Jaela pov:

Sinds het uit was met Jesper had viel Jake me weer lastig. Tijdens Engels en Natuurkunde deed hij irritant. Bij dans en muziekgeschiedenis kon hij me niet meer lastigvallen. Godzijdank. Sebastiaan kwam tijdens die les naast mij zitten.

De lunchpauze leek soepel te gaan.
En de danslessen waren aanzicht.
Ik stond in de gang bij het danslokaal al te wachten voor de les. Een groep of laatstejaars waren zo te zien bezig.
Gelukkig zag ik mijn ex niet in de les. Ik wilde die eikel niet eens onder ogen zien.
Marley kwam op een gegeven moment bij me staan. 'Hey.'
'Hey,' begroette ik haar terug. Ik richtte mijn blik weer naar het lokaal.
'Ik heb er over nagedacht met onze wraakactie.'
Ik keek haar weer aan. Wilde ze stoppen of had ze nog mee wraak plannen?
Ze keek kort om zich heen of niemand ons afluistert en keek me weer aan. 'Mijn plan is om het dagboek van mijn zus te smokkelen.'
'Rosa dagboek?' vroeg ik wat luid dan ik bedoelde.
'Ssht.' Ze keek nog eens om zich heen. 'Ja, er staat in haar dagboek veel geheime, zwakheden en dat soort dingen. Ik weet zelf waar ze het bewaard. En we kunnen het gebruiken.'

'Maar dar is diefstal. En is dat niet te riskant? Wat als ze erachter komt en...?'
Stelen was verboden en ik wilde niet geschorst worden vanwege diefstal.
'Wel, nee. We stelen het ook niet, maar lenen het zonder te vragen, maar brengen het daarna weer terug op haar plek.'

Ik been op mijn onderlip. Ik betwijfelde aan haar idee.
'Jaela, je wilt haar toch ook op haar plaats zetten na de zoveelste pestgedrag?'
Ik knikte. Ik stemde mee. Wat kon er misgaan?
'Is het niet beter dat jij gaat, aangezien je weet waar haar dagboek is?' vroeg ik na de lessen bij de meisjes vleugel. Ik had net nog gehoord dat Rosa bijles voor wiskunde had van een Tudor hier en dat ze daarna ging oefenen voor ballet. Alleen kon ze ondertussen wel terugkomen. Of Shirley zou naar haar kamer gaan.

'Nee, mijn zus zou het verdacht vinden als opeens mensen die ze niet mag bij haar deur staan, san zal ze eerder vermoeden dat iets niet klopt. Ik kan beter de wacht doen. Ik heb je verteld waar de dagboek precies bevindt. En als één van ze deze kant op gaan app ik je.' Ze drukte de sleutels in mijn handen. 'Ga nu,' fluisterde ze.

Ik ging de kamer in.
De erg felroze muren van de kamer gaf me bijna een walgelijk gevoel. Veel meubels en spullen waren erg tuttig. Op de muren hingen posters van gebakjes met een chibi gezicht. Best ironisch aangezien Rosa daar niet van hield. De kussens waren roze en sommige zelfs fluffy. Zelfs de lakens van één van de meiden was roze. Vermoedelijk Rosa. De kleur roze was niet bepaald de kleur waar ik van hield. Ik was ook niet het type meisje-meisje. Volgens Marley lag haar dagboek onder haar kussen. Ze had nog kort verteld hoe het precies eruit zag.

Ik tilde het hoofdkussen van het bed.
Er lag niks. Had ze het soms ergens anders gezet?
In haar nachtkastje lag het ook niet.
Ik keek om me heen. Ik begon hier al te stressen. Waar lag haar dagboek?
Misschien bij haar witgelakte bureau waar bij de boekenplanken haar ballet trofee 's lagen. En lagen ook paar andere boeken en notitieschriften. Misschien dat het dagboek daar lag.
Mijn vingers gleden naar een moca versleten boekje. De kaft was van leer en het zag er erg oud uit. Zelf te oud voor een modern dagboek en het had niet eens een slotje. Maar ik wist maar nooit.
Ik opende de eerste pagina. Jeanne Marie. Wie was Jeanne Marie? In ieder geval iemand die geleefd, aangezien de datum van het boek. 1866.
Was het soms een voorouder van Rosa?
Ik bladderde verder.
1885 Het handschrift was erg sierlijke en moeilijk leesbaar. Erg ander handschrift dan via de voorpagina. Vermoedelijk door iemand anders geschreven. Johanna?
Ik ging weer verder bladeren. Langst de jaartijden dat wat geschreven werd. Er drong plots tot me door dat dit een notitie was van bepaalde leerlingen op school. Anna, Laurens, Petra. Kwamen voorbij. En ook iets van Isolde?

Wat voor notitie was dit? Plots kwam ik een handschrift tegen die me erg bekend voorkwam. Het was het handschrift van mijn moeder. Dit moet decennia 's geleden geweest zijn toen ze rond mijn leeftijd was. Cassettes bestonden niet meer, althans niemand gebruikte ze nog. Ik kreeg een ontroerend gevoel alsof ze bij me was.

Was ze maar niet gestorven.
IK schrok inwendig van het geluid van mijn mobiel. Mijn hart bonkte door mijn keel.
Een app van Marley.
Shit, Rosa kwam al richting de kamer.
Ik verborg het meteen. Ik liet per ongelijk iets van haar boekenplank vallen. Mijn hart ging nog sneller te keer. Ik trilde bijna. Ik keek telkens naar de deur.
Ik legde het boek weer terug waar die eerst stond. Ik zag meteen het dagboek van haar hoe Marley het kaf verteld had.
Het geluid van de klink had mijn aandacht. De deurklink draaide.
Shit, ik was er geweest. Ik keek kort om me heen. Ik moest me zo snel verstoppen, voordat...

Ik hoorde Rosa stem.
'Rosa, wacht. Je zei zelf dat...'
Ik kroop snel onder haar bed. Op het nippertje voordat ze me nog kon opmerken.
Met haar dagboek in mijn zij.
'Dat wat? Dat je nog vele tijd wilt besteden met ballet.'
Ik kon hun gezichten niet zien. Ik trilde nog steeds van de stress en de paniek.
'Ik snap jou punt eigenlijk niet, maar goed. Wil je nu uit mijn kamer gaan? Ik wil nog even mijn spitsen pakken.'
Ik hoorde Marley niet meer. Vermoedelijk was ze de kamer uit gegaan.
'Waar zijn mijn spitsen ook alweer?' Hoorde ik Rosa in haar zelf mompelen.
Ik keek op zij. Een paar Spitsen lagen naast het bed bij haar nachtkastje. Een had die het greep.
Ik hield mijn adem in bang dat ik mezelf zou verraden.

Ze bukte verder.
Het geklop aan de deur had haar weer recht overeind laten staan met haar spitsen in haar handen. 'Wat is er nu weer?'
Ik ademde zachtjes uit opluchting.
'Vreemd, er staat niemand bij de deur.' Ze deed de deurdicht. Het was opeens erg stil in de kamer. Voor de zekerheid lag ik nog even in mijn verstopplek totdat de kust veilig was.
Mijn mobiel in mijn broek zak rinkelde.
Vast Marley. Ik maakte dat ik snel mogelijk uit Rosa kamer kwam.
'Yes, we hebben het. Nu kunnen we verder werken aan ons plan,' zei Marley een dag later. 'Heb je al iets in haar dagboek gelezen?'

Ik schudde mijn hoofd. Ik had sinds ik Rosa dagboek heb er niet eens een bladzijde van gelezen. Ik had het slotje niet eens geopend. Ik had al genoeg aan mijn hoofd. En een naar gevoel knaagde vanbinnen.
Ik keek Marley weer aan. 'Misschien dat jij het dagboek moet bewaren. Bij mij zal het niet veilig zijn.' Vooral niet als Rosa bff een kamergenoot was.
Bij haar wist ik het maar nooit. Ik werd paar dagen geleden al een beetje bang van haar dat ze degene iets aan wilde doen nadat Shirley haar paars werden.
Ik voelde me erg oncomfortabele in de hal. Was er soms iets mis met me?
'Waarom keek iedereen me vreemd aan,' vroeg ik aan Marley.
Tenzij...?
Ik keek Marley aan. 'Ben ik misschien gelekt?' Als het goed was, was mijn maandelijkse periode er nog niet.
En keek achter me.
'Nee, geen rode vlek.'
'Maar waarom keek iedereen ons dan vreemd aan?'
Ze hield haar schouders op.
Ik liep de hoek van de hal door.

Bij een groot prikbord stond foto's van mij op A3-formaat, er stonden allerlei nare dingen over mij. Waarom zou iemand zoiets over me zeggen? Tenzij. Ik haalde het van het prikbord en liep naar diegene af die het waarschijnlijk gedaan zou hebben.
Rosabella stond met haar twee vriendinnen bij haar.
'Ben je nou serieus?' vroeg ik, terwijl ik de A3 papier aan haar liet zien. 'Hoe laag en triest kan je zijn om dat op de school te hangen en wel bij het bijziend van andere?' Ik ging nog verder met mijn woord. 'Het is zelf niet waar en gewoon vals om zoiets te doen.'
Ik hoorde een van haar vriendinnen een cynisch gesnuif.
'En het is niet eens grappig,' probeerde ik nog beleefd mogelijk te zeggen, ook al kookte ik van boosheid.
'Leuk dat je alle verwijten naar mij geef, maar wat denk jezelf, lieverd?'
'Rosa zou zoiets nooit zomaar doen,' zei Dilanna. 'En bovendien was ze de hele dag bij mij,' voegde ze er nog aan toe
'Dat klopt,' zei Rosa met een arrogante toon.
'Wie het ook geweest kan zijn, het is laag en triest om zoiets op de school te posten.'
'Weetje, Jaela. Daar heb je inderdaad gelijk in.' Rosa stem klonk ineens spottend maar nog steeds arrogant tegelijkertijd. 'Maar misschien moet je eens op onderzoek uit gaan voordat je iemand de schuld geeft.' Ze keek me minachtend aan en draaide zich met haar vriendinnen om en liepen van me weg.

Fijn, nadat alles beter leek en sinds paar dagen geen last van haar gehad te hebben deed ze weer vijandig tegen me. Ik had moeten weten dat er bepaalde vijandige mensen waren. En Rosa had misschien gelijk. Of ze loog en had daadwerkelijk een nare poster over mij opgehangen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen