Dit is het hoofdstuk van de GP van België. Anthoine zal helaas overlijden nav een enorme crash.

GP van België:

De kwalificatie is gisteren prima verlopen met beide coureurs in de top tien. Het belooft veel bijzonders voor de race van vandaag. Over een aantal minuten mogen de wagens de baan op voor de op warm ronde. Luca zet zijn helm op en geeft een knikje. Ik heb mijn best gedaan om zo veel mogelijk van de F1 collega's te vermijden vandaag. Ik wil met mijn aandacht zijn bij mijn eigen team. Het duurt niet lang voordat de lichten uit gaan en de eerste rondes beginnen. Dan wordt het in de tweede ronde stil. Een crash met drie auto's. Mijn adem stokt in mijn keel als ik zie wat er is gebeurd. Dit is niet goed. Alle hulpdiensten rukken vrijwel direct uit. Een rode vlag laat iedereen terug keren naar de pitbox. Verslagen stapt Luca uit. 'What happened?' Ik wijs naar het scherm. Hij volgt mijn blik en wordt stil. We weten allebei wat het betekent.
Ik knipper met mijn ogen en zie nog steeds hoe de drie auto's met hoge snelheid over de baan schieten. Nog geen twee tellen later gaat het ongelooflijk mis. Een voor een worden ze afgevoerd naar het ziekenhuis. Het nieuws druppelt voorzichtig binnen. Voor 1 van de 3 ziet het er oké uit. Anthoine en Juan zijn er veel ernstiger aan toe. De race wordt niet hervat. Dat kun je na zo'n crash ook niet verwachten.
We wachten af, hopend op geruststellend nieuws. Van de auto's is weinig over. Afgedekt worden de wagens afgevoerd. De beelden worden niet meer uitgezonden.
Anderhalf uur later worden we bij elkaar geroepen. Andy staat voor de groep. 'We have news. Correa seems stable at this moment...' Even haal ik opgelucht adem. 'But... Anthoine...' Een trilling is te horen in zijn stem. 'He didn't make it. He passed away.' Het is stil. Doodstil. Niemand weet wat hij of zij moet zeggen. Ik slik de tranen die opkomen weg. Het nieuws slaat in als een bom. Als we allemaal kunnen gaan, loop ik verslagen door de paddock richting de uitgang. 'Charly.' Een bekende stem klinkt achter me. Ook in zijn stem is een trilling te horen. Ik draai me om en zie twee armen die me omhelzen. 'Come here.' Ik laat me in zijn armen vallen en laat de tranen stromen. 'He was your friend as well.' Mompel ik in zijn shirt. Hij is stil, maar ik voel ook zijn verdriet. 'George...' Hij strijkt over mijn hoofd. 'Shh... Please...' Ik gehoorzaam hem. 'I don't know what to say.' Mijn schouders schokken. Een tijdje staan we tegen elkaar aan. Het voelt vertrouwd, zijn aanrakingen, troost. 'George...' probeer ik opnieuw. Ik slik en laat hem los. 'I... I'm so sorry.' zeg ik zacht. 'Me too.' Ik zie de pijn in zijn ogen. Niemand had dit kunnen verwachten. 'I...' Ik zucht. 'I need to go.' Hij knikt en knijpt in mijn hand. 'You know you can call me.' zegt hij. Ik knik en probeer een glimlach door de tranen heen te persen. 'Thank you.' We lopen beide een andere kant op. Nog even draai ik me om, om hem te zien weg lopen. Zijn schouders hangen. Hij en Pierre omhelzen elkaar. Ze zijn een vriend verloren.
Met mijn pas loop ik langs de poortjes en check uit. Weer gaan de beelden van de auto's door mijn hoofd. Ik stap ik een taxi. Met gesloten ogen probeer ik de beelden uit te wissen. Ik voel hoe de wagen tot stilstand komt en betaal de chauffeur. Ik stap uit en loop door naar mijn kamer. Ik kan nu wel een borrel gebruiken. Na een lange warme douche kleed ik me om en ga naar beneden. In de bar vind ik een aantal coureurs van de F2. In stilte schuif ik aan en krijg een drankje aangeboden. Dankbaar neem ik deze aan en laat de alcohol in mijn keel glijden. Nyck zit verslagen naast me. Ik knijp even in zijn hand. Na een tweede drankje wordt er meer gepraat en herinneringen opgehaald. Aandachtig luister ik naar de verhalen. Ik ben nog niet zo lang in de F2 werkzaam, maar word geraakt door de vriendschap tussen iedereen. Na een paar drankjes besluit ik weer naar boven te gaan. Met lood in mijn schoenen loop ik naar mijn kamer. Het lijkt moeilijk om weer verder te gaan. Hoe kun je nu denken aan werk? Ik had begrepen dat de F1 wel door gaat morgen. Het is hard, maar er gaat te veel geld in om om het af te lasten. Meerdere coureurs hebben berichten gedeeld waarin ze hem herdenken. Ik scroll door Instagram en zie foto's voorbij komen. Hij zou volgende maand 23 worden. Ik trek de dekens over me heen. Een klop op de deur haalt me uit een lichte slaap. Ik slof naar de deur en wrijf in mijn ogen. George. 'Can I...' begint hij, maar voor hij uit praat houd ik de deur al verder open. Het kan me niet schelen dat ik een hekel heb aan hem. Verloren staat hij in mijn kamer. 'Charly... I don't know...' Ik knik. 'It's okay.' Ik kruip in bed en houd voor hem de deken open. 'Come.' zeg ik kort. Hij komt ook in bed liggen. Ik kruip tegen hem aan. Zijn armen gaan over me heen. Zijn lichaam schokt. 'George...' Hij drukt zijn gezicht in mijn haar. Mijn nek wordt nat van zijn tranen, maar het kan me weinig schelen. Ik trek hem dichter tegen me aan en probeer zijn verdriet zo minder te maken. Langzaam vallen mijn ogen dicht.

Reacties (1)

  • Vamos

    (huil)(huil)

    So sad

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen