Jaela pov:


Ik had het echt met hem te doen.
Hoe kan iemand zo koud zijn?
Bij het avond eten aan onze gezamenlijke tafel at hij met langer tanden.
'Je kan niet de hele tijd somber zijn,' zei Tobias.
Dennis hield zijn schouders op.
'Tobias heeft gelijk,' zei Sebas. 'Er zwemmen genoeg vissen in de zee.'
'Jullie hebben gelijk.'
Mijn hart maakte een sprongetje toen zijn blauwe ogen op mij gericht waren. 'En Jaela'
'Ja?'
'Je hebt ook gelijk over vanmiddag. Ik verdien echt...' Hij kon zijn zin niet maken.
Iemand anders riep schuin achter me bij de tafel me naam.
Ik draaide me naar diegene op. Mijn hart bonkte in mijn keel.
'Jaela, schat, waarom kom je niet bij mij aan tafel zitten?'
Ik keek de andere kort aan. Richtte mijn blik weer op Jesper. 'Wil jij anders niet bij ons komen zitten?'
'Nee, dat komt niet goed uit.'
Hoezo kwam dat niet goed uit? Dat hij voor de kerstvakantie ook al verteld.
'En twee van mijn vrienden zitten op ons te verwachten.'
Ik keek de andere weer aan om afscheid van ze te nemen, terwijl ik mijn dienblad pakte.
'Tot ziens dans, zie ik jou morgen in de bieb?'
Ik knikte.
Bij Jesper aan tafel was ik niet helemaal bij wat ze zeiden. Mijn gedachtes waren bij Dennis. Ik kreeg er een warm en aangenaam gevoel bij als ik bij Dennis was of aan hem dacht. Dat had ik de laatste tijd wel.
Dennis hielp me de komende week na het eten in de bibliotheek met mijn wiskunde en Frans. Het leek erop dat hij eroverheen was met Rosa. Wel kon ik aan zijn gezicht zien dat hij het moeilijk had dat ik 's avonds met Jesper en zijn vrienden aan tafel zat dan bij hem en de rest van onze vriendenkring.
Voor de rest klikte het wel tussen ons. Hij kon het soms niet laten om me een keer te plagen of iets over zichzelf te praten.
Ik voelde me meer emotioneel aan hem aangetrokken en leken closer met elkaar te zijn.
Maar ook echt alsof we elkaar wat langer kennen dan de paar maanden, ondanks dat ik niet sociaal open was ging ik me ook meer opendeed stellen naar hem.
Ik voelde me ook steeds meer op mijn gemak als ik bij hem was.
Ik leer Dennis op een andere manier kennen dan eerst. Ik kreeg er een warm gevoel van. Ik had daar de laatste tijd steeds meer kriebels als ik aan Dennis dacht.
Het ging heus wel over. Dat moest wel. Ik wilde de gevoelens voor Jesper liet laten vervangen door iemand. Anders.

Ik was ergens bij een groot grasveld van een schitterend landschap.
De lucht van de zonsondergang maakte het mee albenemer net als de bloemen bij het grasveld. Zoveel kleuren bij een zonsondergang uitzicht.
'Ik zie dat het uitzicht je bevalt,' fluisterden iemand naast me.
Ik draaide me om naar diegene die naast me stond.
Er verscheen een glimlacht op Jesper gezicht.
Hij had zijn armen op mijn rug gelegd. Hij draaide me rond, terwijl hij me optilde. We belandde lachend op het grasveld. Hij streelde mijn wang, terwijl hij nog steeds bij me lag. Ik genoot van elke aanraking.

'Je moet eens weten hoeveel ik van je hou,' zei hij en hij drukt zachtjes zijn lippen op de mijne.
Ik deed mijn ogen dicht.
Ik had verwacht op een lange en intense zien, maar de kust was heel kort.
Ik opende mijn ogen.
De gezicht van Jesper veranderen naar... Iemand anders. Het was Dennis die recht in mijn ogen aanstaande. Ik was verward zonder een woord te zeggen drukte hij zijn lippen op de mijne.

Ik had mijn ogen meteen gesloten en ik leek te genieten van de zoen met hem. Hij ging met zijn vingertoppen langst mijn donkerbruine haren.
Dit voelde niet goed. Ik hoorde dit niet met Dennis te doen? En waar was Jesper?
Ik wilde stoppen en opstaan.

Ik werd met een ruk wakker van de droom. Mijn hart ging te keer waar ik zojuist over gedroomd had. De kriebels die ik van binnen voelen gaf me veel verwarring? Was ik nog wel verliefd op Jesper? Hopelijk niet op Dennis.
Het was nog midden in nacht. Op mijn wekker was aangegeven dat het half twee was.
De kamergenoot zat zachtjes te snurken. Gewoon nog paar uurtjes slapen tot hooguit zeven uur was. Ik ging weer liggen.

De hele ochtend had ik Dennis proberen te ontlopen. Ik kon hem gewoon niet zien. Ook al probeerde ik hem te vermijden, ik dacht de laatste tijd meer aan hem dan voorheen. Ik hoopte dat het snel overgaat dat het gewoon toeval was.
De gevoelens voor Jesper wilde ik blijven houden.

Hem proberen te ontlopen tijdens de lunchpauze lukte me niet. Ik kwam hem bij de vitrine tegen met mijn dienblad.
De andere kan opkijken was volgens mij geen optie.
'Hey, Jaela,'
'Hey,' begroette ik hem bijna kortaf dan ik bedoelde.
'Je was tijdens het ontbijt en tijdens de vorige pauze niet bij ons komen zitten.'
Ik ging bewust niet in dezelfde vriendengroep zitten aan tafel, aangezien Dennis de laatste tijd regelmatig bij ons kwam zitten. Ik had bewust alleen ergens aan tafel gezeten en vaak bij Jesper en zijn vrienden.
Dennis blauwe ogen keken me doordringend aan, waardoor ik ze niet langer kon ontwijkend. 'Hey, gaat alles wel goed.'
Ik knikte 'Van waar die vraag?'
Hij hield zijn schouders op en ging met zijn hand over zijn nek. 'Geen idee. Ik vroeg het me alleen af.'
Ik pakte een tomatenkaas tosti van de toonbank, die nog warm was en keek Dennis weer aan. 'Ik denk dat ik ga,' zei ik terwijl ik langs Dennis liep.
Hij pakte me bij mijn arm.
'Ik merkt dat je de laatste tijd ook niet vaak aanwezig bent na het eten. Niet alleen jij ook paar aan onze vaste tafel.'
Ik keek hem aan.
'Wie dan?' vroeg ik.
'Tobias en Sebastiaan. Het lijk alsof jullie elke vrijdag avond 's avonds er niet zijn.'
Ik zuchtte. Ik wist al wat hij bedoelde. Laatst was er die vrijdag ook een dance battle waar we heen gingen.
'Waar spoken jullie vaak in de avond uit?'
'Wil je dat echt weten?' vroeg ik.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen