ZAHEER ACEVES SELWYN
The beast inside is sleeping, not dead

      Hij had haar gevraagd of ze haast had en het hem vervolgens gemakkelijk gemaakt op het platte dak. Waar hij naar de hemel boven hen tuurde, tuurde Pandora – zonder dat hij het doorhad – naar hem. ‘Nee’ antwoordde ze vervolgens, wat hem zijn hoofd naar haar liet draaien. Lichtelijk verbaasd was hij om het feit dat ze naar hem keek in plaats van naar de sterren boven hun.
      ‘Maar ik ben niet van plan om hier te blijven.’
‘Wat dan? Wat ben je van plan, Lovegood?’ vroeg hij haar nieuwsgierig.
Zonder echt concreet te antwoorden leek Pandora het vervolgens over een andere boeg te gooien. Haar vraag of hij van dansen hield kwam dan ook als een donderslag bij heldere hemel. Grinnikend had hij haar gevraagd wat ze daarop zelf dacht en haar vervolgens spottend gevraagd of zij zelf danste. Hij kon het zich niet helemaal voorstellen, maar hij had wel een bepaald beeld in zijn hoofd hoe Panda zich waarschijnlijk zou bewegen op muziek. Hij wist niet zeker of dat nou schattig of beangstigend was.
      ’Niet nu.’ Pandora schudde haar hoofd en legde haar hoofd op zijn borstkas. In een reflex sloeg hij zijn arm om haar heen, maar voor hij verder iets kon zeggen ging ze verder: ‘Maar straks wel. Straks gaan we dansen.’ Haar stem klonk zachtjes. ‘Je wilt dansen?’ vroeg hij haar een tikkeltje ongelovig. ‘Waar?’
      Rowle en Rosier, of wie dan ook for that matter, zouden hem voor gek verklaren als hij na de vakantie zou vertellen dat hij met weirdo Lovegood op het dak van haar ouderlijk huis onder het licht van de sterren had staan dansen. Misschien sowieso maar beter om over dit dinertje niet in detail te treden bij zijn vrienden, nam Zaheer zich voor. Hij moest er trouwens ook niet aan denken dat Maximus hier lucht van zou krijgen. Zaheer wist maar al te goed dat Max het niet zo had op de jongens met wie zijn zusje om ging. En Max was zijn vriend, die zou hij nooit een mes in zijn rug steken. Toch?
      Minuten gingen voorbij, Zaheer was het besef van tijd eigenlijk al verloren. Met Pandora’s hoofd die nogsteeds op zijn borst rustte en zijn arm om haar heen keken de twee jonge tovenaars nog steeds naar de talloze sterren boven hen.
‘Kijk je wel eens naar de sterren? Waar jij woont?’ Verbrak ze op een gegeven moment de stilte.
      ’Soms,’ antwoordde hij haar half eerlijk. Het ging haar niets aan dat Zaheer een grote fascinatie voor de nacht had. Maar het waren alleen niet de sterren en het licht van de maan die hem interesseerde, maar het donker en de duisternis die de nacht met zich meebrengt. ’s Nachts, als de wereld op één oor lag, kon hij eindelijk zijn hoofd leegmaken en zijn gedachtes ordenen. ‘Kijk jij wel vaak hier naar de sterren?’ vroeg hij haar.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen