"We zullen extra stops maken voor jou Tim," zeg ik, want ik kan mij voorstellen dat hij hoogzwanger niet heel comfortabel in de auto zit.

"Dank je pap," zegt hij en ik glimlach even naar mijn zoon. Toen we de dokter hier voor hem bezochten, voor z'n hand zijn we erachter gekomen dat hij waarschijnlijk geen behandeling nodig gaat hebben. Dat z'n hand zich uit zichzelf weer gaat herstellen.



Wanneer we halverwege zijn maken we de vierde tussenstop. "Stap je ook weer uit lieverd?" Vraag ik dan aan Tim.

"Ik weet niet of dat nog een keer lukt," zegt Tim zachtjes, waarna hij het ineens uitschreeuwt van de pijn en Noah legt z'n hand op Tim z'n rug.

"Tim, hoe lang heb je al weeën?" Vraag ik.

"Sinds vannacht," zegt hij zachtjes.

"En je vond het niet nodig om dat te vertellen?" Vraag ik.

"Ik wou wachten totdat we dichterbij huis waren," zegt Tim en hij kreunt weer pijnlijk.

"De baby's zijn klaar om te komen Tim," zeg ik dan.

"Nu?" Vraagt Tim met grote ogen.

"Naar het ziekenhuis rijden gaat niet meer lukken. De baby's moeten er uit, en wel zo snel mogelijk."

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Oh Tim
    Gelukkig is je vader in de buurt voor je

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen