Rosa pov:


'Wat ben je van plan om te doen?' vroeg Dilanna.
Shirley keek me aan. 'Ik dacht dat we naar de aula gingen?'
'Ik wil eens weten hoe ver ik er tot nu toe sta bij ballet.' Mijn andere twee vriendinnen liepen naast me.
Een kleine groep eerstejaars zaten voor een prikbord bij de hal. Ik liep naar het bord toe met mijn brada tas die aan mijn arm hing.
De gezichten van de twee jongens uit de eerste keken me echt aan alsof ze een roofdier zagen.
'Zeg, ga eens weg,' beveel ik ze.
De eerstejaars begonnen me te kijken alsof ik ze elk moment kon verslinder. Zo goed kon ik hun angst in hun ogen lezen. Bang dat ik ze elk moment iets aankon doen.
Ze gingen weg.
Dat was hun geraden ook.
Met mijn vinger streelde ik naar de top beste leerlingen van ballet uit mijn klas op zoek naar mijn naam.
'Hey, meiden. Hebben jullie dit al gezien?'
'Nu even niet.' Ik richtte me weer op waar ik mee bezig was. Mijn vinger stond stil bij mijn naam. 'Wat, hoe is dit mogelijk?'

'Wat is er?' vroeg Dilanna heel dicht naast me.
'Ik sta vijfde plaats voor ballet,' terwijl ik nooit vijfde plaats was en keihard mijn best deed.
Ze richtte haar blik op de uitslag. Dilanna stond precies een plaats boven me. Haar blik was weer op mij gericht. 'Ik vind het best rot voor je. Ook nu ik zie dat ik een plaats hoger sta dan jou, terwijl ballet niet eens mijn ding is, sorry.'
'Jij hoef je niet verontschuldigen. Ik neem het je ook niet kwalijk. Ik kan het zelf niet aanzien dat, dat....'
'Wat?' vroeg Shirley.
'Dat kreng Jaela in de top twee staat.' Hier kon ik echt zo aan ergere. Niet alleen voor modern dans stond ze als beste.
'Ja, best vreemd, terwijl ze aangeven had dat ze jaren geen ballet heeft gedaan.'
Ik keek Shirley aan. 'Ja, precies.'
'Maar wat ga je eraan doen?'
'Harder mijn best doen en ik heb even afleiding nodig.' Ik wilde mijn gedachtes naar iets anders focusseren.

Ik richtte mijn blik op Dilanna. 'Maar wat wilde je me precies laten zien?'
'Er is deze week op vrijdag avond een gemaskerd schoolfeest bij de chill ruimte.'
Ik keek Dilanna vreemd aan. 'Een schoolfeest bij een chill ruimte?' Best ironisch, terwijl dat de plek is waar ook de icehockey en tafelvoetbal was. Waar had ik die informatie eerder gehoord? 'Het feest zal vast suf zijn waar alleen suffe mensen aanwezig komen.'
'Ik denk dat meeste spullen weg geplaats gaan worden, zoals die spellen.'
Ik was op het punt om iets te zeggen, totdat ik mijn naam hoorde.
'Hey, weet je al dat er een gemaskerd schoolfeest aankomt?'
'Ja, Dennis. Dat ben ik net erachter gekomen.'
Ik keek de rest van de meiden aan.
Er verscheen een grijns op Shirley gezicht. Amira was onopvallend ook bij ons komen staan.
'Meiden, willen jullie ons even alleen laten.'
Ze gingen weg, terwijl ik mijn blik weer op Dennis had gericht. Zijn blauwe ogen leken veel heldere dan eerst.
Mijn gezicht voelde zelf warm, terwijl ik naar hem staar.
Nadat ik als straf voor wiskunde bijles moet hebben van Dennis leek er iets bij me los te zijn.
'Wil je met mij naar het schoolfeest gaan?'
Ik verstikte me bijna in mijn eigen speeksel. 'Ja... graag zelfs.'
Er verscheen een aantrekkelijke glimlach op Dennis gezicht. 'Dat is mooi, aangezien we iets hebben.'
'Ik denk dat ik maar moet gaan. Volgens roep één van de meiden me.' Ik draaide me snel om. Snel mogelijk voordat Dennis me zag blozen. Ik leek gehaast te lopen dan eerst.
Ik friemelde aan mijn haar punten. Wat zouden mijn vriendinnen wel niet denken als ik met Dennis na het schoolfeest ging? Ik zag de meiden van de D-elitegroep bij de vaste tafel zoals altijd.
Ik gaf Jaela en mijn zusje een minachtige blik die langs me liepen.

Jaela pov:


Ik gaf Rosa geen blik waardig die ons een minachtige blik naar ons toe wierp. Ik probeerde haar zo veel mogelijk te negeren.
Het negeren werkte wel voor een deel. Nare en botte opmerkingen maakte ze niet snel meer bij me, maar het vuil aankijken was weer een ander verhaal.
'Hey, dames.' Ik voelde een arm over me schouder.
Ik haalde het meteen weg. Ik keek Tobias aan die een arm over Marley schouder had.
Blijkbaar vond Marley het niet erg.
'Gaan jullie ook het gemaskerde feest?'
Marley keek hem aan alsof ze iets gemist leek te hebben. 'Wacht, komt er een feest?'
'Ja, hier op school. Het staat zelfs op het prikbord.'
'Ik weet niet,' zei Marley.
Ik zag aan haar blik dat ze wat nerveus leek.
'Nou, ik ga wel naar het feest.'
'Ik denk dat ik ook ga komen.'
Twee paar ogen waren nu op mij gericht.
'En jij?'
'...nou, ik... Ja, waarom ook niet?'
'Top, ik hoop jullie snel op het feest te zien, dames.'
De laatste danslessen zaten erop. Ik ging omgekleed en al richting de chill lounges.
'Jaela, Jaela, Jaela. Fijn dat je er bent,' zei Marley, terwijl ze me omhelsde.
Niet wetend waarom ze me ineens omhelsde. 'Van waar ben je zo enthousiast?' vroeg ik.
'Nou, doordat wij twee naar het feest gaan.'
Ik keek haar vreemd. Dat wist ze toch in de pauze al, of had ik iets gemist?
Marley begon ineens rood te worden.
Ik had misschien al een vermoedde vanwaar.
'Heb je soms een oogje op iemand?' Ik klonk een beetje plagend dan ik bedoelde.
'Ja, een soort van.'
'Ooh, op wie?'

Haar wangen begonnen nog roden te worden dan eerst. '...Tobias, maar dat wist je waarschijnlijk al.'
Dat klopt, dat had ze me maanden geleden al verteld.
'En hij had me zojuist gevraagd om samen met mij...' Ze friemelde plots met haar vingers. '...Nou, dat we samen...'
'Laat me raden. Tobias heeft jou gevraagd voor het gemaskerde feest?'
'Ja, een soort van.'
Ze had geluk, ik had tot nu toe niemand op het feest. Het was ongeveer paar dagen geleden dat het uit was met Jesper.
'Hey, Marley. Is het erg als ik niemand heb voor het feest? Dat mensen dan op...'
'Nee, joh,' viel ze me in de reden. 'Er zijn genoeg leerlingen die niet gevraagd zijn. Dat valt echt niet op. En maak je geen zorgen wat andere denken.'
Een opluchting. Dat had ik misschien moeten weten, waarom was ik daar onzeker op? Kwam het misschien doordat ik telkens probeerde om niet op te vallen op school? Me kleden als een zogenaamde rijkelui kind was niet zo moeilijk alleen de juiste kleding aandoen die ik van mijn grootouders had gekregen. En zorgen dat ik niet per ongelijk een tweedehands spijkerbroek aantrok. Alleen de houding was niet altijd makkelijk. De meeste kwamen best deftig of bekakt over. En dan had ik nog niet gesproken dat er nog paar zaten die best arrogant overkomen en vaak uitsloven over de dure spullen en luxeauto's en huizen. Het leek voor paar mensen wel een competitie dat alleen om luxeheden draait. Ik kon nooit vertellen dat ik zulke dingen niet had. Ik probeerde zulke mensen op school te vermijden.

'Heb je al iets speciaals voor het gemaskerde schoolfeest?' vroeg Marley. 'Anders kunnen we ook straks gaan shoppen,' stelde ze voor.
'Zijn de winkels dan open?'
'Ja, het is koopavond. Ze zijn tot acht uur open. En ik kan Jake vragen of hij ons in het centrum kan brengen.'
Ik hield mijn schouders. Na het inzien had ik niet echt bijzonderheden dat ik op het feest kon dragen. Ik had zelf niet eens een masker die ik kon dragen, alleen zat ik niet op Jake irritante gedoe te wachten.
'Ik pak mijn tas even uit mijn kamer dan kunnen we gaan.'
'Ik moet ook naar die richting gaan.'
De gelen muren van de meisjesvleugen leken vele felle dan eerst. Na de lessen was het best druk bij de slaapafdeling. Het leek veel chaotischer. De sfeer in de meisjes vleugel voelde een beetje gespannen aan door de aanwezigheid van mevrouw Bensons en nog enkele andere leraressen.
Wat zou er gaande zijn?
'Mevrouw, wat is er aan de hand?' vroeg een brunette uit de eerste jaar die net de hal in kwam.
'Ik zie dat de meeste van jullie in de gangen zijn. Aangezien de meeste van jullie kinderen gister avonden enorme zooi hebben gemaakt tijdens lunch en ook dat ik van de koking en conciërge te horen heb gekregen dat jullie de aula niet schoon hebben gemaakt, mogen jullie als straf niet naar buiten. En dat betekent ook niet de tuinen,' zei mevrouw Bensons

De rest praatte verward door elkaar heen.
'Wat, serieus?'
'Dat slaat echt nergens op,' zei de brunette.
'Ik heb zelf niet eens meegedaan met het voedsel gevecht.'
'Dat kan me overig verder niet schelen,' zei mevrouw Bensons streng. 'Het feit dat de meeste van jullie barbaars hadden gedragen tijdens het avondeten kan niet. Ik verwacht manieren en netheid op jullie leeftijd.'
'Tijdens het diner zal dat aangekondigd worden. Ik stel voor dat iedereen naar de kamers gaat of naar een rustige plek.'
Mevrouw Bensons hef haar hand op. Haar blik keek ons een voor een aan. 'Als ik merk dat één van jullie kinderen naar buiten gaan. Maak niet uit of het de tuin of parkeerplaats is, die zal meteen van school geschorst worden, knoop dat goed in jullie oren!'
'Dit menen ze niet,' zei Marley. 'Terwijl ik er niks mee te maken had. Het voelt alsof iedereen over een kam geschoren wordt.'
'Geen zorgen, het is vast een dag. We kunnen morgen misschien gaan shoppen. Het feest is vrijdag avond.'
Het was al te verwachten dat er in de aula tijdens het diner een preek kregen over de voedsel gevecht, alleen door een ander leraar. Ze was bijna nooit streng, maar ze lek veel strenger door preek en waarschuwingen. Veel strenger dan mevrouw Bensons zelfs.
'Echt balen,' zei Tobias. 'Dan zit er niks anders op dan een film te gaan kijken.'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen