Marley pov:


De lessen waren begonnen. De vrije zaterdag was jammer genoeg voorbij. Gelukkig dat er zondag geen theorievakken zijn zoals wiskunde of een andere beta vak. Hoewel ik met die vakken best heel goed bleek te zijn. De leraren hadden er over gehad om mij volgend jaar naar een gevorderd niveau te sturen.

k twijfelde echt of ik dit ook echt wilde. Ik had bij de ontbijt nog geen gezicht van Jaela gezien. Dat was niks van haar. Ze was vaak op tijd voor het ontbijt. Zou ze soms ziek zijn?

De rest van de dag verliep soepel. Balletlessen gingen zijn gangetje, alleen knaagde echt iets tot me. Er klopte gewoon iets niet.
Het geluid van de schoolbel had me volledige aandacht. De korte pauze was aangebroken.
Ik slikte een kreet weg van een arm die over mijn schouder kwam. 'Hey, Marley.'
Ik keek Tobias aan. 'Hey...Tobias.' De vlinders in mijn kwamen weer. Mijn wangen werden meteen warm.
'Soms verlegen van me?' Hij wriemelde mijn zijn wenkbrauwen.
'Schei uit jij!' Ik begon te giechelen. Bij hem voelde het echt fijn. Ik leek bijna alle zorgen te vergeten. Hij had me paar dagen geleden gevraagd om met hem naar die feest te gaan. Ik vroeg me wel af of we nu iets hebben of niet.

Ik trok mijn mond open.
'Ik ga weer,' viel hij me in de reden. 'Ik zie je.'
Ik staarde hem nog na.
Had ik de lef maar om verder te vragen.
Ik kreeg opeens een stoot vanachter.
'Hey kijk eens ui... Oh, jij bent het. Sorry, nichtje'
Ik staarde Jake aan. Er drong iets tot me door. De bezorgdheid nam weer toe.
'Wat? Ik had sorry gezegd.'
'Kwam Jaela toevallig in de les opdagen?'
'Ze kwam altijd opdagen.'
'Nee, ik bedoel heb je haar vandaag in de les gezien?'

'Nee, geen spoor van haar opgemerkt.'
'Is Jaela soms ziek Of was ze soms?' Ik keek Jake kort aan.
'Dat weet ik niet.'
'Waar is Rosa, trouwens?'
'Ziek, volgens Shirley dan,' antwoordde Jake.
Er drongen meer dingen tot me door. 'Jake, ik denk dat Rosa iets van plan was, aangezien?'
'Joh, goh, Marley meen je dit? Dat drong ook tot me door. Ik zit al langer met haar op die school opgeschept dan jij.'
'Maar luister. Ik had die nacht geschreeuw gehoord en herrie. Ik denk echt dat ze...'
'Waar precies had je de herrie gehoord?'

Jaela pov:


Ik was telkens in slaap gevallen. Ik hoopte dat het een droom was. Ik was telkens niet in de slaapkamer. De muren waren van hout. Het zag er erg klein uit. De werkelijkheid drong tot me door. Ik zat nog steeds in de schuur. Het kippenvel prikte op mijn huid. Alle warmte was van mijn lichaam gegaan.
Ik had met al mijn macht de touwen om mijn polsen proberen los te maken. Het lukte echt niet. Ze zaten echt goed vast. Hoe harder ik eraan wring hoe pijnlijke het werd. Hetzelfde met de tape die niet van mijn mond loskwam. De lange streep tape was echt stevig vast. Ik had overwegen hard eraf te trekken. Ik durfde het alleen niet echt. Door horrorverhalen dat de huid mee getrokken werd.

Ik kon mijn eigen adem zien die uit mijn neus kwam.
Ik wilde weg, ik trilde van de kou en de vermoeidheid steeg nog steeds.
Als ik geen tape op mijn mond had, had ik lopen knaptanden. Ik voelde een licht pijnlijke steek bij mijn borst.
Mijn voeten die ik hooguit paar uur geleden loskwamen brandde en tintelen van het winterse tempartuur.
De touwen rond mijn enkels kwamen makkelijk los.
Rijkelui kinderen. Dacht ik. Slim genoeg om een oud versleten touw te gebruiken voor haar enkels.
Ik geprobeerd te gillen door de tape. Mijn hoofd leek bijna te explodeerde. Ik verloor door de vermoeidheid en de explodeerde gevoel bijna mijn bewustzijn.
Ik begon op een gegeven moment steeds machteloos te voelen. Machteloos was ik al, door de ledenmaten die met elkaar vast zaten.

Maar de schuur was ook nog eens op slot. Een tijd lang nadat die gemaskerde rijkelui kinderen al binnen was had ik met moeite en mach de schuurdeur proberen te bereiken. Mijn pyjama trui en een deel van mijn broek waren nog nat. Ik kon door mijn vastgebonden enkels niet eens lopen. Het bewegen zelf was moeilijk.
Ik had met mijn vastgebonden handen tegen de klink aan de schuurdeur geramd.
Op een gegeven moment zakte ik snikkend tegen de deur van de muur.
Waarom? Waarom ik?

Ik kon na het tijdje niet meer huilen.
Zelfs de hoop dat iemand me ging bevrijdde verloor ik.
Ze hadden echt een plek gevonden die niet meer gebruikt werd. Sinds de zon langzaam opkwam, besefte ik dat de schuur echt verlaten was. De hout zag er erg versleten uit. Er zaten nauwelijks spullen in de schuur. Op de geroester ijzeren kruiwagen, houten schep en groene stoffige gieter na dat bij de hoek van de schuur stonden.

Mijn aandacht was weer in het hier en nu.
Ik dacht dat ik voetstappen van iemand hoorde. Ik kon het me ook vergissen.
Weer een pijnlijke steek bij mijn borst. Ik had uit het niets het gevoel dat ik moeilijk door mijn neus kon ademen.
Ik zou toch niet?
De paniek overspoelde me.
De gedachtes van mijn moeder kwamen in beeld. Ik wilde geen longontsteking op lopen. Of daaraan sterven. Ik was bijna vijf toen mijn moeder stierf.

Mijn moeder. Een traan rolde over mijn wang. De gedachtes toen ik nog klein was en haar zag dansen. De kleedkamer die ik als klein meisje wel eens bezocht met mijn twee oudere broers als ze weer een balletvoorstelling had. Ze bleef maar dansen en dansen. Ook al raadde artsen haar op een gegeven moment niet te veel te gaan dansen door gezondheid problemen. Acute bronchitis had ze. Een chronische longziekte, totdat ze in de winter neerviel tijdens een kleine ballet stuk. Ze had door de chronische longziekte longontsteking opgelopen.
Het gevoel dat ik een heel belangrijke figuur kwijt was brak me weer.
Mijn handen tintelen. Mijn gevoel bij mijn vingers was ik lang verloren, maar ik leek door de kou mijn polsen niet echt meer te voelen, behalve de pijn van de kou en het touw.
Voetstappen kwamen dichtbij.
Ik wilde roepen, maar dat had geen zin. Ik probeer tegen de deur te bonken. Hopend dat diegene me hieruit kreeg.
Ik hoorde de sleutels in het slot. Mijn hart maakte een sprongetje.
Ik hoop echt niet dat het een van die kwajongens waren.
De deur ging wagenwijd open.
Ik had het mis.
'What the... fuck. Wat hebben ze gedaan.' Jake ogen keken om zich heen.
Alsof hij niet wist wat er die nacht gaande was.
Ik wist wel beter.
Hij ging de schuur in. Kwam naar me toe.
Ik wilde niet dat hij aan me zat. Na alles was hij die nacht bij mij geflikt had. Ik was erg kwetsbaar hij kon zelf ongewenste zijn seksuele behoefte bij me doen.
'Ik bijt heus niet.'
Hij trok met een ruk de tape van mijn mond.
Ik schreeuwde het bijna uit van de intense pijn. Het voelde alsof mijn huid meegetrokken werd.
'Wat was er gebeurd?' vroeg Jake, terwijl hij mijn polsen probeerde los te maken.
'Z....ze...ze n....namen me mee...' Ik knaagtanden. Mijn benen tintelen erg van de kou. Ik huiverde.
'Jeez, je lippen zijn bijna blauw. En je ziet er erg bleek uit.' Hij wreef met zijn warmen handen over mijn losgemaakte polsen.
Een hele korte warmte tintelen. Het was niet genoeg. Ik had het nog steeds ijskoud.
Hij pakte mijn handen trok me omhoog.
Mijn benen leken wel pap. Ik zakte bijna neer.
Jake tilde me op naar het gebouw.

Hij had me op het bed gelegd van zijn slaapkamer. Ik trilde nog steeds.
'Trek dit maar aan.' Hij bood me een lichtpaarse trui aan.
Waarschijnlijk een lange vrouwen trui, maar wat deed het in zijn kleding kast?
Ik keek hem aan.
Hij hief zijn handen. 'Ik ga niet kijken, beloofd.' Hij draaide zich om.
De pyjama trui die ik bevend omgewisseld had met paarse trui. De trui viel onder mijn lies. Het leek wel een jurk.
Mijn pyjamabroek die vies was trok ik ook uit.
Hij haalde een deken uit een laden kast, die hij over mij heen legde.
Het kippenvel tintelen nog steeds op mijn huid. Mijn voeten deden nog steeds pijn van de kou en ik trilde nog steeds. Maar de trui en warme deken zouden op een gegeven moment moeten helpen. Hij ging op de rand van het bed zitten. 'Je bent onderkoelt geraakt. Ik zal het ze nog betaalt zetten.'

'Maar ik dacht dat....' Ik hoestte. Mijn longen begonnen te tintelen van de pijn.
Hij legde met zijn rug van zijn hand op haar voorhoofd.
Waarom was Jake opeens zo zorgzaam?
'Je begint ziek te worden. Ik ga de schoolarts halen.'
Er werd aan de deur geklopt.
'Ik weet wie het is.' Jake richtte zijn blik bij de deur. 'Kom binnen!'
Marley stond bij de deuropening Ze liep de kamer op ons af. 'Wat was er gebeurd?'
Ik wilde haar alles uitleggen. Ik had alleen de kracht en energie niet.
Jake legde in plaats alles uit. Van het moment dat ze in mijn kamer waren tot de watermarteling en de nacht in de schuur. Jake vertelde op het laatst dat hij me in de schuur bevrijdde.
Tegelijkertijd veranderde Marley blik. Eerst gechoqueerd naar bedroeft en iets van boosheid. 'Ze zijn echt te ver gegaan.'
'Daar denk ik ook aan.'
'Mijn zus moet... moet echt zich, Eugh!' Marley was bijna rood van de gekookte boosheid. Ze trok bijna aan haar haren.
Jake keek me aan. 'Weet je welke klote personen het gedaan hebben?'
Ik schudde mijn hoofd. 'Ik dacht die nacht wel een bekende stem gehoord te hebben. Voor de rest wist ik niet wie er allemaal erbij waren.'
Een ding was wel zeker rosa moest erbij geweest zijn. Dat kon niet anders.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen