Dennis pov:

Ik speelde wat op mijn gitaar. Hoe geconcentreerd ik ook bezig was met mijn muziek, ik kon Rosa gewoon niet uit mijn hoofd halen. Ik dacht elke dacht aan haar. Hoe hard ik ook probeerde, ze leek me telkens af te wijzen.
Zou er ooit een tijd komen dat ze me uiteindelijk wil? Of moet ik het maar opgeven? Het deed pijn als ik aan het laatste dacht.
Er werd geklopt aan mijn slaapkamerdeur. Ik zette mijn gitaar aan de kant.
'Wie is daar?'
'Wie denk je dat daar is.'
De deur ging open en Tobias kwam de kamer binnen.
'Wat is er?' vroeg ik aan mijn broertje.
Hij leunde met zijn reg tegen de deurpost van de kamer.
'Ik vroeg me eigenlijk af hoelang je nog door blijft gaan als het om Rosa gaat.'
'Ik wil haar nog steeds niet opgegeven.'
'Dat is te begrijpen. Maar misschien heb ik wel een idee.'
'Vertel, broertje.'

'Jouw idee lijkt gewoon stom om te doen. En hoe weet je zeker of het werk?' vroeg ik aan Tobias de volgende dag.
'Je weet toch wel dat ik casanova de luxe bent? De meeste meiden vallen als een blok voor me. Let maar op.'
Hij liep op paar enkele meiden uit de eerste jaar af. 'Hey, chickas.'
De twee meiden begonnen te giechelen.
Hij had zelf een arm over een van de meisjes gelegd. Een van ze begon te blozen.
'We hopen jou graag weer te zien, Tobias,' zei een van de meiden giechelde.
Ik keek Tobias verbijsterd aan. Hoe kon iemand die nog geen eens zestien is zo makkelijk zijn met versieren? En maar denken dat de liefde bij jongeren moeilijk was.
'Ik zei het je. De versiertrucks van casanova de luxe werken.'
'Vertel me dan hoe ik het beste haar kan aanpakken,' zei ik.
'Het is heel simpel.'


'Hey, Dennis,' begroette Rosa me spontaan, terwijl ik haar passeerde. Ze keek me nog vriendelijk aan. Ik had de neiging haar terug te groette, maar ik wilde me aan Tobias voorstel houden. Ik probeerde zo somber en deprimerend houding aan te nemen.
'Euhm, Hallo?'
'Tobias wat is er met jouw broer?' hoorde ik Rosabella stem via de Walkietalkie.
'Geen idee, ik denk last van liefdesverdriet.'
Ik hoorde een cynisch gelach van Rosa zonder enkel emotie of iets. 'En hoezo heeft hij liefdesverdriet?'
'Ik denk, Roos. Dat je hem vaak afgewezen hebt. Nu is zijn hart gebroken.'
'Nou, dat is dan best vreemd, aangezien ik hem al zo vaak genoeg afwijst. En dat waarschijnlijk wel vaak een gebroken hart oplevert. Waarom zit hij er nu opeens mee?' De stem van Tobias leek bijna weg te vallen.
'Tenzij je hem een keer op date vraag, misschien dat het dan beter met hem gaat.'
Ik hoorde Rosa weer lachen. 'Ja, mooi niet. En waarom zou ik. Hij komt er heus wel overheen.'
'Ik denk het niet, Roos. Hij heeft het al paar dagen. Al sinds nadat jij tijdens het avond eten hem afwees voor een afspraak. En ik wil er wel bij zeggen dat depressie jammer genoeg wel in de familie heerst.'
Tobias had hierbij wel gelijk. Depressie heerste jammer genoeg in onze familie. Mijn oma had er enkele keren gehad en mijn vreselijke moeder. En waarschijnlijk ook nog paar anderen naaste familieleden.
'Nou, zeg op. Wat wil je dat ik doe?' vroeg rosa. 'Met hem goed maken?'
'Ik denk dat je het met hem goed maakt als je een keer met hem afspreekt. Het liefst buiten deze school muren.' klonk Tobias stem via de walkietalkie.
'uhg, vooruit.'
Yes.
'Puur omdat ik geen deprimerende Dennis wil zien.'
Oh yeah!
Ik verliet de kleedkamer en probeerde zo neutraal, maar nog steeds deprimerende over te komen.
Tobias was naar het danslokaal gegaan.
Mijn hart ging echt als een gek te keer toen Rosa mijn kant op liep.

'Hey, Dennis. Ik wist niet dat je er zo mee zit dat ik je tijdens het diner heb afgewezen.'
Ik wist niet wat ik daarvoor moet zeggen. Ik hield mijn schouders op en keek naar de grond.
Ik hoorde Rosa zuchtte.
Er viel een hele korte stilte tussen ons.
'Zou het je geruststellen als ik deze avond je mee uitvraag?'
Ik keek Rosa aan. 'In de zin van?
'...gewoon een date.' De woorden leken bij haar moeilijk te komen.
'Wel, als je dat zo graag wilt. Ik zou graag met je op date willen, Rosa.'
'Okey, ik zie je rond vijf uur bij de ingang van de hal.' Met die woorden liep ze weg.
Yes, eindelijk naar jaren heb ik een date met een meisje van mijn dromen. Ik kon wel juichen van geluk. Het was eens uit de weinige momenten dat ik echt dankbaar was op mijn broertje Tobias.

'Het is gelukt,' zei ik paar uur later op mijn kamer. De laatste les was al achter de rug. Ik ging me meteen voorbereiding voor onze eerste date.
Aangezien ik weinig tijd had, had ik niet uitgebreid kunnen douchen.
Ik deed snel haargel in mijn haar en had iets formeel aan. Ik was klaar voor deze date.
'Ik zei het je toch, dat mijn advies zal helpen? Casanova de luxe heeft altijd ideeën voor de liefde,' zei Tobias bij de deurpost. 'Ik denk dat je nu wel kan gaan, aangezien het bijna vijf uur is.'
'Ja, dat is waar. Bedankt.'
'En nog veel succes met jouw date,' zei Tobias er nog aan toe, terwijl ik de kamer verliet.

Ik zag bij de ingang van de hal. Nog voor bij de balie. Ze had een donkerroze zijde jurk aan, dat goed bij haar paste. Haar haren had ze in een paardenstaart. Ze zag er heel simpel en eenvoudig uit. Niet te veel make-up of de haren te perfect waar ik minder van hield bij de meeste meiden.
Onze blikken kruiste elkaar. Ze glimlachte kort naar me. 'Eindelijk ben je er. En wel net op tijd om te gaan vertrekken.'
'Ik wil nog even zeggen dat je er leuk uit ziet.'
'Ja, ja. Het zal wel. Ik heb wel het geluk dat ik hier ergens in het centrum een duur chic restaurant had weten te vinden. Ik heb me ook meteen kunnen reserveren voor het gangen Diner. Ik hoop dat je ook dol bent op kaviaar?'
Ik had wel eens kaviaar gegeten nadat mijn oma na de operavoorstelling ons naar een dure vijf sterrenrestaurant gingen. Voor het avond eten. Het was in ieder geval beter dan iets met tomaten.
'We kunnen wel met mijn auto gaan,' stelde ik voor. Ik had een donkerblauwe Ferrari ergens hier bij de parkeerplaats geparkeerd.

Na ongeveer een kwartier rijden waren we bij onze aankomst bij het restaurant. Uit het raam binnen zag ik al dat het er erg chic eruit zag. De ronde tafels buiten het raam waren met witte lakens bedekt.
Ik wilde de gentleman zijn. Toen ik mijn portier opende van de stuur kant wilde ik de portier van Rosa kant gaan opende.
Helaas had ze die al opengedaan.
'Ik had het voor je willen open maken.'
'Wat maakt het uit,' zei Rosa wat bits. 'Het verandert hier niks aan het afspraakje. Kom je of blijf je daar nog staan?'

Binnen zag het restaurant er nog luxueus uit. De muren die beige waren hadden veel weg met de kleur goud. Op de kaarsen aan de bedekte ronde tafels na hing er een gigantische kroonluchter tegen het witte plafon aan die de zaal verlichtte. Ondanks de grote van de kroonluchter verlichtte de zaal niet heel fel. In tegendeel was de verlichting wat soft. En bij de hoek van het restaurant was er een man die piano speelde op de sfeer van de muziek. Het was verder in het restaurant nog niet echt druk. Het kwam waarschijnlijk dat we erg vroeg waren en nog niet echt etenstijd was.
'Goeie avond, hebben jullie gereserveerd?' vroeg een wat redelijke oude man.
'Ja, ...'
De man bladerde in het leren schrift. 'Ja, ik zie het. Als jullie mij even willen volgen.'
We werden zo naar onze plek gestuurd. Wel dichtbij het raam.
De ober gaf ons ook meteen de menukaart.
Er wordt nog kort uitgelegd dat dit een vijf gangen diner zou worden.

Ik was zelf nog een beetje sprakeloos voordat ik iets kon zeggen, ik was vergeten dat Rosa me iets vroeg. Ze keek me opeens vreemd aan.
Ik was ook erg nerveus. Dit was mijn allereerste date. Mijn benen wiebelde en mijn handen begonnen te zweten.
'Heb je al kunnen kiezen welke soepen je wilt?'
Ik keek van haar kort naar de menu kaart en keek haar weer aan. '...euh... Nou.... Ik denk het wel?'
'Nou? Wat wordt het.'
Er waren niet heel veel keuzen aan soepen uit het tweede gang gerecht was. Er waren drie keuzes waar ik kon kiezen. Ik koos voor de romige champignons soep met bosuitjes.
Er kwam een ober na ons toe die de knoflook brood bij ons tafel legde en drie kleine schaaltjes met sausen.
De eerste gangen menu dat uit een mini salade bestaat hadden we geen keuze om te kiezen, we kregen het er standaard erbij.

Het was ieder geval wel geschikt voor de vegetaties, aangezien er geen enkel vlees in het mini salade zat.
Er zat kaviaar bij de salade aangeboden.

Uiteindelijk kwam het vierde gangen menu, een van de hoofdgerechten.
Uiteindelijk kwam de dessert aan.
'Je vindt het niet erg als ik dat even oversla,' zei Rosa.
'Nee, maar weet je het zeker? Je hebt niet veel van het hoofdgerecht gegeten.'
'Klopt, ik denk dat ik niet heel veel honger heb. Als er een bakje met fruitsalade op de kaart stond had ik het dessert niet hoeven overslaan.'
Na anderhalf uur betaalde we gezamenlijk de rekening en verlieten de restaurants.
'We kunnen nu naar de bioscoop gaan,' stelde ik voor.

'We hebben toch nog meer dan twee uur voordat we terug naar het schoolgebouw moeten.'
Het was bijna half zeven. Ergens twee straten verder op was de bioscoop. We hoeven voor de twee straten niet eens met de auto te gaan. Het was ongeveer vijf minuten looptijd, maar Rosa wilde per se dat ik daar ergens bij de bioscoop reed, omdat ze al last had van haar hoger hakken. Ik begreep niet waarom vrouwen zulke dingen droegen.
Bij de bioscoop hadden we een bakje popcorn en gingen ergens zitten waar een romantisch komedie begon. Ik hield zelf niet echt van zulke films. Ik legde een arm over Rosa schouder. Ze keek alsof mijn hand besmet was, maar gaf er daarna geen aandacht aan.
Ik zat niet echt comfortabel. Ik ging in een andere houding zitten. Rosa merkte het op.
Ik heb de neiging om haar te zoenen en ik wilde haar zoenen, maar ze weigerde.

'Ik hoop dat je het naar je zin had en niet meer gedeprimeerd voelt,' zei ze, toen we nog net op school aankwamen.
'Ik had het echt naar me zin.'
'Mooi tot ziens,' en ze liep gehaast verder de schoolgebouwen in.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen