Jaela pov:


Een schim kwam van de schaduwen vandaan. Ik had niet eens door dat de leraar zo onopvallend daar stond.
Ik hoorde Jake binnensmonds nog vloeken.
'Zijn de verloren schapen eindelijk weer terug,' zei Madame la Grammaire 'We verwachtte jullie voor negen uur en geen minuut laten. En het is jammer dat jullie hier niet ongestraft mee weg komen, want hierbij zitten jullie wel heel diep in de nesten.'
'Maar we kunnen het uitleggen,' zei Marley.
'Uitleggen kunnen jullie moe bij het kantoor van de decaan gaan doen.'
'De decaan? We worden sowieso geschorst,' reageerde Shirley.
'Mijn ouders zullen me vermoorden als ik van school gestuurd wordt,' zei Sebastiaan.
'Stilte, De tijd hebben jullie zelf in de hand.' Mevrouw La Grammaire keek de andere richting op. 'Waar denk jij heen te gaan, Tobias Shelton? Blijf onmiddellijk staan!'
Tobias was echt van plan geweest om onopvallend de hal te verlaten. Hij was bijna paar stappen van de hal verwijderd.
'Kom hier, Tobias!' beveel ze, terwijl ze ook nog met haar hand streng gebaarde en met haar vingen de grond vlak voor zich wees.
'Ik had zojuist begrepen dat jullie bijna een kwartier te laat waren geweest,' zei Directeur Piersons.
Daar stonden we in zijn kantoor. Het kantoor vanbinnen was niet veranderd, behalve dat er een tropische plant schuin bij de hoek van de hoek van het kantoor zat.
'Meneer, we kunnen het uitleggen,' zei Catharina.
Ik was bijna vergeten dat ze er ook nog bij was. Ze was alleen erg stil op de achtergrond.
De decaan hief zijn hand. 'Ik ben nog niet helemaal uitgepraat. Wij tolereren geen laatkomers hier.'
'Ja, dat spijt me, meneer. We waren de tijd helemaal vergeten,' zei Jake.
Hij keek hem aan. 'Misschien dat jullie de tijd vergeten waren, maar wij verwachten van jullie verantwoordelijkheid, discipline en dat jullie aan de regels houden. Is dat duidelijk?'
Ik knikte.
Paar van ons reageerde met: 'Ja, meneer.'
'Kunnen we nu gaan?' vroeg Jake.
Hij was al van plan om zijn kantoor zo snel mogelijk te verlaten.
'Ik heb niet gezegd dat je al kan gaan, Jake. Kom onmiddellijk voor mijn bureau staan en stop met zo'n brutaal gedrag tegen gezaghebbers!'
Nu pas klonk hij veel strenger, zoals tijdens de bijeenkomst bij de. Ik begon zelf een beetje bang van hem te worden.
'Jullie gaan me nu uitleggen waarom jullie zolang weg geweest waren.'
'We ware gewoon ergens in de stad,' zei Shirley.
'De stad zeg je?'
'Ja, het was... erg gezellig daar, en ook best druk.'
'Leuk dat jullie tieners het naar jullie zin hadden. Jammer dat ik daar niet in trap. Druk in de stad, terwijl er deze avonds geen koopavond is en vaak erg rustig is in de stad. Ik weet dat jij het uit jouw duim gezogen hebt.' De decaan keek met zijn bruine ogen ons één voor een aan. 'Smoesjes kunnen mij echt gestolen worden. Ik werk hier als Decaan al bijna dertig jaar, en hebt immers de leugens en smoesjes van jullie tieners ook vaak door. Als ik jullie was zou ik maar de waarheid gaan vertellen, tenzij jullie graag willen dat jullie straf verhoogd worden.'
'Nou, bedankt Shirley,' snauwde Catharina.
'Wat? Het viel te proberen.'
'Ik wacht nog.'
Ik keek de rest aan. Ik had geen woord kunnen zeggen in het kantoor. Ik durfde het zelf niet.
Uiteindelijk had een paar van ons de waarheid kunnen vertellen. Wel met moeite.
Het voelde alsof ze ons gingen verraden, maar een ander smoesje brengen zouden we meer straf krijgen. We werden al dubbel gestraft.
'Denken jullie dat jullie hier ongestraft mee weg kunnen komen? Jullie waren al bijna een kwartier te laat, zoals ik al eerder zei. Weten jullie hoe ontzetten dom en onnozel het is om stiekem mee te doen met streetdance battles? Sommige plekken zijn erg gevaarlijk, vooral 's avonds. Er kunnen schietincidenten plaats vinden. En ik wil niet dat één van mijn leerlingen daar te maken heeft met zulke incidenten. Hebben jullie daar iets op te zeggen?'
'Sorry, meneer,' zei Tobias.
'We zullen het echt nooit meer doen. Maar ook nooit,' terwijl Dennis kwaad mij kant op keek.
'Ik denk dat jullie je lesje zullen leren morgenvroeg. Madame La Grammaire verwacht jullie in de hal. Jullie kunnen nu gaan.'
De rest liep voor me het kantoor uit.
'Dennis,' zei ik in de gang.
'Nee, Jae!' Met een ruk keek hij mijn kant op. Zijn blik in mijn ogen vertelde me al genoeg. 'Ik had nooit naar jou moeten luisteren. Ik zei nog dat het geen goed idee was. Heb je nou jouw zin?'
'Ik wist niet dat we te laat aankwamen.'
'Nee, maar je zei wel dat het geen probleem was,' beet hij me toe.
'Dat had ik niet gezegd, dat zeiden de andere.'
Hij snoof 'Ja, vast. Je kan me echt niks wijsmaken. Je had zelf bij mij in de auto aangegeven dat het niet erg was. Nou, en bedankt. Nu heb ik dankzij jou ook problemen.'
Dit voelde als een deuk vanbinnen. 'Dennis, ik...'
'Nee, Jae. Snap je het niet? We hebben allemaal problemen door die overtredingen. We hadden wel geschorst kunnen zijn, Jae. En de volgende keer als jullie weer de regels in jullie lap laarzen, val me de volgende keer niet meer lastig.'
Ik trok mijn mond open om iets te zeggen.
Hij hief zijn hand. 'Ik wil gewoon dat je me niet meer lastigvalt.'
Hij draaide zich van me af.
De tranen brandde in mijn ogen.
De somberheid in me was sinds het conflict met Dennis niet van me weg. Tijdens het ontbijt gaf hij me geen blik waardig. Hij had me niet eens aan gekeken. En deed best pijn.
Het geschuur op het houten dansvoer kon ik van paar meten van Marley en Katharina horen. We waren de volgende dag bij de hal verwacht. En wel met tandenborstels, sponsen en een paar emmers met water en zeep.
'Godzijdank dat het niet onze eigen tandenborstels zijn,' Shirley.
'Nee, weet je hoe smerig dat is?' reageerde Catharina.
Ik zat zelf ook niet te wachten op met mijn eigen tandenborstel de vloeren mee te schoppen waar leerlingen met grote deel met vieze dansschoenen of zweetvoeten op de vloer bezig waren. Het idee al was al smerig.
'En ik heb niet eens een gewone tandenborstel. Ik gebruik een eclectische,' zei Marley.
We zeiden de komende tijd bij het eerste danslokaal niks. Ik had zelf ook geen behoefte. Ik voelde me nog steeds rot. Bij de tweede en derde danslokaal leek de spanning hoog op te komen. Jake leek wel snel aangebrand te zijn.
En Katharina humeur vertelde me ook wel genoeg.
De andere twee deden da bar en ook deels de spiegels. Shirley had ene dikke laag schuim over de spiegels gesmeerd. Sebastiaan leek niet echt op ons te letten.
Alleen Tobias leek enthousiast te zijn. Zat hij serieus te dansen met de bezem? 'Let it rain, Let it rain' zong hij. Hij probeerde een dubbelen ballet pirouette. Hij verloor bijna zijn balans door de pas net natte en gladde vloer.
Jake die hem aanstaarde. 'Gast, waar denk je te doen?'
'Ik probeer te dansen, terwijl ik let it rain zing.' Zijn blik keek ons aan. 'Ik kan anders wel voor regen zorgen.' Zijn hand ging in de emmer vol schuim.
Zijn vingers kwamen uit de emmer. De water spetters en beetje zeeschuim vlogen richting Jake. Hij deed het nog eens.
'Gast, als je niet kapt dan...'
'Dan wat?' hij spetterde Jake weer.
Jake strook zijn mouwen nog verder omhoog. Het was al te verwachten dat hij Tobias terug spetterde.
Ik keek de rest aan.
Shirley deed random ook met ze mee.
Catharina die met haar ogen rolde. 'Erg volwassen dit.' terwijl ze weer verder ging met het zemen van de spiegels.
Ik ging ook verder waar ik mee bezig was.
Jammer genoeg niet voor lang. Ik schrok van een kreet.
'Jake, gek.' Catharina hapte naar adem.
'Ik dacht dat wat je misschien kon verfrissen.' Er verscheen een grijns op Jake blik. 'Kom op, nicht het was maar een gein. Wees ook eens vrolijk.'
Tobias die achter Sebastiaan nat spetterde. En Marley die bijna gilde van de water spetters van Tobias.
Het werd een watergevecht tussen die twee. En de rest. Alleen Sebastiaan en ik leken niet echt de behoefte te hebben met het watergevecht mee te doen. De vloer begon erg nat te worden, waardoor Tobias op de vloer struikelde.
'Breek je nek niet, maat,' zei Jake, terwijl een emmer pakte en mijn kant op kwam.
Hij ging toch niet? 'Nee.'
Te laat. Ik hapte naar adem van het water met wat schuim die over me heen kwam. 'Jake, jij klootzak!' Ik wreef in mijn ogen droog.
Het geluk dat mijn ogen niet brandde van de zeep.
Er waren nog twee emmers in het lokaal. Ik ging die pakken en het richting Jake gooien. Dat was ik ook van plan.
Iemand pakte me bij mijn arm. Jake die me naar hem toe trok. We staren elkaar in de ogen aan. Ik probeerde nog met boosheid tegen te trippelen. 'Laat me los, Jake.'
De andere waren nog steeds met het watergevecht bezig.
Ik probeerde hem van me weg te rukken. Hij verdiende dit keer echt een stomp. Jake was veel te ver geweest.
Hij pakte mijn polsen beet.
Ik probeerde met alle macht los te komen van zijn greep. Hij was te sterk.
'Jeez, doe even rustig. Het was voor de grap?'
'Voor de grap?' snauwde ik. Ik probeerde me nog steeds mijn polsen van zijn greep te bevrijden. 'Als je iemand kletsnat maken grappig vindt, dan...'
'Dan wat?' viel hij me in de reden 'Je wilde me zelf ook probeerde nat te maken.'
'Ja, vind je het gek?' Nadat hij het bij mij probeerde.
'Ga je gang.' Hij liet me polsen los. Zijn ogen keek me nog steeds strak aan. 'Ik wacht nog steeds schat'
Ik knipperde de blik van zijn ogen weg.
Ik draaide me om. Tot mijn grote schrik dat ik iets nats voelde.
Ik werd nat gemaakt van de zijkant.
Zelf Jake was een deels nat.
'Tobias, what the fuck.'
'Het was maar een grapje, weet je nog,' terwijl hij naar ons knipoogde.
Hij had ieder geval ons goed te pakken.
Jake staarde naar zijn kleding. Hij wring zijn witte shirt die deels klets nat was weg. De waterdruppels kwam op de grond.
Tegelijkertijd kon ik een deel van zijn sixpack zien.
Ik had plots een idee. Ik was al helemaal door week door de tweede emmer.
Ik nam nog paar stappen naar Jake toe. 'Misschien dat ik kan helpen' Ik spreidde me armen om hem te omhelzen.
Hij deinsde paar stappen naar achter.
'Je wilde me vaak aanraken. Hier is je kans.'
'Nee dankje.'
Ik hield mijn armen over elkaar. 'Soms bang voor water?'
'Ik weet wat je van plan bent.' Hij liep van me vandaan.
Ik hield het hier niet bij. Ik ging achter hem aan.
'Jae, donder alsjeblieft op.'
'Waarom zou ik?'
'Fuck.' Hij struikelde over de natte vloer.
Ik probeerde op de grond hem te knuffelen. Hij legde een hand op mijn wang om mijn gezicht weg te duwen. Dat niet veel zin had.
Ik giechelde.
Hij rukte zijn andere hand dat tussen mijn been en zijn been geklemd zat.
'Ik wilde je alleen nat maken.'
'Je hebt je zin.' Zijn handen kwam onder mijn rug. Hij trok me dicht tegen hem aan. Mijn gezicht kwam wat dichter naar hem toe door zijn handeling. 'Wel fijn dat je graag op me ligt. Ooit op een dag....'
'Ja, mooi niet.' Ik rukte zijn arme van mijn rug vandaan en stond op. 'Het zal je nooit lukken. Geef het gewoon op, Jake Carlson.'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen