Jaela pov:


Ik stond weer bij het bekende gebouw. Twee armen hadden me meteen omhelst.
'Jaela, fijn dat je er weer bent. Ik heb je echt gemist.'
'Ik heb jou ook gemist, Marley.'
'Ik dacht dat je wilde stoppen, volgens Jake.'
'Wat heeft Jake meer verteld?'
'Geen idee, ik had laatst nog gevraagd aan hem, hij reageerde alleen bot en onverschillig.'
Ik beet kort op mijn lip.
'Was er iets gebeurd tussen jullie twee?'
Genoeg om op te noemen. 'Niet echt.' Behalve dat ik hem voor de zoveelste keer vals beschuldig had. Dat noem ik niet bij.
Ik legde Marley verder uit dat ik echt van plan was om te gaan stoppen. De school was niet de plek dat ik verwacht had. Alleen mijn grootouders deden alleen heel erg moeilijk. Ze wilde er niet eens over het pestgedrag van de rijkelui kinderen te maken hebben.
Er was gelukkig wel een onderhandeling gemaakt. Ik mocht stoppen tot de zomervakantie.
Maar de zomervakantie was over een paar maanden. Hoelang kon ik dit volhouden?

De kamer was bijna een hoek verder van de meisjes vleugel. Na die traumatische gebeurtenis die nacht wilde ik liever niet meer een kamer delen met Dilanna.
Marley had nog gevraagd of ze bij mij in de kamer kon. Tessa was er niet meer.
Stom genoeg konden niemand van twee verschillende leerjaar een kamer delen.
Het sloeg ook nergens op.
Marley had me kort verteld dat Rosa zo'n kreng was om haar van school weg te sturen. De valse beschuldigingen dat Tessa die nacht bij de schuur deelnam.
Ik wist wel beter.
Tessa bleek het financieel slecht te hebben dat ze smekend een studiebeurs vroeg om op school te blijven. De andere, met onder andere Rosa waren er blijkbaar op te hoogte.
'Als je wilt, kunnen we je wel helpen met de spullen,' stelde Marley voor.
'We?'
'Ja, Sebastiaan wil misschien ook meehelpen.' Ze draaide haar blik de andere kant op. 'Daar zal je hem al hebben.'
'Hey, hoe gaat het met jullie, dames.'
Ik gaf hem een omhelzing. 'Ik heb jou gemist.'
'Ik jou anders ook.'
Ik deed de sleutel van mijn nieuwe kamer in het slot. Ik deed de deur open dat bij het einde van de gang was.
De muren van de kamer waren wit. Er stond bij de hoek van de kamer een tweepersoonsbed ernaast wat een wit nachtkastje. Bij de deur was nog een witte ladekast.
Ondanks dat de kamer ietsjes kleiner was dan de kamer die ik eerst deelde, was het perfect. De kleur wit gaf ook meer rust en was makkelijk met verschillende kleuren te combineren.
Ik keek mijn vrienden aan.
'Laten we beginnen, dames,' zei Sebas.
Een dag was al verstreken. De lessen in de klas ging nog moeizaam. Ik voelde me wat licht in mijn hoofd en de concentratie leek wat minder te zijn.

Na de lessen had ik meteen een ijzeren tablet in genomen.
Ik slik medicijnen of tabletten nooit door. Ik kauw het altijd, ook als het smerig zijn. Ik was anders bang ik mezelf zou verstikken. Ik begreep eigenlijk ook niet waarom andere wel in een keer zonder te kauwen door kunnen slikken.
Ik wist niet of ik het voel kon houden tijdens de dansles en dat tot vijf uur. Voor Isolde en een paar dasleraren kon ik het wat rustig aandoen. Ik mocht voor Isolde in de les gewoon gaan zitten.
Ik leek een glim van Jesper op te vangen in de gang. Ik keek Marley kort aan. 'Ik moet nu gaan, ik zie je later.'
Ze knikte vriendelijk.
Ik liep op Jesper af.
Er verscheen een glimlach op zijn gezicht. Het was nog steeds een aantrekkelijke glimlach, alleen voelde ik er niks meer voor.
'Jesper, ik vroeg me af... Waarom kwam je me eigenlijk opzoeken?' Nadat onze break-up niet bepaald vredevol was.
'Ik wilde weten hoe het ging.'
En daarvoor kon hij het soms niet vragen?
'Hoezo wil je dat weten? Daarvoor wilde je niks meer met mij te maken,' reageerde ik een beetje nors.
Wilde Jesper me echt terug?
Hij ging met zijn hand over zijn warrige bruine haren.
'Ik maakte me zorgen, Jaela.'
Hij zorgen om mij? Hoe moest wel de laatste persoon zijn die echt zorgen om mij maakte.
'En ik mistte je. Ik heb zelf veel spijt van de dingen die ik bij jou gedaan had.'
Er bekroop me een naar gevoel. Ik deinsde paar stappen naar achter.

En Jake was niet het gespierde jongen. En als het hem niet was dan... Nee.
Ik kreeg een misselijkmakend gevoel hiervan.
Catharina had de hele tijd gelijk over hem.
Ik kon niet meer huilen van de ellende. Het had me hard gemaakt. Ik was sinds de maanden ook niet meer het meisje tijdens het begin van het schooljaar.
'Waar in vredesnaam heb jij het lef vandaan om mij zo te benaderen?' snauwde ik.
De boosheid brandde in me. Dat Jesper een badboy was begreep ik nu wel, maar op achttienjarige leeftijd een weerloos meisje vastbinden in de schuur was gewoon ziek.
'Jaela.' Hij wilde mijn gezicht pakken.
Ik deinsde paar stappen naar achter.
Ik had nooit naar Jesper moeten toestappen of ooit iets met hem een relatie aangaan. Wat had ik ooit in hem gezien?

Ik draaide me om. Het was wel hoogste tijd om te vertellen dat er nog iemand die nacht op school rondloop.
'Jaela, wacht.' Hij pakte me arm. 'Wat Catharina je ook wijs heeft gemaakt en wat je nu denkt, het is niet waar.'
'Waarom moet ik jou geloven?'
Hij zuchtte. 'Denk je nou echt dat ik gewelddadig was naar haar of misbruik maakt bij dames?'
Ik zweeg kort.
'Zij heeft wel genoeg leugens verteld over mij. Ik heb het ook niks voor niks met haar uitgemaakt.'
'Ze vertelde anders wel dat zij het met jou uitgemaakt heeft.'

'Dat loog ze. Ze bleek nog gevoelens voor me te hebben.' Jesper legde me echt alles uit tussen hem en Catharina. Dit was echt ongelofelijk. Dat ik Catharina geloofde dan Jesper.

Volgens hem kon Catharina erg zeikerig overkomen en bleek ze volgens hem niet het lief blond meisje te zijn dat de meeste van haar zagen. Ze was erg perfectionistisch, wilde alles het beste zijn. En het mooiste meisje zijn.
Hij kon gewoon niet meer tegen haar gedrag.
Maar vanwaar die leugens?
Er drong later tot me door dat ze stiekem jaloers op me was dat ik iets met haar ex kreeg.

Er werd tussen ons ook goed gemaakt wat er begin Februari gebeurd was.
Ik wilde hem vragen of hij die nacht bij was. Dat zou vast niet. Ik had Jake daarmee ook vals beschuldig.
'Je moet echt iets aan je zelfbeheersing werken,' zei ik op een gegeven moment.
'Dat weet ik, Jae. Ik hoop dat je me kan vergeven. Het was nooit bedoelt om jou alleen als een speeltje te benaderen.'
Misschien dat ik het Jesper ooit kon vergeven.
Hij trok me wat tegen me aan. Zijn duim lag op mijn kin, waardoor ik hem wel moest aankijken. Zijn groene ogen keken dwars door de mijne.
'Je hebt iets dat de meeste niet hebben, Jae.'
'Er is wel iets,' zei ik. 'Ik denk dat we beter een streep achter kunnen laten.'
Ik verwachtte een boze Jesper. In plaats daarvan leek hij nuchtig te zijn.
'Dat is geen probleem. Weet wel dat ik nog steeds van jou hou.' Hij gaf me een kus op mijn wang en liep waar hij heen moest.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen