ALESSIO CANDELAS


The only certainty in life is death.

Het kostte wat aandringen, maar uiteindelijk opende Mark de deur toch voor Alessio. Hij zag er alles behalve in orde uit. Hij leek gespannen, leek zich haast fysiek in elkaar te trekken, leek zich mentaal af te sluiten van Alessio. Hij leek zoveel meer aangedaan dan Alessio verwacht zou hebben na een stom ongelukje.
Het kostte Alessio een hoop gepraat, maar uiteindelijk wist hij Mark uit zijn schulp te trekken en langzaam ging het gesprek over dingen die ze meegemaakt hadden in hun leven. Reizen die ze gemaakt hadden. Avonturen die ze beleefd hadden. Voor Alessio het wist had de klok al elf uur geslagen en werd het echt tijd om Mark zijn rust te geven.
Maar hij wilde helemaal niet weg. Het had goed gevoeld om zo met Mark te praten, om gedachten en gevoelens te delen. Om meningen uit te wisselen. Dus toen Mark hem vroeg of hij wilde blijven, wilde alles in hem ja zeggen.
Het kon niet. Hij was de gids. Hij moest afstand bewaren en kon zeker niet de avond en nacht bij een gast op de kamer doorbrengen. Het kon niet, het kon niet, het kon niet, het kon niet, het kon zeker niet.
Maar toen hij zijn mond opende om dat tegen Mark te zeggen, was dat niet wat eruit kwam. In plaats van de wijze woorden ‘nee ik ga nu, welterusten’ zei hij “ja, dat zou ik wel willen.”

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen