Ik, Nathan en Jordan zaten op de sofa te chillen en tv te kijken. Het was al 2 uur ’s nachts toen ik en Jordan tegelijkertijd beseften dat we morgen naar school moesten. Nathan lag eigenlijk al te snurken en ik en Jordan waren nog wakker.

“Uhm, zullen we nu stoppen?”, zei ik slaperig. “Lijkt me een goed idee. Ik moet nog ook naar huis”, zei Jordan. “Als je wil, mag je bij ons slapen. Het is al wel heel donker en het is zeker heel gevaarlijk dat je nu naar huis gaat.”
Jordan stemde in en ging in de kamer van Nathan slapen.

Ik deed een deken over Nathan die nog steeds op de sofa lag, en ik ging zelf in mijn eigen bed slapen. Ik draaide heel de tijd in mijn bed om en ik kon maar niet slapen. Voordat ik ging slapen dacht ik er opeens aan dat ik mijn huiswerk niet heb gemaakt. “Oh nee”, kreunde ik. We moesten een taak maken voor wiskunde over transformaties. Ik pakte mijn wekker die zou afgaan om zeven uur, en ik stelde hem in voor zes uur. “Stomme leerkracht wiskunde”, was het laatste woord dat ik had gezegd voor dat ik in slaap viel.

“Zaina!!”, schudde Nathan me wakker. “Wat is er, meneer Delanghe”, zei ik mompelend. Meneer Delanghe is onze leraar wiskunde. “Wie?”, vroeg Nathan. “Wat is er?”, zei ik en ik was rechtop gaan zitten in bed. “We moeten vandaag een uur later naar school omdat we vandaag vrijaf hebben, waarom heb je dan een alarm van zes uur?” “Vrijaf? Waar heb je het over?”, zei ik.

“Weet je niet meer wat vrijaf betekent of ben je gewoon aan het slapen?”, zei Nathan. “Tuurlijk weet ik wel wat dat is, maar waarom had je dat niet eerder gezegd?”, zei ik. “Omdat ik dacht dat je dat al wist, zusje van me” “Wat is er, waarom maken jullie zoveel lawaai?”, zei Jordan terwijl hij in zijn ogen aan het wrijven was en de kamer binnenliep. “Oh, sorry, hebben we je wakker gemaakt?”, zei Nathan.

“Maakt niet uit, ik moet m’n huiswerk van wiskunde en Nederlands nog afmaken en nog een hele presentatie oefenen, dus…”, zei hij. “Heb jij geen vrijaf?” “Dat had je gedacht!”, riep Jordan. “Onze school geeft nooit vrijaf!” “Spijtig voor jou dan. Onze school geeft dat dus wel.”

Jordan: Dat is niet eerlijk!
Nathan: Ik zei toch dat je naar onze school moest komen!
Jordan: Dat hoeft niet, ik zal het ermee doen.
Nathan: Rare vent.
Jordan: Wat zei je?!
Nathan: Niks, niks. Laat maar.
Jordan: Ik heb het al gehoord hoor. Als je nu niet sorry zegt, laat ik je foto van gisterenavond aan al mijn vrienden zien!
Nathan en Jordan vochten ongeveer zo’n tien minuten verder, toen ik opeens zei: “Jordan, moet jij je huiswerk niet maken?”

“O nee! Mijn huiswerk ligt nog bij mij thuis!!”, riep Jordan door het hele huis. “Ga dan snel naar huis en maak je huiswerk, idioot!”, riep Nathan. Jordan trok snel zijn jas aan en riep ons nog gedag. “Jordan, altijd miserie”, zei ik. "Ja, je hebt gelijk. Ik vind het leuk dat hij naar ons kwam, want met hem ruzie maken is echt heel leuk", zei Nathan en hij zuchtte. Opeens zei hij: "Hoe kun je weer rechtstaan?" "Ik ben genezen, wat anders?", grijnsde ik.

Reacties (4)

  • Samanthablaze

    Delanghe
    Lekker Nederlandse naam voor iemand uit Japan:Dmaar tja, de dubnamen zijn sowieso erg westers

    1 maand geleden
  • MadelynSwift

    Ik weet eindelijk het het moet!
    Superleuk hoofdstuk, ik heb nu ook een gedeelte van seizoen 2 gezien dus ik snap het beter
    Yes

    1 maand geleden
    • ZainaSwift

      Super! Nu kun je ook spoilers gebruiken en mijn verhaal beter snappen. Wat vond je eigenlijk van seizoen twee?

      1 maand geleden
  • MadelynSwift

    Superleuk! Nog een kudo!

    1 maand geleden
  • Moonfoster

    (Y)Amazing(Y)

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen