Marley pov:


De rest van de dagen begon ik meer zorgen te maken. Ik had slecht geslapen toen Jaela naar het ziekenhuis gebracht werd. Ze was een hele goeie vriendin van me geworden. Mijn gevoel vertelde me de hele tijd dat ze niet het type was die veel van luxe spullen hield. Wat maakte het ook uit?
In plaats van dat ik relax ging zitten. Werd ik hele erg onrustig.
Zelf Tobias was zelf rustiger dan ik, terwijl hij ADHD-trekjes had.
'Yo, Marley. Kan je ook even relaxen?'
'Sorry,' antwoordde ik, terwijl ik verder ging ijsberen in de zitkamer.
Ik hoorde hem zuchtte.
Hij kwam voor me staan. 'Marley, toe.' Hij legde zijn handen op mijn schouders. Ik stond meteen til. Onze gezichten waren vrij dichtbij. Ik kon net nog Tobias groene ogen zien voordat hij wegkeek.
Wanneer kwam het dat we eindelijk gingen zoenen?
'Hey, maat.'
Hij gaf Sebas een handshake. Zijn blik was meteen mijn kant op. 'Ik had gehoord wat er gaande is.'
'Ja dat klopt.'
'Het goede nieuws is in ieder geval dat twee van die rotjongens geschorst zijn.'

Ik zuchtte uit opluchting. 'Gelukkig maar, ik denk dat er nog niet genoeg is. Er lopen nog paar ongestraft rond.'
'Ik hoop dat ze allemaal van school gekickt worden,' zei ik. Dit was echt de druppel. Ik kon het geen pesten noemen. Het was letterlijk veel erger dan dat. 'Het maakt me zelf niet uit of het ook allemaal vriendinnen van mijn zus zijn.'
Het verbaasde me al dat Jake me een week geleden verteld had dat Rosa er niet bij was. Of ze erbij was of niet, ze had ervoor gezorgd dat andere haar vuile werk gingen opknappen. Waarschijnlijk te laf wat de gevolgen zouden zijn.
Ik wilde ook niks met haar te maken hebben.
De rest van de dagen gingen wel. Ik was de laatst meer in de zitkamer. Ik wilde velen niet tegenkomen.

Tijdens het ontbijt was ik zo vroeg gekomen, al wanneer de tijden voor het ontbijt net startte. Veel leerlingen kwamen volgens Catharina niet heel vroeg.
Dat had ze me verteld uit haar eigen ervaring.
Ik pakte een schaal verse aardbeien van de toonbank, wat croissant en warme chocolademelk.
Ik zou van het ontbijt hadden kunnen genoten als ik niet te veel zorgen maakte. In die tijd had ik niet echt veel honger. En ik voelde me nogal slaperig.
Ik at met lange tanden de croissant alleen ergens aan de tafel. Voor mij leek het erg lang. Ik dronk wat van de chocolademelk die langzaam koud werd om de eten makkelijk door te slikken. Ik leek bijna opgeblazen van een croissant die ik niet eens half op had.
Ik kokhalsde bijna van de laatste hap.
Ik voelde me beroerd. Mijn ellenbogen die op de tafel lag leunde ik mijn handen mijn voorhoofd.
Waar was ik mee bezig? Straks werd ik nog misselijk.
'Hey gaat het wel?' vroeg een bekende stem aan tafel.
Ik keek recht op. Dennis en Tobias zaten aan mijn tafel. Zo vroeg al?
'Ook een goeie morgen,' ik klonk bijna schil.
'Ik weet wat je gaat zeggen,' viel Tobias me in de reden. 'We waren paar minuten eerder opgestaan.'
'We willen je gezelschappen, aangezien het heel vroeg soms erg rustig was,' zei Dennis. 'En ik moest voor Engels nog paar zinnen voor de Easy afschrijven.'
'Hoe vroeg waren jullie dan opgestaan?' vroeg ik.
'Maar een kwartier eerder.'
'Kwartier eerder?' Ik was hooguit een half uur eerder opgestaan. Was ik dan een kwartier lang bezig met mijn ontbijt?

Ik merkte wel dat de aula langzaam wat drukker werd.
Ik nam nog een slok van mijn chocomelk.
Dennis keek naar zijn horloge. 'Ik moet nu gaan?'
Hoezo gaan? De lessen waren niet eens... juist stom van me.
'Hoe meer tijd ik besteed voor de Easy hoe beter. Ik zie jullie later.' Hij nam een appel van zijn dienblad mee en ging de aula uit.
Ik slaakte bijna een kreet van Tobias koude vingers op mijn hals.
'Tobias, stop.'
Hij legde zijn hand op mijn schouder en trok me dichter naar me toe. Mijn hoofd lag bijna op zijn schoot.
'En wat zijn jullie in vredesnaam aan het doen?' Jake kwam met zijn dienblad tegen over ons zitten.
Alle warmte was naar mijn hoofd gestegen. Ik zat vast weer te blozen. De vlinders bij het bijzijn van Tobias bleven maar fladderen.
'Heb je al iets gehoord van Jaela?'
'Niet echt.'
Anders wilde ik haar wel opzoeken. Ik had haar maar één keer opgezocht. Dat was twee dagen eerder, maar het bezoekuur was ook echt heel kort. We waren zelf veel te laat bij het bezoekuur gekomen, waardoor ik haar minder dan een kwartier had gezien.

'Er is vanmiddag een kermis.'
Ik keek Jake aan.
'Echt?' vroeg ik. Was het niet wat te koud voor een kermis? Het was maart, maar het was nog niet eens officieel lengte.
Jake die nonchalant op de bank ging leunen. 'De kermis stelt niet echt veel vol, als je de reuzenrat, bosauto's niet bij telt.'
'Wat hebben ze dan als het volgens jou niet veel voorstelt?' vroeg ik.
'Draaimolen, waar je te oud voor bent. En paar kermiskramen en verlichting. Niet echt bijzonder als je het mij vraagt'
Waarom verkondigd hij het dan als het niet zo bijzonder was? Die vraag had ik ook willen stellen.
'Leuk,' viel Tobias me in de reden. 'Daar zouden we heen kunnen gaan.'
Ik keek hem aan.
Jake zuchtte.
Mijn blik was weer op Jake. 'Wil je dan niet met ons mee?'
'Ik denk dat het niet veel zin heeft. De botsauto's is waarschijnlijk niet echt jouw ding. En ik zie jou niet in die reuzenrat zitten.'
'Waarom denk je dat?'
'Wees eens eerlijk, Marley. In onze kindertijd tijdens een pretpark uitje had je boel zitten gillen toen we op de top van de reuzenrat waren. Je klonk echt alsof je geslacht werd.'
Tobias proestte het bijna uit.
Mijn wangen werden warm. De blos was in mijn gezicht gestegen. 'Het is niet grappig.'
'Dat snap ik.' Hij streelde mijn wang.
Hierdoor begon ik meer te blozen.
Er viel een hele korte stilte.
Ik keek Jake recht in het gezicht aan. 'Vind je het gek? Je begon irritant heen en weer te schommelen, zelfs Ro...' Ik slikte de naam van Rosa weg. Ze was niet de moeite waard om haar naam in het gesprek toe te voegen. 'De andere in de attractie vonden het vervelend. Ik dacht ook echt dat we naar beneden vielen.'
'Dat was niet gebeurd, nichtje van me.' Hij legde zijn handen relaxt achter zijn hoofd.
Tobias keek van mij naar Jake. Hij richtte zijn blik weer naar mij. 'Wat wordt het gaan of niet gaan?'

Ik had gedacht dat het erg koud was in het centrum, maar dat viel mee.
De zon scheen langst de wolken. En het was bij de kermis redelijk druk dan ik verwacht had. Ik voelde wel een windje op mijn blote huid, maar de wind blies heel zacht en voelde niet heel koud aan.
De wind had een aangename geur meegetrokken.
De geur van kaneel, appels en karamel drongen mijn neusgaten door. De geur was echt zo lekker. Er was bij één van de dichtbij zijnde kraampje kaneel snoep en kaneelappels op een stok.
Jaela zou het vast leuk gevonden hebben. Alleen jammer dat ze er niet bij kon zijn. Ik voelde me al een beetje schuldig om zonder haar op stap te zijn.
Tobias was blik richtte mij kan op. 'We kunnen we als eerst gaan?'

Ik hield mijn schouders op. Ik keek naar Jake die zijn handen in zijn broekzakken had.
'Kijk niet naar mij. Mij kan het echt geen fuck schelen.'
Ik keek goed om me heen bij de kraampjes.
De meeste bekende spel die ik met Jake en mijn zusjes tijdens de kermis speelde kwam op zich.
Ik trok aan Jake mouw van zijn hoodie. 'Wat denk je van dit?'
'Nee, dankje. Ik pas nog liever?'
'Hoezo?'
'Je, weet dat de kermis mensen geldwolven zijn? Hoe fanatiek je ook speelt ze hebben de spellen hier zo gechanteerd dat je nauwelijks een prijs kan winnen.'
'Je had het vroeger anders wel gespeeld.'
'Toen was ik nog een kind die er niks vanaf wist.'
'Anders kunnen wij het spel wel gaan spelen,' stelde Tobias voor.
'Veel succes jullie twee.' Jake legde zijn handen weer in zijn zakken en keek alleen nonchalant om zich heen.
De alle vijf de ringen die we gooide mislukte bij mij soms. Ik had er maar drie bij de gekleurde staande stokken weten te gooien. Ik had mijn blik een paar keer bij Tobias gelegd die vreemd genoeg vier van de vijf wel had weten te mikken.

Ik kon wel bijna juichen dat Tobias een prijs kreeg. Paar knuffels naar keuzes. Het mooiste was dat hij de knuffel voor aan mij gaf, ook al had ik van hem verloren.
Ik omhelsde hem.
Jake wenkbrauwen verscheen tot een verbaasde blik. 'Hoe in vredesnaam? Weetje, vergeet wat ik gezegd heb.'
'We kunnen wel naar de reuzenrat gaan.'
'Gaan jullie maar. Ik heb niet de behoefte om ergens heen te gaan.'
Ik keek Jake aan en nam een stap zijn kant op. 'Waarom niet? Meestal ging je...' Ik kon mijn zin niet eens afmaken.
'Ik heb op dit moment geen zin,' snauwde hij. 'Sorry, ik heb al genoeg aan mijn hoofd.'
Ik vermoedde al waarom. 'Gaat het om Jaela? Het komt heus goed met haar.'
Hij hield zijn schouders op en kon me amper in de ogen aankijken.
Wacht eens? Ik wist misschien waarom Jake zich zorgen maakte. Ik kwam bij mij ineens op. 'Vind je haar leuk?'
'Nou, wel. Maar wat boeit het? Het waait heus weer weg. En ga jij en Tobias nog in de reuzenrat?'

We waren al eerder terug na school dan ik verwacht had. Al na de reuzenrat zelf. Jake was toch niet eens in de stemming. En hij had ook wel gelijk. De kermis in het centrum stelde niet echt veel voor. De blos steeg al bij mijn wangen. Ik had bijna met Tobias gezoend in de reuzenrat zat. Alleen knikte mijn knieën heel erg en was mijn zenuwen erg overspannen dat ik het niet eens meer durfde.
'Zo, jullie zijn vroeg terug,' reageer Rosa nog spottend aan toe. Ze had haar armen over elkaar.
'Sodermieten op, Roos.'
'Je bent wel erg fel, neef. Ik wil jullie alleen even iets aankondigen.'
'Wat aankondigen?'
Haar blik was op Tobias. 'Of wil je het zelf niet vertellen?'
Ik keek geschrokken naar Tobias die naast me stond. 'Wat vertellen?' De aangename gevoelens voor Tobias maakte plots plaats van iets onaangenaams.
'Zeg het ze, Tobias,' beveel Rosa.
'Nou, ik...'
'Wat had je gedaan, Tobias?' reageerde Jake fel.
Ik kreeg in misselijkmakende gevoel. Ik proefde bijna mijn gal bij mijn tong die omhoogkwam.
Hij zou toch niet?
'Tobias was zo lief geweest om jullie vriendin Jaela te belazeren.'
Ik schudde bijna mijn hoofd. Ik geloofde het niet. Hij kon niet bij de groep zijn die Jaela in de schuur gemarteld had.
'Gast is dat waar?'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen