Jaela pov:


'Het is oorlog,' zei Marley woest. Ik dacht eerst dat ze een grapje maakte, maar in haar blik in haar ogen was ze wel heel serieus.
'Serieus? Wat wil je gaan doen om haar een lesje te leren?' vroeg ik.
'Dat is een goeie vraag waar ik op dit moment nog geen oplossing heb, maar wel iets dat ze haar lesje zeker zal leren.'
'Ik heb een nog betere oplossing,' zei Sebas.
'En dat is?'
'Gewoon geen wraakactie. Want wraakactie is niet eens de oplossing en juist door wraak te nemen zal diegene zichzelf nog tegen komen op een onaangename manier.'
'Dat hoop ik juist niet. Sebastiaan a dat gaat heus wel mee vallen, en bovendien is de payback wraakactie niet zo laag als het niveau van Rosa gedrag.'
'Dat is maar te hopen.' Sebastian ging met zijn over zijn gezicht. 'Maar ik bemoei er niet mee.'
Het begin van de week was al intens beginnen. Een keiharde gil op de gang had me die maandag volledig wakker gemaakt. Nog voordat de lessen begonnen.
Misschien had een van de meiden op een spin of een insect getrapt. Ik besefte pas na een keiharde schreeuw over iemand haar waar het over ging.
Ik had met Marley gister haar verf in de shampoo van Rosa gestopt. Wel erg om te doen, maar Marley verzekerden me dat Rosa van lichtpaars hield.
Ik had de slaapkamerdeur geopend en wilde het gezicht van Rosa wel eens zien.
Het geluid van een trillende mobiel dat niet van mij afkomstig was had mijn aandacht.
'Dat kan je niet menen,' zei Dilanna. 'Het haar van Shirley is paars geworden.' Ze keek me aan. 'Niet dat het jou verder wat aangaat.'
Maar hoe kon...? Ik besefte dat Shirley een kamergenoot van Rosa was. Ik kon mezelf wel voor mijn gezicht slaan. Ik dacht dat die shampoo fles van Rosa was?
Ze mogen niet weten dat ik het met Marley haarverf in de shampoo hadden gedaan.
'Heeft ze soms haar haren geverfd?'
Dilanna keek me echt aan alsof ik een hele domme vraag had gesteld. 'Nee, iemand op school was zo stom geweest om een grap uit te halen door verf in haar shampoo te doen.'
'Dat is echt belachelijk. Waarom zou iemand dat doen?'
'Geen idee, maar diegene zal er echt spijt van krijgen wat ze bij Shirley heeft gedaan.'
Ik kreeg een rilling. Mijn lippen voelde droog aan en trilde een beetje.

Jesper streelde mijn tijdens het zoenen in afgelegen opbergruimte waar bijna niemand kwam. Ik had er geen goed gevoel bij. Ik beëindigde meteen de zoen. Mijn gedachtes gingen steeds naar Dennis. Dennis kon ik niet meer uit mijn gedachten houden. En vooral niet meer sinds hij niet meer met me praatte.
'Je bent zo mooi.' Jesper streelde met zijn vinger mijn wang. Hij kwam weer dichterbij met zijn gezicht. Hij kuste mijn kaak en kort mijn hals. Zijn andere hand lag op mijn kont.
Er knaagde iets bij me dat niet goed voelde. Maar wat precies?
Ik hoorde hem iets mompelen dat ik niet goed kon verstaan. Zijn stem klonk hees.
Hij kneep kort op mijn bil.
Zijn andere hand weer mijn hoofd beet.
Ik kon alleen in zijn gezicht staren.
Zijn lichte fonkelen ogen stonden koud en wild.
Wat had Catharina meer over Jesper verteld?
Dit voelde niet goed? Dit voelde echt niet goed.
Ik luisterde niet naar het stemmetje in mij.
Mijn maag krom wel ineen. Ik rilde.
Hij had mijn hoofd hardnekkig naar zijn gezicht toegetrokken.
Ik had niet eens de tijd om iets te zeggen. Zijn lippen drukte weer op de mijne. Dit keer ruw en harder.
Zijn hand die op mijn bil lag ging naar mijn borst.
Dit voelde niet goed. Een naar gevoel bekroop me meer.
Ik probeerde tegen te trippelen.
'Stop!' Ik duwde hem van me af.
Hij keek me hijgend af. 'Is er iets?'
'Ik vind dit niet fijn,' bekende ik.
Hij wilde weer mijn gezicht vastpakken.
Ik deinsde paar stappen naar achteren.
''Je moet niet zo dankbaar zijn, Jaela. Ik ben wel klaar met wachten en wil wel meer van jouw lichaam?'
Meer van mijn lichaam? Is dat de hele tijd wat hij van me wilde?
Catharina waarschuwingen over hem spookte meer in haar hoofd.
Jesper vond me alleen leuk voor zijn behoeftes?
Ik kreeg ene misselijkmakend gevoel hierbij.
De tranen brandde al in mijn ogen. Hoe had ik zo blind kunnen zijn? En maar denken dat hij echt om me gaf.
'Jaela...' Hij wilde zijn handen op mijn wangen legde.
Ik duwde hem van me af. 'Ik was voor jou alleen voor het genot?'
'Iedereen heeft zijn behoeftes. Je bent toch menselijk? Je bent zestien, dus opzicht...'
'Catharina had gelijk.'
'Wat heeft ze jou verteld?' Hij vroeg het erg dreigend. Hij sloeg met zijn vuist tegen de muur naast hem. ''Wat zei ze?'
Ik voelde me meer geïntimideerd door hem.
Hij wilde mijn arm beetpakken.
Ik rukte me los van hem. 'Blijf van me af,' snauwde ik. De tranen rolde al over mijn wangen.
'Dus het is uit tussen ons?' vroeg hij kwaad. 'Is dat het?' Hij stond dreigen voor me. Hij leek elk moment de neiging om me fysiek pijn te doen.
Ik probeerde niet te zien dat ik bang was, ook al vertelde me binnen in me het tegenovergestelde. 'Ja, dat is het.'
'Verdomme, Jaela!'
De deur ging op dat moment open.
Hij keek naar Dennis die bij de deurpost stond.
Ik wilde de deur uit.
Jesper pakte me bij mijn arm. Zijn beet was veel strakker en pijnlijker dan eerst.
'Laat me los.'
'Je hoort haar,' zei Dennis nors. 'Laat haar los.'
Jesper liep me los. Wees verwijtend naar mij. 'Jij hebt dit zelf voor gekozen, teef!' Hij stormde woest de deur uit. Hij stootte bijna tegen Dennis aan.
'Hey, gaat het?'
Ik trilde van wat er zojuist gebeurd was. De tranen kwamen weer.
'Hey, Jaela.' Dennis stem klonk erg medelevend en kalmerend.
Ik kon de tranen niet meer in bedwang houden en snikte.
Hij trok me naar zich toe tot een omhelsing. Zijn warmte voelde veel aangenamer aan. 'Het komt heus wel goed, Jae,' suste hij. Hijs streelde mijn onderrug. Ik snoof zijn lichaam geur op tijdens het huilen. 'Ik weet hoe het is om zo te voelen.' Hij zei nog paar dingen om mij verder te troosten.
Hij veegde met zijn hand de tranen van mijn gezicht droog.
'Ik dacht dat je niks meer met mij te maken wilde hebben?' vroeg ik na een tijdje.
Dennis keek me echt aan alsof ik iets vreemds zei. 'Hoe kwam je daarbij?'
'Je negeerde me de laatste tijd en had zelf ook wel gezegd dat je niks met mij te maken wilde hebben.'
'Ik was alleen boos op je. Alleen omdat je me in de problemen hebt gebracht.'
'En over dat. Het spijt me, ik wist echt niet dat...'
'Het is oké,' viel hij me in de reden. 'Ik ben niet meer boos op je.'
'Dus het is weer goed tussen ons?'
'Ja, ik word ook niet heel lang boos.' Er verscheen een glimlacht op zijn gezicht, terwijl hij me recht in mijn ogen keek.
Er kwam bij mij zoveel bij me los. De aangename gevoelens en knikkende knieën.
De rest van de tijd had ik met Dennis gepraat. Hij vertelde meer tijdens het opgroeien bij zijn oma.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen