Noah POV.

Nu het besef echt binnen is gekomen dat ik vader ben geworden benauwd het mij. Ik weet ook niet meer of ik het kan. "Jongen, gaat het wel?" Vraagt papa Tom en hij zet zich naast mij neer en ik schud mijn hoofd.

"Ik kan het niet. Ik kan het echt niet," zeg ik.

"Lieverd, die twijfel hoort er altijd bij wanneer je voor het eerst ouder bent geworden. Natuurlijk speelt bij jou ook je leeftijd mee, maar je kan het echt wel. Denk je dat er bij Tim geen twijfel heerst? Natuurlijk heerst die twijfel bij hem ook," zegt papa Tom en ik slik even.

"Maar ik besef nu pas dat het echt twee meisjes zijn die naar mij zullen gaan opkijken, maar ze zullen ook zorgen krijgen wanneer ik weer eens in het ziekenhuis beland," zeg ik en een traan verlaat mijn oog. "Die stress wil ik ze toch niet geven," snik ik en papa Tom trekt mij tegen zich aan.

"Dat nemen ze er gewoon bij. Ik denk dat ze het erger zouden vinden als ze hun tweede vader helemaal niet zouden kennen. Dan zitten ze met liefde aan je bed wanneer je eens in het ziekenhuis ligt," zegt papa Tom en ik bijt in mijn lip. "Je hebt je dochters toch goed bekeken?" Vraagt hij dan en ik knik langzaam. "Wat dacht je?" Vraagt papa Tom.

"Dat ze perfect zijn," zeg ik zachtjes.

"Zie, je houdt van ze. Ga ervoor en laat de angst niet regeren. Daar wordt je niet gelukkig van."

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Dit heeft Noah nodig
    Ze kunnen dit echt wel aan
    Hun ouders zijn er ook nog

    2 weken geleden
    • syllie1992

      Klopt, ze hoeven het nog niet alleen te doen. ❤️

      2 weken geleden
    • Luckey

      Nee dat zal vooral Bij hun hoop schelen

      2 weken geleden
    • syllie1992

      Dat zal zeker zo zijn:)

      2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen