Bill POV.

"Nee, ik moet het even verwerken, maar dan komt het wel goed," zeg ik en Tom knikt even, waarna hij Helene toch van mij overpakt.

"Vergeet niet dat bedenken altijd kan. Ik ga je niet wegsturen," zegt Tom en ik knik even. "Ik ga Helene even aan Lisa laten zien. Vertrek nog niet, ik meen het, je moet rust nemen," zegt Tom waarna hij Helene meeneemt en ik aarzel niet. Ik zorg dat ik er weer vertoonbaar uitzie waarna ik het huis verlaat. Als ik langer blijf ga ik echt niet meer weg kunnen.



Wanneer ik thuis ben aangekomen gooi ik mijn kleding in de was, waarna ik een schone boxer pak en op bed ga liggen. Mijn hart doet pijn omdat ik nu niet meer bij Tom, Helene en Lisa ben, maar ik moet nu weer thuis zijn voor het geval Pim ineens voor de deur staat.


Twee weken later.

Ik sta weer gewoon voor de klas, alsof er niks gebeurt is, of ik doe toch alsof er niks gebeurt is. Het is raar om Tom niet meer op school te zien, maar dat komt omdat hij een tijdje vrij heeft genomen om voor Helene te zorgen. Ik kijk dan even naar Lisa die weer vrolijk over d'r zusje aan het praten is, zoals ze ook een hele tijd heeft gedaan na de geboorte van het kindje van d'r moeder.

"Sorry, ik kom zo terug," zeg ik tegen de klas waarna ik het lokaal uitloop en tegen de muur aan ga staan. Ik dacht dat ik Helene wel zou kunnen vergeten, als ik mij maar genoeg focus op de toekomst en het kindje dat ik uiteindelijk met Pim zou kunnen krijgen, maar het werkt niet. Helene blijft in mijn gedachten en nu het twee weken na haar geboorte is vrees ik dat ze nooit meer uit mijn hoofd gaat.

"Schat, waarom sta je niet voor de klas?" Vraagt Pim ineens en gelijk sla ik mijn armen om hem heen en begin ik te huilen. Ik heb mij groot voor hem gehouden zodat hij geen vragen zou gaan stellen, maar het lukt mij niet meer.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Zie je nu Bill
    Je had naar Tom moeten luisteren

    1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen