Deel III - De vleugels en de val


Voor even kon ik vliegen.

Voor even kon ik vliegen, over bossen en zeeën, door de storm en naar de zon en het was het beste ooit.

Voor even wist ik niet beter dan zweven, dan suizen en slaan met mijn vleugels. Ik zou de grond nooit meer hoeven raken, ik zou nooit meer hoeven lopen, ik zou nooit meer hoeven landen.

Voor even dacht ik dat ik de zon zou kunnen raken. Ik zou alsmaar hoger gaan - Excelsior - door alle wolken, alle wind en alle regen heen. Ik zou de wereld die ik kende onder me zien verdwijnen, zou mijn blik omhoog richten en mijn vingers uitsteken naar het licht en de warmte.

Voor even dacht ik dat ik nooit zou vallen. Ik zou de zon kunnen aanraken, en al zijn licht en al zijn warmte zouden van mij zijn. Ik zou hier kunnen blijven, zo hoog mogelijk, en ik zou nooit meer hoeven denken aan wat er zich onder me bevond. Ik zou nooit meer naar beneden kijken en ik zou nooit meer vallen. Ik zou vrij zijn.

Voor even had ik alles wat ik ooit gewild had. Ik had warmte, ik had licht, ik had vrijheid. Ik had de gedachte aan zijn lach en de herinnering aan zijn warme vingers in de mijne. Ik had iemand die niet meer van mijn zijde week, iemand die aan mijn kant stond ondanks alle stomme dingen die ik deed en onvermijdelijk nog zou gaan doen. Ik had hem - niets anders was ooit belangrijk geweest.

Voor even was ik nergens meer bang voor. Niet meer voor monsters, niet meer voor mutilanten en niet meer voor mist. Niet meer voor de Beroeps en hun glimmende wapens, niet meer voor een door bloed rood gekleurde wereld en niet meer voor de leegte in Augusts blik. Niet meer voor alles wat ik achter me gelaten heb en alles wat nog komen moest. Ik was zelfs niet bang meer voor muren om me heen, niet voor het donker en zelfs niet voor het moment dat ik zijn lach ooit zou zien verdwijnen. Ik was zelfs niet bang om te vallen, hoe hoog ik ook was.

Voor even negeerde ik alles wat ik over de mythe wist. Ik dacht niet aan de waarschuwing om bij het zware zeewater vandaan te blijven, en ik dacht al helemaal niet aan de mogelijkheid dat de zon me zou kunnen deren. Ik dacht niet aan de was die mijn veren bijeen hield, zelfs niet toen die van mijn vleugels af begon te druppen en steeds meer veren werden meegevoerd op de wind. Ik dacht niet aan Icarus, die zijn vingers uitstrekte naar de zon, voor hij begon te vallen.

Nee, ik dacht niet aan vallen. Ik dacht niet aan door de hemel suizen, recht omlaag, door weer diezelfde wolken en wind en regen, door weer diezelfde storm. Ik dacht niet aan de uitgestrekte oceaan die klaarstond om me op te vangen, onder te trekken en te verdrinken. Ik dacht niet aan een tragisch einde. Ik dacht niet aan een einde. Wij zouden nooit een einde hebben.

Ik dacht aan hem. Aan zijn lach, zijn warmte, zijn vertrouwen in mij. Aan de initialen die we in de boom gekerfd hadden, voor die in vlammen opging. Ik dacht aan zijn naam, die als een zonsopkomst in mij leefde, en ik dacht aan de manier waarop mijn hand hem op de muur geschreven had. Ik dacht aan zijn naam op een betraand, verfrommeld stukje papier dat ergens in het Capitool rondslingerde, met mijn bekentenis erop.

Daniel Ethan Hale.

Voor even liet de gedachte aan de jongen me vliegen. Maar toen vlogen mijn vleugels in brand, besefte ik me hoe dicht ik bij de zon was gekomen en drong het tot me door hoe de mythe afliep. Ik was allang aan het vallen.

Reacties (2)

  • Duendes

    Voor even had ik alles wat ik ooit gewild had.

    Die is kinda heartbreaking man awh Chris heeft gewoon een vriend nodig

    Ik dacht niet aan een tragisch einde. Ik dacht niet aan een einde. Wij zouden nooit een einde hebben.

    AAAHH? Gosh welkom bij deel 3, het laatste deel vol pijn en verdriet oef

    Stijlfiguren enzo DAMN love de "voor even" want like zo Powerful en dan is het nope niets voor even, je valt allang schatje en auwtsj

    1 week geleden
    • Samanthablaze

      I knoww arme jongen
      En niet omdat er daarna wel een gezellig deel komt, maar gewoon omdat dat is hoe tragedies eindigen. Woohoo
      Jep whoops

      1 week geleden
  • ZainaSwift

    Voor even liet de gedachte aan de jongen me vliegen. Maar toen vlogen mijn vleugels in brand, besefte ik me hoe dicht ik bij de zon was gekomen en drong het tot me door hoe de mythe afliep. Ik was allang aan het vallen.


    Was dat niet hetzelfde geval bij Icaros:)Goed geschreven!

    1 week geleden
    • Samanthablaze

      Ja precies, daarom wordt hij eerder ook genoemd

      1 week geleden
    • ZainaSwift

      Dat had ik ook nog niet gezien:)

      1 week geleden
    • Samanthablaze

      Tja, dat kan natuurlijk gebeuren, als je alleen de laatste alinea's leest 🙃

      1 week geleden
    • ZainaSwift

      😅

      1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen