Jaela pov:


De pianist stopte meteen met het bespelen van de piano op het moment toen er op de deur werd geklopt.
De decaan meneer Piersons Kwam het lokaal binnen. 'Mij excuses dat ik u stoor. Ik wil nog even met Jaela spreken als dat kan.'
'Ja, maar natuurlijk.' Isolde richtte haar blik op mij. 'Je kan alvast eerder gaan, aangezien de lessen over tien minuten voorbij is.'
Ik verliet de dan lokaal.
'Je kan je alvast omkleden. Ik zie je zo bij mij kantoor,' zei de decaan.
Ik had hier niet echt een goed gevoel over. Iets vertelde me dat ik zo meteen slecht nieuws zal horen.
Zou de decaan me soms een keiharde preek geven en me vervolgens straffen van die incident met Jake toen ik hem een knal in zijn kruis gaf? Er gaan geruchten rond dat hij een peetvader van Jake was. Of een tweede vader. Het was me wel opgevallen dat Jake na de zoveelste probleem niet vaak gestraft werd.

Of kreeg ik soms problemen nadat ik enkele keren negen uur 's avonds op school aankwam?

'Over wat wilt u me precies spreken?' vroeg ik voorzichtig nerveus wat hij zou zeggen toen ik in zijn kantoor was.
Hij vouwde zijn handen op zijn bureau. 'Nou wel het gaat over jouw presentatie op school.'
'Wat is daarmee?'

Hij wees naar een van de zwarte stoelen waar ik kon gaan zitten.
'Bij bepaalde vakken sta je gemiddeld nog geen voldoende. Je moet weten dat er op deze school verwacht wordt dat leerlingen van elke vak minimaal zestig procent of hoger moeten scoren om te slagen,' reageren hij ernstig.
Zestig procent of hoger? Ik dacht dat de voldoende telde vanaf vijfenvijftig procent?
'Ik heb hier de cijfers van bepaalde vakken dat sommige leraren aan mij hebben opgestuurd.'
'Over welke vakken hebben we het dan over?' Bedoelde hij misschien Frans?
'Bij natuurkunde heb je net op het nippertje voldoende, alleen nog geen zestig procent of hoger. Bij wiskunde sta je onvoldoende en met Frans heb je lager dan vijfenveertig procent. Je weet dat talent en creativiteit niet alles is. We verwachten dat alle leerlingen hier met excellentie op intellectuele gebied ook uitblinken.'
Ik knikte.
Ik wist wat hij op het podium tijdens de schoolweek had gezegd.
'Gaat u me van school sturen?'
Hij keek me bedachtzaam aan. 'Wel, nee, nog niet. Althans niet als de uitslag van het dansexamen bij je bekend zijn dat volgende week eraan zullen komen. Er is wel goed nieuws. De schade van de schoolvakken waar je onvoldoende sta kan je inhalen.'
Ik zuchtte uit opluchting.
'Wel is het raadzaam om bijles te gaan nemen, om de schade in te halen. Er is vaak voor het Diner, tijdens de vrije tussen uren en in het weekend bijlessen van tudors die aan bepaalde leerlingen worden gegeven. Vooral wie het nodig hebben.' Hij schraapte zijn keel en ging verder. 'Ik ken enkelen leerlingen die jou kunnen helpen met wiskunde en Frans. En misschien natuurkunde als dat nodig is.'
'Wie heb je in gedachten?' vroeg ik.
'Ik zat te denken aan Rivenna uit de vierde of Dennis uit de derdejaars. Twee uitstekende leerlingen en zelf de beste met wiskunde.'
Ik had de voorkeur meteen voor Dennis. Rivenna uit het laatste jaar kende ik niet eens.

'Jaela, kom je even?' vraag de decaan in de namiddag. 'Ik wil je voorstellen aan Dennis.'
'We kennen elkaar,' zei Dennis en ik in koor.
'Dat is goed om te horen.' De decaan richtte zijn blik op mij. ' Dennis kan je de komende tijd helpen met wiskunde en Frans.'
Ik keek Dennis recht in zijn blauwe ogen aan.
'Had ik je ook verteld dat hij ook uitmuntend blinkt voor Frans? Ondanks zijn dyslexie?'
Ik schudde mijn hoofd. Dennis had me nooit verteld dat hij dyslexie had.
'Ik hoop zelf dat Dennis jou goed van pas zal komen tijdens de bijles. Als jullie me even wilt excuseren. Ik heb een belangrijk privégesprek met iemand. Alvast een fijne avond.'
'We kunnen vandaag wel beginnen als je wilt,' zei hij terwijl hij me vriendelijk aankeek.
'Het maakt mij niet echt uit. Na het eten is een optie.'


'Zo worden vergelijkingen betere en overzichtelijke berekend. Begrijp je het nu?' vroeg Dennis na het eten, terwijl we sinds een tijdje ergens aan tafel bij de bibliotheek zaten.
Ik knikte.
'Dat is mooi. Probeer anders een van de wiskunde formules te berekenen.'
Ik probeerde de eerste twee formules. Het was niet heel ingewikkeld de vergelijkingen uit te rekenen dan ik verwacht had. De derde wilde ik ook probeerde, totdat iemand Dennis zijn naam riep.
Ik zuchtte van de stem van een akelige persoon.
Ik draaide me om.
'Daar ben je. Ik wilde weten waar je was.'
Sinds wanneer wilde Rosa weten waar Dennis zich bevond? En maar denken dat ze geen interesse voor Dennis had.
'Ik wilde weten of je nog tijd hebt'' zei ze op een slijmerige manier dat me misselijk maakte.
'Ik kom er zo aan.'
Ze had me nog geen blik waardig genomen ze draaide zonder een woord erbij toe te voegen om en liep weg.
We gingen weer verder met wiskunde.
Op een gegeven moment kon ik het niet laten om die vraag te stellen. 'Zijn jullie vrienden?'
'Ik denk het wel, vanwaar die vraag?'
Ik hield mijn schouders op en beet op mijn lip.
'Ze wilde me vast graag zien, denk ik.'
'Maar vindt ze jou dan werkelijk leuk?'
'Ik weet niet. Ik doe mijn best om haar te krijgen. Voor mijn gevoel speelt ze hard to get het. Maar wat maakt het uit? Er komt ooit een dag dat ze me eindelijk ziet staan.'
'Daar zou ik niet zo zeker van zijn,' floepte ik er opeens uit.
Er zat hier wel een addertje onder het gras hoe Rosa Dennis benadert.

Rosa pov:


Ik liep met mijn witte Braga tas door de hal van de schoolgang.
Dennis liep opeens naast mij.
Als hij maar niet dacht dat ik iets met hem wil hebben. Niet nog een date en laat staat een relatie met hem.
Ik werd plotseling wel verrast door hem.
'Ik open de deur wel voor je.'
Probeerde hij me nou te vleien? Dat gaat het mooi niet lukken, maar ik bedankte hem wel voor het openen van de deur.
'Ik wil jouw tas wel voor jouw dragen.'
Mijn meest dure Brada tas? Dat had mij heel veel gekost en is net een kind voor mij. Ik wist niet of het een goed idee was om het over te dragen aan een nerdy en klunzerige persoon, maar aan de andere kant wilde ik eens weten of hij in staat was alles voor mij te doen. Dat zou misschien vermakelijk zijn.
Ik keek hem met een spontane fake glimlach aan. 'Nee maar. Dat is zo lief van je, Dennis. Als je dat zo graag voor me wilt doen. Hier.'
Ik liep verder de hal door met Dennis die achter me aan liep.
Helaas kwam ik een persoon tegen die ik niet wilde zien.
Jaela keek ons aan.
Ik wierp haar een vernietigende en meest arrogante blik naar haar en liep voorbij haar.

Een uur was verstreken. Het was zo meteen pauze. Ik heb zoveel sappige roddels over sommige mensen op school dat ik met ze wilde delen. En het maandelijks dag kwam er binnenkort weer aan. Waar waren mijn vriendinnen als ik ze op dit moment nodig had? Het was wel eens nodig tijd voor een groepsbespreking.
'Dennis zou je misschien iets te drinken voor me willen halen,' vroeg ik zo liefjes en gevleid.
'Ja, tuurlijk.'
'Wel een fles water graag. Frisdrank en andere zoete dranken is dik makend voor ballerina's.'


Ik keek in de aula Dennis nog aan die achter Rosa aanliep. Ik vind het zo jammer voor hem dat hij zich laat bespelen door haar. Dat hij het nog steeds niet door had dat ze een spelletje met hem speelde. Jesper had meteen een arm over mijn schouder geslagen en kuste me op mijn wang, maar dat leek me minder te doen dan eerst. Het enige waar ik vreemd genoeg druk om maakte was Dennis. Ik maakte me zorgen om Dennis en ik wist niet waarom.

'Ik ben blij dat je ook met ons meeging,' zei Marley tegen Sebastiaan, terwijl we deze middag langst de winkelstraten liepen.
De lucht was helderblauw, er was geen enkel sprankel wolk in de lucht te zien. Een december blies tintelde op mijn blote huid van mijn gezicht dat me vast een blosje gaf, dat ik elk jaar in de winter kreeg. De stoep van de straten waren voor een gedeelte bedekt met sneeuw. Het was te merken dat de maand december in de teken was van de feestdagen. Gebouwen van sommige staten waren al versierd met kerst decoraties. Ik wist dat Sebastiaan en zijn familie geen kerst vieren, omdat ze oorspronkelijke Israëlieten waren. Alleen was het wel een schrok dat Sebastiaan me enkele weken geleden nog verteld had dat het een heidense feestdag was dat veel eerder bestond dan de geboorte van de messiah.
'Dat is het beste wat ik kan gaan doen, aangezien de komende twee lesuren uitvielen. En ik had ook niet echt iets te doen in het schoolgebouw,' zei Sebastiaan.
'We kunnen ergens warme chocolademelk gaan drinken,' stelde ik voor. Het liefst met slagroom.
Marley ogen sprankelde 'Ja, je voorstel is goed. Je moet eens weten hoe enorm dol ik ben op chocolademelk. Het liefst met paar marshmallows en veel slagroom.'
'Wel, dames. Hier ergens was een hele goed café waar ze lekkere warme dranken hadden, met namen warme chocolademelk.'
Sebas keek mij aan. 'Ze hebben zelf ook overheerlijke gebakjes. Muffins is hun specialiteit in het café.'
Er verscheen een grijns op mijn gezicht. 'Echt alsof je weet waar ik vaak zin in hebt.'
'Klopt, omdat je onze muffin liefhebber bent.' Sebastiaan glimlachte naar me.
En daar kon ik hem geen ongelijk geven.
'Wat voor tent het ook is breng het ons alsjeblieft,' smeekte Marley 'Het klinkt alsof de hemel voor ons geopend wordt.'
Mijn glimlacht verdween wel meteen, toen mijn blik op twee mensen waren.
'Mijn god, dit ga je me toch niet menen?' reageerde Marley.
Ook dezelfde reactie dat ik had.
Ik zag Rosa met zo'n spontane en zelfverzekerde uitstraling vooroplopen. Haar zelfverzekerdheid gaf haar zoveel hoge dunk van haarzelf. De arrogantie spetter er gewoon van af. Achter haar liep Dennis.
'Ik heb echt medelijden met hem,' zei Marley.
'Ja, ik anders ook.'
'Hoelang laat hij zichzelf nog door haar gebruiken? Hij moet wel echt hopeloos zijn om haar slaafje te gaan spelen,' zei Sebastiaan. Sebastiaan floot met zijn vingers. De twee hadden meteen onze aandacht.

'Wat doe je?' Ik wilde absolute niet dat ze onze aandacht had.
'Wat een verassing hier. Nooitgedacht dat ik sommige van school hier zou treffen,' zei Rosa.
'Ja, ik anders ook niet,' reageerde ik terug.
'Yo, Dennis. Hoelang laat jij je nog door Rosa gebruiken?' vroeg Sebastiaan
'Ik weet niet of jij en de rest van jullie het weten, maar hij wilde zelf heel graag me te hulp aanbieden.' Ze keek Dennis weer aan. 'Is het niet, Dennis?'
'Ja, ik wilde bij haar zijn.'
Dit moest echt stoppen. Wanneer besefte hij eens dat ze hem gewoon gebruikte?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen