Jake pov:


Ik baalde mijn vuisten van woedde.
Dat Rosa haar haatte was al duidelijk, maar met een groep haar die nacht vastbinden voor de watermarteling en haar vervolgens in de schuur opsluiten ging te ver. Dat was gewoon onmenselijk. Ik ging er iets van zeggen.
De blik op Marley was mijn kant op. 'Waar ga je heen?'
'Wat denk je dat ik ga doen.'
Ik had de slaapkamerdeur bijna met een knal dicht gedaan.
Waar waren de achterbakse krengen? Misschien in de zitkamer? Daar was Rosa wel vaker.

Ze had niet veel met de chillruimte.
Ik ging die kant op.
Ik zag haar met een van haar beste vriendin op de licht berge bank zitten.
'Jij,' siste ik. Mijn kaak spande aan. Mijn ogen vernauwde zich tot een boze blik die ik haar toe wierp.
Ik lette niet op die suffe Dennis.
'Jeez, Roos. Je bent echt koud.'
Ze keek me echt aan alsof ze er niks van begreep.
Ja, tuurlijk. Zeker één van haar toneelspelletjes.
'Jake, waar heb je het over?' vroeg Shirley.
'Jij moet je er vooral buiten houden,' snauwde ik naar haar. Ik keek Rosa aan. 'Echt enorm laag om met jouw omgekochte vriendjes iemand weerloos in de schuur achterlaat. Wel erg triest, he, nicht. Om tegen de avondklok...'
'Gast, ga mijn vriendin niet vals beschuldigen van dingen dat ze nooit zou doen.'

Ik liet een gesnuif horen. Dennis te naïef en verblind door dat valse kreng.
'Maar ik heb niks gedaan,' zei Rosa.
'Ja, vast.' Maak dat de kat maar wijs. Ik had de ware aard van haar nu wel gezien. Marley had gelijk ook nog, Rosa was ook in staat om ergere dingen te doen.
'Gast praat niet zo over mijn vriendin.'
Ik ging voor Dennis staan. 'Of anders wat?' reageerde ik wat vijandiger.
'Ze heeft niks gedaan, want ze was die nacht bij mij.'
Gatverdamme, dat meende hij niet.
'Was het lekker, roos, bij jouw vent in bed?'
Ze keek me bijna gechoqueerd aan. 'Ik heb helemaal niet...'
Nu was Shirley aan het woord. 'Als je wilt weten, Rosa kwam naar Dennis omdat ze zich niet lekker voelt.'
Ik keek Shirley aan. 'En dat weet jij omdat?'
'Omdat ze mijn kamergenoot is, weet je wel? En ze had de hele avond niet kunnen slapen.'

'Dus toen besloot zij om naar Dennis te gaan?'
'Wij.'
Wij?
'Ik had je al gezegd dat Rosa daar niks mee te maken heeft,' kaatste Dennis kwaad.
'Leuk voor jou, gast,' snauwde ik terug. Ik keek Rosa aan. 'Wel vreemd. En maar denken dat jij erbij was om Jaela met jouw handlangers in de schuur vast te binden en haar vervolgens te mishandelen.'
Nu ik er over nadacht klonk het wel als een typisch plan van haar.
Dennis boze blik verzachtte zich. 'Wacht Jaela?' Die jongen leek bijna verward te worden. 'Wat is er met haar gebeurd?'
Ik zuchtte uit ergernis. 'Dat zei ik net.'
'Waar is ze nu? Hoe is het met haar?'
Opeens was Dennis wel bezorgd over Jaela? Heeft die gast stiekem een crush voor Jaela?
'En waar was jouw andere...' Ik slikte het woord Klote meteen door. 'Vriendin Dilanna die nacht?'
Haar blik leek wel te bevriezen.
'Aangezien je ziekelijk genoeg door de gang liep richting jouw vriendje toe.'
Ik keek Shirley aan.
Ze hield meteen haar schouders.

Mijn gevoel vertelde me dat er een addertje onder het gras lag. 'Wat hebben jullie tegen Jaela?'
'Niks,' antwoordde Shirley
Ik keek Rosa aan. 'Helemaal niks.'
'Dat lieg je gewoon. Je haat haar. Dat weten jouw vriendinnen en jouw zusje ook. En Vergeet Tobias en Sebastiaan niet die weten ook dat jij Jaela erg haat en haar van school af wilt.'
Dennis keek haar met ongeloof aan. 'Rosa, serieus? Je wilt Jaela van school af hebben?'
Plots leek ze sprakeloos.
Shirley hief haar handen. 'Jake, ik zweer het tot mijn graf dat ik haar niet haat.'
'Het zal vast, maar jij was net als Roos verantwoordelijk voor de schade die jullie iemand gedaan hebben.'
'Ik had gezegd dat Rosa daar niks...''
'Gast, dat weet ik nu wel, ik bedoelde ook de andere dingen. Roos heeft het je vast niet verteld.' Ik keek die twee meiden aan. 'Ik ga tot de bodem uitzoeken wie die nacht dit bij Jaela geflikt heeft.'
Ik draaide na die woorden om.
'Anders wat?' hoorde ik Rosa achter me nog spottend aan toe.

Jaela pov:


Jake was weer terug. Vertelde ons dat Rosa zogenaamd niet bij was. Hetzelfde met Shirley. Volgens Dennis waren ze die nacht bij zijn kamer, omdat Rosa blijkbaar duizelig en ziek was.
Maar was Jake er dan zelf niet bij?
Ik vertrouwde het niet helemaal. Een van Rosa vriendinnen moest erbij geweest zijn. Dat kon niet anders.
Ik slikte de brok in mijn keel weg.
Dennis was nog steeds verblind door de verliefdheid bij Rosa. De tranen waren niet de moeite waard.
'We kunnen ze niet ongestraft laten wegkomen?' zei Marley.
Jake keek haar aan, terwijl zijn hand over zijn donkere haren ging die in model was. 'Dat was ik ook niet van plan. Ik ga ervoor zorgen dat die eikels van school gestuurd worden.'
Ze legde nog iets uit. Ik was te moe om het allemaal nog te kunnen volgen. Ik had behoefte aan slaap. De kou tintelen nog steeds door mijn lichaam, maar de warmte kwam langzaam op gang. Ik had het gevoel dat ik moeilijk kon ademen en dat het heel diep ademen steek bij mijn borst kreeg.
Marley verliet op een gegeven moment de kamer.
Ik was blijkbaar in slaap gevallen. Ik kreunde toen ik wakker werd. De kamer leek veel donker dan eerst.

Jake zat op de rand van het bed. Hij streelde mijn donkerbruine haar.
Die zat vast onder het vuil.
Hij had iets van fruit, kleurrijke salade en een broodje weten te smokkelen beneden van de kantine. Hij bood het me aan.
Ik begreep hem niet. Eerst wilde hij me alleen voor seks. Nu leek het alsof hij om mee geeft.
'Hoe laat is het?'
'Al bijna half acht.' Er viel een korte stilte 'Ik heb zelf geen honger na dit alles.'
Hoezo had hij in vredesnaam geen honger? Jongens van zijn leeftijd konden enorm veel eten. Ik wist daar wel genoeg van. Mijn twee oudere broers hadden vanaf ze de pubertijd passeerde enorme wreed buien. We konden het per week niet eens met alleen een pak brood doorheen, binnen een dag of twee was het al op.
Wat was er echt gaande? Had hij geen honger omdat hij zorgen om mij maakte of speelde er meer bij Jake?
Ik had zelf niet veel honger meer. Ik probeerde met mijn ellebogen mezelf omhoog te trekken op het bed.
Mijn borst begon opeens te bonken van de pijn. Het leek ineens intens te zijn, terwijl ik ademde.

'Jae, gaat het wel?'
'Ja, het gaat wel,' loog ik.
Ik pakte de peer uit Jake hand die op het servet lag. Ik nam een hap van de vrucht. Het vruchtvlees smaakte zoet en zacht van de rijpheid. Het vocht drupte op het servet die ik op mijn schoot had gelaten. Dit smaakte best goed.
Ik nam nog een hap.
'Waarschijnlijk niet zo salade liefhebber als mijn rotnicht,' zei Jake.
Ik veegde met de rug van mijn hand mijn mond droog. 'Ik heb niet echt de behoefte voor een salade.' Mijn stem klonk bijna scheel.

Ik krom weer ineen van de pijnlijke steek van mijn borst.
'Ik ga de schoolarts erbij halen.'
'Dat is niet...' De pijn kwam weer. Ik leek het langzaam benauwder te krijgen. Ik hapte naar adem. Ik had het gevoel dat ik weinig zuurstof kreeg.
'Dat zei je daarvoor ook,' klonk hij nors. 'Ik ga iemand halen.'
'Jake, dat.... is...' kon ik nog zeggen. Elk woord moest ik ademen.
Hij was de kamer al uit.
Ik probeerde op te staan.
Ik wilde die paarse wollen trui echt uit doen.
Hij zou niet ver weg zijn.

Ik verliet zijn slaapkamer om achter hem aan te gaan. Ik kon nog een glim van hem zien voordat hij de hoek omging.
'Jake wacht.' Ik hijgde al bij de paar stappen tijdens het lopen.
Mijn hand lag op mijn borst. Dit was niet zo goed idee. De pijn leek erger te worden.
De vermoeidheid leek ook toe te nemen.
Tobias kwam de vleugel in met Marley.
'Jaela, wat is er?'
Mijn zich begon wazig te worden.
Het ademen leek moeilijker te worden. De druk op mijn borst maakte het me moeilijk. Ik leek vanbinnen in paniek te raken. Ik was hier al bang voor. 'Ik wil Jake roepen...' Ik kon mijn zin niet meer afmaken.
Marley had mijn arm beet. Ik werd een beetje duizelig.
'Waar is Jaela?' hoorde ik een bekende stem.
'Waar denk je dat ze is? Ze ligt op mijn bed,' snauwde Jake.
'Waarom in vredesnaam had je haar niet in de ziekenvleugel gebracht?' Het was de stem van Dennis.
'Dat was ik ook van plan, gast.'
Ik zag die twee jongens in de verte op de gang. Nog steeds met stemverheffing ruzie maken.
Maakte Dennis soms zorgen om me?
Er kwam zoveel bij me los dat verwarrend werd. Mijn benen werden slap en het werd plots zwart bij mijn ogen.
Ik kon nog net zien dat die twee jongens van een afstand naar mij richtte voordat ik mijn bewustzijn verloor.
Een van het riep mij naam.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen