Tom POV.

Ik ben Bill niet gelijk achterna gegaan, omdat het mij verstandig leek om voor mijzelf de training wel af te maken. Ik wil de ploeg niet nog meer problemen bezorgen. Ik weet nu wel dat Bill een basisplaats sowieso kan vergeten, want hij heeft de training niet afgerond en ik weet niet of hij onze coach morgen nog zal kunnen overtuigen.

Ik loop na de training terug naar het hotel, maar het eerste wat mij opvalt is dat Bill hier ook niet is. "Onze spullen," zeg ik tegen mijzelf en ik loop naar de plek waar we onze koffers hebben neergezet, maar ik zie alleen mijne nog liggen. "Bill, waar ben je mee bezig?" Fluister ik, waarna ik hem besluit te bellen.

"Hey Tomi," zegt hij vrolijk wanneer hij opneemt.

"Bill, waar ben je?" Vraag ik gelijk.

"Op het vliegveld. Ik ga terug naar de kinderen. Ik kan altijd als hobby blijven voetballen, maar mijn leven als prof is voorbij," zegt Bill.

"Bill, je weet dat ik al jouw keuzes zou respecteren, maar weet je zeker dat je dit wilt?" Vraag ik.

"Ik weet het heel zeker. Ik ga een eigen voetbalschool oprichten. Ik ga mijn koers wijzigen zodat de kinderen niet meer bij de oppas hoeven te slapen. Ik voel mij bevrijd Tom," zegt Bill.

"Okay, ik hou van je," zeg ik dan.

"Ik ook van jou. Succes met de wedstrijd morgen. Ik moet nu aan boord, ik bel je morgen vlak voor de training nog wel," zegt Bill waarna hij ophangt. Hij is nooit helemaal gelukkig geweest tijdens wedstrijden in het buitenland. Hij blijft liever bij de kinderen en als dat belangrijker voor hem is kan ik daar moeilijk tegenin gaan. Een voetbalschool oprichten is namelijk ook een mooi doel.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Maar hij kon temjnste even wachten op Tom
    Maar als die happy is

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen