Tom POV.

Wanneer we thuis zijn duwt Bill mij naar binnen en ik glimlach bij het horen van Brenda d'r gehuil. "Zelfs hoe ze huilt heb ik gemist," zeg ik en Bill lacht even.

"Ja, ik kan mij ook niet herinneren dat wanneer ze bij jou was in het ziekenhuis dat ze heeft gehuild," zegt Bill.

"Dat heeft ze ook niet," zeg ik, waarna Bill mij uit de rolstoel helpt en samen lopen we de woonkamer in.

"Wat fijn dat je weer thuis bent," zegt mijn moeder, en ook al zou ze mij normaal een knuffel geven, nu laat ze dat achterwege vanwege mijn verwondingen. Het is wel fijn dat iedereen er rekening mee houdt.

"Ik wil Brenda in mijn armen," zeg ik.

"Natuurlijk schat, ga maar op de bank zitten. Dan hoef je, je niet in te spannen," zegt Bill en ik knik even waarna ik mij voorzichtig op de bank zet en Bill pakt Brenda. "Ben je zo aan het huilen lieverd," zegt Bill dan tegen haar waarna hij haar bij mij op schoot zit.

"Je hoeft niet meer te huilen. Je papa's zijn bij je," zeg ik en ik geef mijn dochter voorzichtig een kusje, ondanks het feit dat elke beweging nog steeds pijn lijkt te doen.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Ahw te lief

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen