Ik, Kevin en Axel waren ballen op Mark aan het afschieten, zodat hij ze kon tegenhouden om te trainen.

"Zullen we even een korte pauze houden, jongens?", riep Silvia. "Je vergeet Zaina, Silvia", zei Celia. "Ah ja, sorry, jongens en meisjes!", zei ze opgewekt. "Nelly heeft voor jullie iets meegebracht!", zei ze.

"Echt?", riep iedereen terwijl ze naar de bank liepen. Ik en Axel wisselden een blik en gingen ook achter onze teamgenoten aan. "Wacht even!", zei Nelly toen we ons bijna gingen storten op de snacks. "Laat jullie handen zien!", commandeerde ze. "Hier!", zeiden we allemaal tegelijk. "Ok", zei ze en ze keek ons raar aan.

Iedereen stak er één in zijn mond. "Ieuww!!", zeiden we allemaal tegelijkertijd. "Ze vinden ze lekker. Wat is het eigenlijk en wanneer heb je ze gemaakt?", vroeg Silvia. "Het zijn honing-citroenhapjes. Ik ben gewoon vroeg opgestaan", zei ze en ze keek tevreden. Aan onze kant was niemand tevreden. Ze waren gewoon... te zuur. "Kom, we gaan verder doen!", riep Mark en hij rende al naar de goal. "Kom!", riep ik naar Axel en Kevin. Vanuit mijn ooghoeken zag ik Jack nog een honing-citroenhapje nemen uit de schaal. Jack toch. Altijd eten. Maar ik moet toegeven, hij is een goede verdediger.

Na de training liepen ik, Axel en Nathan nog wat rondjes rond het voetbalveld. De rest was al weg. “Ik ben echt blij dat ons team nog bij elkaar is!”, zei Mark. “Hij begint weer met zijn toespraak”, fluisterde Nathan in mijn oor. Ik grinnikte. “Anders zouden we nooit zover geraken!”, zei Mark. “Ik krijg stilaan honger!” “Zullen we dan naar de noodlebar gaan?”, zei Axel. “Goed idee!”, zeiden we alle vier.

Even later zaten we allemaal in de noodlebar op de hoge stoeltjes noodles naar binnen te werken. “Morgen is onze wedstrijd tegen Zeus!”, riep Mark. “Nee Mark, de wedstrijd is een week verzet”, zei ik. “Hoe weet je dat zo zeker?” “Ik had het op het nieuws gehoor. Ik had toch niets anders te doen dan tv te kijken”, zei ik. “Maar ik heb nog steeds geen nieuwe supertecnhiek waarmee ik hun schoten mee zal kunnen stoppen… Die van Kirkwood kon ik ook niet eens tegenhouden!”, zei Mark. Ik moet gewoon iets nieuws leren!”, riep hij. “Dan moet je extra gaan trainen!”, zei ik. “Maar forceer jezelf ook niet”, zei de coach. Onze coach was de eigenaar van de noodlebar, daarom kregen we gewoon gratis noodles en mochten we buiten de openingsuren ook komen.

“Ja, dat is waar, Mark. Forceer jezelf zeker niet, we hebben je wel nodig”, zei Nathan.

Reacties (2)

  • AxelBlaze10

    Goed geschreven! En wat denk je van mijn voorstel?

    3 weken geleden
    • ZainaSwift

      Dat weet je zelf, of niet somsxDLaat me er nog even over nadenken:)

      3 weken geleden
  • MadelynSwift

    Ook weer leuk! Nog een kudo!

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen