Een kloppende hoofdpijn maakt me helaas wakker. 'Ugh!' Ik trek het dekbed over mijn hoofd. 'Charly?' De stem van mijn moeder klinkt. Ik geef geen antwoord, waarna voetstappen volgen de trap op. 'Charly?' dit keer klinkt de stem vanuit de hal voor mijn door. 'Ja?' mompel ik zacht. 'Goed, je bent wakker. Ik heb een ontbijt voor je klaar staan.' Haar stem klinkt minder vrolijk dan normaal en dat betekent niet veel goeds. De avond van gisteren gaat door mijn hoofd. De shots van Donna bleven komen en de laatste heb ik overduidelijk niet moeten nemen. Nog in de kleding van gisteren loop ik naar beneden en schuif aan bij tafel. Mijn vader kijkt over zijn ochtend krant heen, maar zegt niets. 'Wie heeft je thuis gebracht vanacht?' Mijn moeder neemt ook plaats aan tafel en kijkt me vragend aan. 'Hmm?' 'Die jongen die jou gister thuis bracht?' Ik haal mijn schouders op. 'Ik weet het niet.' Ik kan me niet herinneren hoe ik uiteindelijk in mijn bed ben beland. 'Is er iets gebeurd? Waarom kom je zo dronken thuis?' Ik schud mijn hoofd. 'Nee, ik heb het gewoon verkeerd ingeschat.' Mijn ontbijt eet ik in stilte op en loop weer naar boven. Het scherm van mijn mobiel licht op en een ringtone klinkt. 'Charly.' zeg ik kort als ik op neem. 'Hey.' rillingen gaan door mijn lijf als ik zijn stem hoor. 'George. Why are you calling me?' 'You called me last night, leaving a couple messages saying all sorts of things. I'm worried.' 'I was drunk.' zeg ik kort. 'Obviously. You said something about kissing Carl and that you went to a club...' 'I did kiss him.' onderbreek ik hem. 'I kissed Carl.' George is een paar tellen stil. 'Why would you do that?' Ik lach sarcastisch. 'Why would you kiss that girl in France?' kaats ik terug. 'You saw that?' 'Ofcourse I did. Why would you think I didn't see that? Who is she? Is that her, Emma?' George is stil. 'That's what I thought.' Ik zucht en wil het gesprek beëindigen. 'Charly...' 'What?' 'I'm sorry. Let me explain when I get back. Please don't be mad at me... I need you.' Weer lach ik. 'Seems to me the only thing you need is right over there with you George. I don't need you anymore. Don't call of text me and don't talk to me when you're back.' Ik hang op. Het bloed stroomt met een rotsnelheid door mijn aderen. Hoe durft hij te vragen waarom... Hoe durft hij te denken dat ik nog wil luisteren naar een uitleg. Ik leg mijn telefoon onder mijn kussen. Het is tijd dat ik me klaarmaak en me ga melden voor mijn examen. Met een stapel schone kleding loop ik de badkamer in en zet de douche aan. Eenmaal daar onder stromen er een paar tranen mee met het water naar het putje. Tranen van frustratie, boosheid en verdriet. Vanaf nu is het weer zakelijk tussen mij en George, besluit ik. Als ze me inderdaad die baan aanbieden waar George het over had, zal dat ook moeten. Ik zal hem dan vaak genoeg zien.

Op mijn fiets haast ik me naar het college. Over een kwartier moet ik in de banken zitten voor het examen en op het tempo dat ik eerder had, kom ik niet op tijd. Buiten adem zet ik de fiets in het rek en ren naar binnen. Op tijd voordat de examinator de deur wil sluiten, ben ik in de zaal. Snel zoek ik het naamkaartje met mijn eigen naam en ga zitten. Ik glimlach naar een klasgenoot die me vragend aankijkt. Mijn pen haal ik uit mijn tas en op dat moment sluit de deur zich en klinkt het sein dat we stil moeten zijn. De examens worden uitgedeeld. Een stapel papieren wordt voor me neergelegd. Met een trillende hand schrijf ik mijn naam op de eerste pagina. Hier heb ik voor geleerd de afgelopen maanden, de afgelopen studie jaren. De eerste vragen gaan daarom ook vrij gemakkelijk. Algemene kennis die je hebt opgedaan, komt hier goed van pas. Ik sla de volgende bladzijde om en slik. Dit is het deel wat ik had moeten leren gisteren. De bladzijden van het boek dansen voor mijn ogen. Kom op Charly. Dit kun je! Ik spreek mijzelf moed in, maar hoe verder ik door de bladzijden heen werk, hoe moeilijker het wordt. Ik besluit te gaan met mijn eerste ingevingen, in de hoop dat die kloppen. Ik staar naar de laatste vraag. Nog maar vijf minuten op de klok en het is een reken vraag. De tijdsdruk hangt boven mijn hoofd, maar met alles in me probeer ik dat te negeren. Als het belletje klinkt om aan te geven dat de laatste minuut is ingegaan, schrijf ik het antwoord op. Opgelucht haal ik adem. Ik kan er nu niets meer aan veranderen. Ik hoor mijn klasgenoten ook de pennen neerleggen. De examinator komt met het laatste belletje in beweging en haalt de papieren weer op. Dit moet het zijn. Nu kan ik er niets meer aan veranderen. Ik pak mijn spullen weer in en loop de zaal uit zodra het mag. Op mijn fiets ga ik dit keer op een rustiger tempo terug naar huis. Nog een paar examens. Dan ben ik klaar.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen