Jaela pov:

'Oké, toneelspelers iedereen op zijn plaats,' zei de theater leraar meneer Refaire.
Ik zat met enkelen klasgenoten achter het Decor die nog niet helemaal af was en de we zojuist zaten te maken en schilderen. Het Decor was voor de notenkraker die in voor de kerstvakantie aankwam Het decor zou volgens meneer Refaire ook voor de theaterklas gebruikt worden.
Op zich had ik geen probleem om het decor te gaan te beschilderen. Nou als Jake niet steeds bij me bleef plakken. Die jongen liep echt op mijn zenuwen.
Ik keek Jake geïrriteerd aan. 'Kan je niet voor een keer uit mijn buurt blijven?'
'Dat gaat mooi niet gebeuren. Wen er maar aan, babe.'
'Waarom wil je altijd tijdens de technische lessen zo dicht mogelijk in mijn buurt komen?' heb ik soms honing aan mijn kont?' Terwijl ik een spijker pakte voor de decorboom. Ik keek hem weer aan. 'Je weet dat ik iets met Jesper hebt?'

'Ja, en?'
'Ik denk dat Jesper het niet zal waarderen als één van zijn vrienden met zijn vriendin flirt.'

Hij liet een gesnuif horen. 'Alsof wij iets zullen hebben.'

Dat zullen we ook nooit hebben. 'Je noemt me telkens babe. Dat slaat nergens op.'

'Dus?' Zijn klonk meer botter dan eerst. 'Dat je bezet bent betekent nog niet...'
'Jake, doe me een plezier en laat me met rust,' viel ik hem in de reden.
'Zoals je wilt, Jae.'
Ik slaakte een kreet toen zijn koude vingers mijn nek achter me streelde.
'Zeg, wat is dat kabaal?'
Alle blikken waren op mij gericht.
Ik werd rood van de schaamte.
'Mag het alsjeblieft stil zijn op de achtergrond? De toneelspelers zijn druk bezig met een scène te beoefenen

'Ik ben zo nerveus,' zei Marley
'Ja, ik anders ook.' Ik beet op mijn liep en streelde de witte stikker met mijn nummer glad.
Het was te hopen dat mijn vaardigheden verbeterd waren. Waarschijnlijk wel, volgens Isolde en paar andere dansleraren en coaches, maar ik wist maar nooit.
Rosa kwam zo spontaan blik langs op lopen met Dilanna naast haar zij. Ik dacht dat ze zonder enkel woord verder liepen. Dat was het liefst dat ik wilde, maar in plaats daarvan draaide ze zich naar ons om. Met een cynische en arrogante glimlacht op haar gezicht.
'Zo, jullie gaan ook auditie doen. Wat leuk.' Ze keek Dilanna aan. De me zo arrogant mogelijk aan keek.
Rosa richtte haar blik weer naar mij. 'Het is wel te hopen dat gaat slagen voor de auditie. Alleen de beste van ons zullen deze rondes overleven,' zei ze spottend.
'Als jullie hier alleen zijn om mij te spot te drijven dan kunnen jullie beter uit mijn buurt blijven.'
'Ja, precies, zus.'
'Ach, lieverd. Ik kom hier juist naar je toe om de waarheid te vertellen. Wat sommige leraren of coaches tegen je zeggen betekent nog niet dat het altijd op de waarheid gebaseerd is.'
'Wat is jouw punt hiermee?' vroeg Marley.
Ze keek Marley met een arrogante glimlacht aan. 'Mijn punt zal straks wel duidelijk zijn. Vergeet niet dat wij al meer dan een jaar op deze school zitten dan jullie. En dit zeg ik juist uit eigen ervaringen, aangezien ik genoeg mensen van school weg gestuurd had zien worden doordat ze simpelweg het niet gered hebben.'
Dilanna keek Rosa aan. 'Klopt, wie hebben we allemaal zien falen vorig jaar?'
Rosa telde met haar vingers. 'Ik denkt vijftien of twintig leerlingen hooguit uit dezelfde klas.'
'Het is voor jou alleen te hopen dat je het gaat redden. Succes zal je wel nodig hebben, aangezien je de enige uit ons klas was die helemaal onderaan de lijst stond. Duim maar voor me als de resultaten straks op die bord daar weer aanwezig is. Kusjes, van Mua,' zei ze op een erg arrogante manier en ze deed nog een handkust om me volledige te laten vernederen.
'Jullie kunnen wel weglopen, maar denk maar niet zo zeker van jullie zelf. Ooit op een dag zal je meer kennis gaan maken met de persoon genaamd Karma,' riep Marley ze nog na. Marley keek me aan. 'Sorry van me zus, ze heeft een hele hogere dunk van zichzelf. Gewoon niks van aantrekken wat ze zegt. Ga er maar gewoon vanuit dat de dansleraren je zien ontwikkelen. Waarom zouden ze dan tegen je moeten liegen? Ik duim anders wel voor je.'

De zaal ging open. Als eerste moest iedereen hun solo ronde doorgaan. Daarna moest iedereen uit het tweede jaar naar de andere zaal gaan om het examen af te leggen. De jury die bestonden uit: de decaan, Madame Le Grámmaire, Meneer Lawrence die ballet en krachttrainingen gaf aan jongens en Isolde. Ze waren volgens een klasgenoot nog strenger en kritischer dan in het eerstejaars. Ik liep te ijsbeerde, friemelde met mijn vingers en beet op mijn lip, terwijl ik vanbinnen ook nog eens onrustig werd van de spanning. Ik hoopte dat ik het dit keer ook haalde.

Ik had bijna tranen gekregen van de Juryleden. Ik had het gehaald en kon na de kerstvakantie terugkomen. De paar dagen later was er niet echt veel bijzonderheden. Sommige mensen verheugde al op kerstmis. Andere hoopte op een tweeweken lange vakantie zonder huiswerk. Ik deed het wat rustig aan voor de vakantie.

Er waren wel twee bijzonderheden. De balletvoorstelling waar mijn vriendin Marley Clara staalboom speelde. Ik had achter de gordijnen gezien hoe goed ze danste. En dat was een beter keuze van mij geweest. Ik had niet de behoefte om onder ogen te komen met mijn grootouders bij de zitplaatsen, ook al hadden ze dat misschien wel gewild.

Terwijl ik op een gegeven moment twee gespierde armen voelde die van mij omhelsde. De geur van zijn after shade drongen mijn neus door. Mijn vriendje Jesper uit de vierde was verantwoordelijk als medeproducent voor de notenkraker voorstelling.

'Ik heb je gemist.' Zijn stem klonk hees. Zijn adem tintelen op mijn hals.

Wanneer de rode gordijnen dicht vielen voor de pauze had ik mijn blik volledig op Jesper gericht.

Ik had mijn handen op zijn schouders gelegd. Hij zoende me. En ik hem terug.

Deze zoende leek meer intenser en met volle passie en verlangens. Alleen voelde het voor mij langzaam minder. Niet meer zoals de eerste zoen in de herfst buiten op het prieeltje.

Er knaagde iets bij me. Ik wist alleen niet wat precies.


De kerstvakantie was ik weer thuis bij mijn vader en mijn twee broers. Mart mijn twee na oudere broer was ook thuisgekomen van zijn college. Ondanks het financiële verschil thuis en de kostschool had ik mijn thuis wel erg gemist. De kleine knusse huiskamer van onze appartement. De tweedehands wollen truien bij het fornuis met een warme kopje chocolademelk met slagroom.
Ik had het even nodig tijdens het zware en drukke schooljaar.
De rest van de kerstvakantie leek ik meer verdriet en gelukzaligheid te voelen. Ik merkte dat ik echt verliefd was. Ik miste Jesper, maar vooral ik miste... Dennis. Ik dacht vreemd genoeg bijna elke dag aan hem. Zonder dat ik dat zelf wilde.
'Waar ben je met je hoofd toch telkens?' vroeg Ewan.
'Niks bijzonders,' zei ik.
'Ja, ja. En dat moet ik geloven,' reageerde hij plagend.
'Volgens mij heb je een oogje op iemand.'
Ik werd rood van het blozen. 'Hoe kom je daarbij?'
'Jaela, we weten dat je een hele slechte leugenaar bent. En ik ken je als mijn kleine zusje,' zei Ewan.
Kon ik mijn broers en mijn vader vertellen dat ik een vriendje had? Mijn broers konden wel beschermend tegen me zijn, vooral Ewan. Dat was op de lagere school en de brugklas wel het geval geweest. Hij wilde er zelf voor zorgen dat andere mij niet gingen pesten. Ik wist niet of het veel effect had. Ik was nog steeds veel gepest geweest op mijn oude school.
'Volgens mij heeft ze een vriendje,' zei Mart.
'Ja, oké ik heb een vriendje. En nee zoveel was er in onze relatie niet gebeurd,' zei ik op het moment dat mijn vader met een kop koffie de huiskamer in kwam.

De dagen thuis was het veel gezelliger dan ik me had kunnen voorstellen. Ook was er niet veel bijzonderheden bij ons tijdens de feestdagen Ik had het wel naar me zin thuis. Ik had bordspelletjes met mijn broers gespeeld na het avond eten voordat het nieuwe jaar eraan kwam. En een dag later in het weekend voordat de taxichauffeur eraan kwam nog met mijn oudste broer naar een snackbar geweest om eten te halen.

Ik pakte mijn trolleys van de chauffeur aan. Bij aankomst in het schoolgebouw werd ik onverwacht door iemand omhelst.
Het kon zo wel weer.
Diegene liet me van de omhelzing los. Er verscheen een grijns op Jesper gezicht.
'Ik heb mijn prinses gemist.'
'Ik jou ook,' zei ik, ook al vertelde mijn gevoel dat het niet helemaal waar was.

'Hey Jaela!' riep iemand in de hal mijn naam. Alweer werd ik omhelst.
'Ik ben blij dat je er weer bent,' zei Marley.
'Hey, Marley. Ook fijn om jou weer te zien.'
'Ik hoop dat je een goeie vakantie hebt. Het moest vast niet zo erg zijn dan bij mij. Geloof me, bijna de hele kerstvakantie was een compleet familiedrama.'
'Wat was er allemaal bij jou thuis gebeurd?'
'Dat is echt een lang verhaal, maar om het kort te maken. Rosa kon haar zin bij mijn moeder niet krijgen, waardoor er veel spanningen was. Misschien dat je mijn oma een keer tegenkomt, maar ze gedroeg ze erg streng en verbitterd. En met Jake op bezoek maakte de situatie er niet beter op.'
Met Jake erbij was het wel te begrijpen.

'Ik hoop dat je een fijne vakantie hebt gehad,' zei Dennis een dag later die me recht aankeek.
Ik had beter niet recht in zijn hemelsblauwe ogen moeten staren. Als ik naar zijn ogen keek kon ik niet helemaal helder denken.
'Ja, het kon niet beter. Hoe was het bij jou?' Zeker heel anders dan bij mij thuis.
'Mijn oma had ons tijdens de feestdagen naar opera en theatervoorstelling gebracht. En we waren naar chic restaurants voor de lunch en diner.'
'Wauw, Dennis dat klink...'
'Eerder overbodig, denk ik.'
'Wel tof,' zei ik.
De bel van de school weerklonk door de gangen.
'Ik moet nu naar mijn les. Naar welke les moet jij?'
'Naar Engels,' antwoordde ik. Helaas met Jake waar ik niet echt op zat te wachten.
'Ik heb dansgeschiedenis. Ik kan je helpen met wiskunde na het eten als je dat nog wilt.'
'ehmn... Ja, graag zelf.'
'Oké, mooi veel succes. Zie je later.'
Ik keek hem nog na voordat ik naar het klaslokaal ging waar ik heen moest gaan.

'Zo, kijk eens aan wie we daar hebben,' zei Jake die me van top tot teen aankeek, terwijl ik net het Engelse klaslokaal in ging.
'Nooitgedacht dat je me gemist had, Jake,' zei ik bijna spottend.
Ik hoorde hem snuiven. 'Jou missen?'
Ik keek hem cynisch aan.
'Ja, oké. Misschien een beetje, maar dat verandert niets tussen ons,' zei hij en hij ging op zijn plaats zitten gelukkig niet naast mij.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen