KLAUS KAHL      
You're hard to reach
You're cold to touch


De zwarte Mercedes-Benz Type 770 van de familie Kahl reed de buitenwijken van Berlijn binnen. Het was een warme zomerdag en de stad leek de warmte nog beter vast te kunnen houden. Klaus Kahl zat op de achterbank, met zijn arm op uit het raam en zijn hoofd passief tegen de hoofdsteun aangeleund. Naast hem zaten zijn zusjes en broertje. Tegen elkaar aangepropt op de achterbank van de auto van hun vader Heinrich. Direct naast Klaus zat Hannelore. Ze was net 15 geworden en was aan het lezen, een van haar vaste bezigheden. Daarnaast zaten Hans en Anke te het kibbelen over wat ze allemaal zouden doen wanneer ze eenmaal bij de familie Birchenfelt zouden zijn. Heinrich Kahl manoeuvreerde de familie door de drukke straten van Berlijn. Sinds de NSDAP aan de macht was gekomen had Berlijn een ongekende bloei doorgemaakt. Volgens zijn vader was dat nog maar het begin. Na Berlijn zou de rest van Duitsland volgen. Ook in Breslau was het groeiende optimisme onder de bevolking te merken. Hier in de auto voelde Klaus dat echter niet. Het was een 5 uur durende trip van zijn geboorteplaats naar de hoofdstad van hun land. 5 uur lang, waarin zijn moeder hem om de paar minuten aankeek in de achteruitkijkspiegel. Ze had al dagen niet tegen hem gesproken, niet als dat absoluut noodzakelijk was ten minste. Vorige week was de familie Kahl op vakantie geweest naar de bergen. Daar had Klaus een spelletje aan zijn jongste siblings geleerd. Hij had Hans en Anke laten zien hoe vermakelijk het was om met een mes tussen hun vingers op de houten tafel te prikken. En hen aangemoedigd om het tempo langzaam te verhogen. Het plezier was echter maar van korte duur. Het moment dat zijn moeder Eva de woonkamer van de chalet binnen was gelopen waren haar ogen groot geworden. Ze had Klaus schoorvoetend naar buiten gestuurd, de messen van Hans en Anke afgepakt en haar armen liefdevol om hen heengeslagen. Sindsdien zei ze niks. Het was een gebruikelijke tactiek van zijn moeder om hem te straffen voor zijn wangedrag. Het betekende echter niet dat dat het minder pijnlijk maakte.

Klaus zijn ogen maakte opnieuw contact met die van zijn moeder via de spiegel. De ijzige blik die ze hem toezond sprak boekdelen. Zijn moeder verbrak hun oogcontact draaide zich om naar zijn broertje en zusjes. “We zijn er bijna.” Zei ze met een opgewekte stem welke in zwaar contrast stond met de blik die zojuist in haar ogen had gestaan. Klaus keek naar buiten. Terwijl ze door de straten van Berlijn reden, werden de huizen steeds groter. Langzaam minderde de auto vaart. Klaus keek naar de ramen die hem passeerden. Zijn neefje was niet de enige die in deze buurt woonde, dat wist Klaus. Met veel lawaai en gedoe werden de koffers naar binnengebracht, begroetten zijn ouders zijn oom en tante en werden de nodige beleefdheden uitgewisseld. Klaus stond tegen de auto aangeleund in de brandende zon. De hele familie was al naar binnen, alleen zijn vader stapte nog even op hem af. Heinrich gaf zijn zoon een gemoedelijke klap op zijn schouder. “We gaan het gezellig maken, jongen.” sprak zijn vader bemoedigend. Vertaald naar normaal Duits: niets van je moeder aantrekken, ze is beschermend over de kleintjes, het is een vrouw. Klaus glimlachte dofjes. “Als we geluk hebben kunnen we die oom en neef van je inmaken met een potje klaverjassen.” Heinrich sloeg zijn arm om Klaus heen en loodste hem mee het statige huis van de familie Birchenfelt in. De woning was normaal al druk met alleen de familie Kahl en Birchenfelt, maar Klaus zag veel meer personen dan alleen zijn eigen familie.
“Er is een kleine partijbijeenkomst georganiseerd.” Vertelde zijn vader hem toen hij de vragende blik op Klaus zijn gezicht zag. “Volgens mij zijn er naast Reiner nog wat klasgenootjes van je.” Na nog een klap op zijn schouder, een gebruikelijke ‘gedraag je, he jongen’ en een knipoog van zijn vader was hij verdwenen. Klaus nam zich voor zijn neefje dan maar op te zoeken, maar maakte in plaats daarvan oogcontact met iemand anders: Eva Reiss.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen