Ik en Nathan liepen de deur uit, op naar het voetbalveld, waar de training over een paar minuten zou beginnen. Ik was vermomd, en Nathan liep voor me.

"Denk je dat het gaat lukken?", zei Nathan. "Ik denk van wel", zei ik en ik grijnsde. "Waarom vind je het opeens zo leuk om streken uit te halen?" "Gewoon, het lijkt me leuk om mijn favoriet team te verrassen. We zijn toch vrienden?", zei ik.

Het voetbalveld naderde en ik hoorde Marks stem al tot bij ons. "Nee, passen, voetbal is een teamsport!", zei Mark. Hij was weer opgewonden zoals altijd. Maar ja, dat hoort er nou eenmaal bij natuurlijk. Voetbal is gewoon zo een mooie sport. Je kan er mee bewijzen dat je om elkaar geeft door samen te werken.

"Hey, Nathan! Ben je er eindelijk?", riep Kevin. "Wie is dat?", vroeg Mark. "Dat is mijn neef, Bernard", zei Nathan. "Heb je hier een neef? Dat wist ik niet", zei Mark. "Hij wilt mee trainen, mag hij?" "Tuurlijk! Met hoe meer, hoe beter!", riep Mark en hij glimlachte. "Schiet maar zo hard als je kan, Bernard!", zei Mark. Ik knikte en hief mijn hoofd op. "Hij lijkt belachelijk veel op Nathan!", merkte Kevin op. "Ja, je hebt gelijk!", zei Jack.

"Spiraaltornado!!", riep ik en ik schoot de bal met alle kracht op Mark. "Wa- wat??", zei hij. "Hand Van God!", riep Mark en probeerde om mijn superschot tegen te houden, maar tevergeefs, Mark schoot het net in. "Dat lijk veel op het schot van Zaina", zei Axel. “Ja, inderdaad. Is hij een kopie of zo?”, zei Kevin. “Misschien”

“Wat ben jij goed! Van waar ben je? Wil je in ons team komen? Ik wil graag met je voetballen en je schoten stoppen!” zei Mark. Hij keek nieuwsgierig naar me en hij kwam wat dichterbij staan.
“Aangenaam, ik ben Zaina Swift en ik woon een paar straten verderop”, zei ik. “Huh?! Wat bedoel je daarmee, grapjas? Eerste doe je haar schot na en nu zeg je dat je Zaina bent”, zei Mark.
“Moet ik dan liegen of zo?”, zei ik en ik deed mijn kap af. “Zaina?”, riep Mark. “Ja, wat is er?”, zei ik glimlachend. “Waar is Bernard dan?” “Bernard is hier niet eens en is hier ook nog nooit geweest”, zei ik. “Dus het was een grap!”, riep Mark lachend. “Je bent weer helemaal de oude, zie ik!”, zei Mark. Axel glimlachte naar me. Ik glimlachte terug en ik keek heel blij. “Zullen we dan verder gaan met de training?”, zei Mark. “Ja!!”, riep iedereen.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen