Een week later.

Bill POV.

"Schat, we moeten de kinderen nu echt naar jouw moeder brengen, anders komen we nooit op onze bestemming," zegt Tom.

"Ja, ik, ik kom al!" Roep ik, terwijl ik mijn blik op Nicolaas en Fabio gericht houdt.

"Bill," zegt Tom zachtjes, die ook naar boven is gekomen en hij legt z'n armen om mij heen. "Je kan het. Sam is nu al even weg, hoe voel je, je daar nu bij?" Vraagt Tom.

"Beter dan eerst, nu het echt voelt dat Lance hem gelukkig maakt," zeg ik zachtjes.

"Precies en onze zoons gaan naar jouw moeder. Op een veiligere plek kunnen ze bijna niet zijn," zegt Tom.

"Ja, klopt. Ik heb hun kleertjes daar klaar gelegd," zeg ik zachtjes.

"Top, als jij Fabio aankleed, dan doe ik Nicolaas," zegt Tom en ik knik even waarna we samen onze zoons aankleden.

"Ze moeten eerst nog wel wat eten en drinken," zeg ik.

"Natuurlijk schat. Ik zou ze nooit wegbrengen met lege magen," zegt Tom en ik glimlach even, waarna we met ze naar beneden gaan om ze te geven wat ze nodig hebben.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Bill laat het al iets makkelijker toe
    Kleine stapjes vooruit

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen